http://dotykiemwiatru.grd.pl/ Tue, 02 Jun 2026 13:44:51 +0000 MyBB http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7015.html Mon, 01 Oct 2018 10:07:06 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7015.html ]]> ]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-4297.html Wed, 17 Aug 2011 22:30:31 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-4297.html a tak kiedyś lubiłam]]> a tak kiedyś lubiłam]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-2296.html Sun, 06 Jul 2008 19:44:53 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-2296.html Prawdą, jest , że dzisiejsze teatry nie można oglądać, ja przynajmniej nie daję rady.Krzyk, przemoc, wydziwianie...tego ma dość " za ścianą'.


Z dziką radością wyłapuję wszystkie stare teatry w powtórkach na jakimś tam programie.Ostatnio oglądałam " Zapomniany diabeł " w świetnej obsadzie naszych najlepszych gwiazd.Tu pozwolę sobie wkleić opis:
"Sceniczna baśń, w adaptacji Teatru Telewizji pełna humoru i fantazji opowieść o starym poczciwym diable, który naraził się władzom piekielnym, zaniedbując czartowskie obowiązki. W Długich Kabatach ludzie przestali grzeszyć. Nikt ich nie straszył i demoralizował. Przez długie lata ani jedna dusza stamtąd nie trafiła do piekła. Aby sprawdzić, kto odpowiada za tak Haniebny stan rzeczy i rychło naprawić zło, z czelusci piekielnych przybywa uczony wysłannik samego Belzebuba. Choć gorliwie zabrał się do dzieła i wiele wskazuje na to, że moce piekielne bliskie są zwycięstwa, następuje niespodziewany zwrot akcji i triumfuje ludzki zdrowy rozsądek"
Dawno sie tak nie uśmiałam.I proszę mi wierzyć, że te tekturowe dekoracje, wcale mi nie przeszkadzały

Następny, który z przyjemnością obejrzałam.Opis również wklejam/ nie swój/

"„Upiór w kuchni” to komedia kryminalna utrzymana w klimacie czarnego humoru angielskiego, do złudzenia przypominająca najbardziej brytyjski z gatunków, wyszła z pod pióra wybitnego reżysera Janusza Majewskiego ukrywającego się pod pseudonimem Patrick G. Clark. Realizacja nawiązuje do złotego okresu słynnego czwartkowego Teatru Sensacji „Kobra" w Telewizji Polskiej.

Spektakl Janusza Majewskiego, nawiązuje do wcześniejszej wersji z 1976 r. oraz do komedii kryminalnej „Arszenik i stare koronki”. Świetne kreacje stworzyli: Irena Kwiatkowska, Hanna Śleszyńska, Leonard Pietraszak, Stanisław Brudny, Wiktor Zborowski, Andrzej Butruk, Marek Kondrat, Paweł Wawrzecki, Krzysztof Kowalewski i inni. "

Rewelacyjna kreacja Pani Kwiatkowskiej i nie tylko



No i oczywiście :Igraszki z diabłem
po prostu cymes
"Niezwykle zabawna komedia w doborowej obsadzie na podstawie sztuki czeskiego dramaturga Jana Drdy.

Jedno z najzabawniejszych przedstawień w całej historii Teatru TV, zrealizowane pomysłowo, w świetnej obsadzie, perfekcyjnie wykorzystujące wszelkie dostępne wówczas telewizyjne środki techniczne.

„Igraszki z diabłem” przyniosły czeskiemu beletryście i dramaturgowi największą popularność. Prapremiera odbyła się w Pradze w 1945 r., a słynną polską premierę przygotował Leon Schiller w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi w 1948 r.; później wystawiano też tę ucieszną baśń sceniczną w adaptacji lalkowej Władysława Jaremy.

W swojej ojczyźnie – i dzięki przekładom także poza nią - Jan Drda (1915-70) był ceniony również jako autor powieści („Miasteczko na dłoni”, „Woda życia”, „Wędrówki Piotra Arcyłgarza”) i opowiadań („Milcząca barykada”), a także książek będących pokłosiem jego działalności dziennikarskiej („Listy z Norymbergi”, „Gorąca ziemia”). Poczesne miejsce w jego spuściźnie zajmują dramaty, poza słynnymi „Igraszkami...” – „Jako i my odpuszczamy”, „Magdalenka” czy „Zapomniany diabełâ€, klechda obficie czerpiąca z kultury plebejskiej. "

Tyle razy widziałam wszystkie trzy teatry i znowu mogę je oglądać.


]]> Prawdą, jest , że dzisiejsze teatry nie można oglądać, ja przynajmniej nie daję rady.Krzyk, przemoc, wydziwianie...tego ma dość " za ścianą'.


Z dziką radością wyłapuję wszystkie stare teatry w powtórkach na jakimś tam programie.Ostatnio oglądałam " Zapomniany diabeł " w świetnej obsadzie naszych najlepszych gwiazd.Tu pozwolę sobie wkleić opis:
"Sceniczna baśń, w adaptacji Teatru Telewizji pełna humoru i fantazji opowieść o starym poczciwym diable, który naraził się władzom piekielnym, zaniedbując czartowskie obowiązki. W Długich Kabatach ludzie przestali grzeszyć. Nikt ich nie straszył i demoralizował. Przez długie lata ani jedna dusza stamtąd nie trafiła do piekła. Aby sprawdzić, kto odpowiada za tak Haniebny stan rzeczy i rychło naprawić zło, z czelusci piekielnych przybywa uczony wysłannik samego Belzebuba. Choć gorliwie zabrał się do dzieła i wiele wskazuje na to, że moce piekielne bliskie są zwycięstwa, następuje niespodziewany zwrot akcji i triumfuje ludzki zdrowy rozsądek"
Dawno sie tak nie uśmiałam.I proszę mi wierzyć, że te tekturowe dekoracje, wcale mi nie przeszkadzały

Następny, który z przyjemnością obejrzałam.Opis również wklejam/ nie swój/

"„Upiór w kuchni” to komedia kryminalna utrzymana w klimacie czarnego humoru angielskiego, do złudzenia przypominająca najbardziej brytyjski z gatunków, wyszła z pod pióra wybitnego reżysera Janusza Majewskiego ukrywającego się pod pseudonimem Patrick G. Clark. Realizacja nawiązuje do złotego okresu słynnego czwartkowego Teatru Sensacji „Kobra" w Telewizji Polskiej.

Spektakl Janusza Majewskiego, nawiązuje do wcześniejszej wersji z 1976 r. oraz do komedii kryminalnej „Arszenik i stare koronki”. Świetne kreacje stworzyli: Irena Kwiatkowska, Hanna Śleszyńska, Leonard Pietraszak, Stanisław Brudny, Wiktor Zborowski, Andrzej Butruk, Marek Kondrat, Paweł Wawrzecki, Krzysztof Kowalewski i inni. "

Rewelacyjna kreacja Pani Kwiatkowskiej i nie tylko



No i oczywiście :Igraszki z diabłem
po prostu cymes
"Niezwykle zabawna komedia w doborowej obsadzie na podstawie sztuki czeskiego dramaturga Jana Drdy.

Jedno z najzabawniejszych przedstawień w całej historii Teatru TV, zrealizowane pomysłowo, w świetnej obsadzie, perfekcyjnie wykorzystujące wszelkie dostępne wówczas telewizyjne środki techniczne.

„Igraszki z diabłem” przyniosły czeskiemu beletryście i dramaturgowi największą popularność. Prapremiera odbyła się w Pradze w 1945 r., a słynną polską premierę przygotował Leon Schiller w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi w 1948 r.; później wystawiano też tę ucieszną baśń sceniczną w adaptacji lalkowej Władysława Jaremy.

W swojej ojczyźnie – i dzięki przekładom także poza nią - Jan Drda (1915-70) był ceniony również jako autor powieści („Miasteczko na dłoni”, „Woda życia”, „Wędrówki Piotra Arcyłgarza”) i opowiadań („Milcząca barykada”), a także książek będących pokłosiem jego działalności dziennikarskiej („Listy z Norymbergi”, „Gorąca ziemia”). Poczesne miejsce w jego spuściźnie zajmują dramaty, poza słynnymi „Igraszkami...” – „Jako i my odpuszczamy”, „Magdalenka” czy „Zapomniany diabełâ€, klechda obficie czerpiąca z kultury plebejskiej. "

Tyle razy widziałam wszystkie trzy teatry i znowu mogę je oglądać.


]]>