http://dotykiemwiatru.grd.pl/ Wed, 13 May 2026 11:45:38 +0000 MyBB http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6341.html Mon, 16 Jan 2017 21:40:42 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6341.html

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Listy

Do pieca, miłosny zeszycie!
DO pieca, listy - stos cały!
A żeście z ognia powstały,
więc w ogień się obróćcie!]]>

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Listy

Do pieca, miłosny zeszycie!
DO pieca, listy - stos cały!
A żeście z ognia powstały,
więc w ogień się obróćcie!]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-5684.html Mon, 12 Oct 2015 21:05:10 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-5684.html bardzo młody, świata ciekawy.
Ulicą przebiegał, ręce rozłożył,
uśmiech szeroki na twarzy położył.

Po co się martwić? Nikt mu wolności nie zabierze,
po co się bać? Nikt mu rodziny nie odbierze.
Wtem huk strzałów go ogłuszył; na ziemię padł,
„Czy cały świat się rozpadł?”

Spojrzał w górę i niebo zobaczył sierpniowe,
słońce świeciło; obłoki zasłoniły je skrwawione.
„Gdzie ja jestem? Co to za miejsce?
Czy to Warszawa po takiej klęsce?”

W dłoniach zastygł sierpniowy płomień,
zagasł i słońca ostatni promień.
Noc mu zadaje rany śmiertelne,
przed sobą widzi znaki nieczytelne.

Kotwicę namalował na murze pół rozbitym,
z przenikliwym wzrokiem we znak wbitym,
I dzieckiem być przestał, kiedy pierwszy raz
karabin wziął do ręki i gonił go czas.

Biegł ulicami powstaniec młody,
lecz nie z uśmiechem, rąk nie rozłożył,
Z karabinem po ulicach ganiał,
rodakom swoim nisko się kłaniał.

Aż dnia pewnego padł na ziemię,
upadł na twarde jak stal kamienie,
„Gdzie ja jestem? Co to za miejsce?
To nie Warszawa… Nie, nie po takiej klęsce…”


Pewnie nie znacie tego wiersza. Chciałam go tu umieścić, żeby rozprzestrzeniła się jak najdalej wieść o jego autorce. Jak myślicie, ile ma lat? Ja też byłam zaskoczona tym, kiedy mi napisała o swoim wieku - czternaście lat. Jeśli zainteresował Was jej wiersz, napiszę więcej i może coś o niej ]]> bardzo młody, świata ciekawy.
Ulicą przebiegał, ręce rozłożył,
uśmiech szeroki na twarzy położył.

Po co się martwić? Nikt mu wolności nie zabierze,
po co się bać? Nikt mu rodziny nie odbierze.
Wtem huk strzałów go ogłuszył; na ziemię padł,
„Czy cały świat się rozpadł?”

Spojrzał w górę i niebo zobaczył sierpniowe,
słońce świeciło; obłoki zasłoniły je skrwawione.
„Gdzie ja jestem? Co to za miejsce?
Czy to Warszawa po takiej klęsce?”

W dłoniach zastygł sierpniowy płomień,
zagasł i słońca ostatni promień.
Noc mu zadaje rany śmiertelne,
przed sobą widzi znaki nieczytelne.

Kotwicę namalował na murze pół rozbitym,
z przenikliwym wzrokiem we znak wbitym,
I dzieckiem być przestał, kiedy pierwszy raz
karabin wziął do ręki i gonił go czas.

Biegł ulicami powstaniec młody,
lecz nie z uśmiechem, rąk nie rozłożył,
Z karabinem po ulicach ganiał,
rodakom swoim nisko się kłaniał.

Aż dnia pewnego padł na ziemię,
upadł na twarde jak stal kamienie,
„Gdzie ja jestem? Co to za miejsce?
To nie Warszawa… Nie, nie po takiej klęsce…”


Pewnie nie znacie tego wiersza. Chciałam go tu umieścić, żeby rozprzestrzeniła się jak najdalej wieść o jego autorce. Jak myślicie, ile ma lat? Ja też byłam zaskoczona tym, kiedy mi napisała o swoim wieku - czternaście lat. Jeśli zainteresował Was jej wiersz, napiszę więcej i może coś o niej ]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-5639.html Sun, 27 Sep 2015 13:36:47 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-5639.html Jan Kasprowicz "Rzadko na moich wargach".

Rzadko na moich wargach

Rzadko na moich wargach -
Niech dziś to warga ma wyzna -
Jawi się krwią przepojony,
Najdroższy wyraz: Ojczyzna.

Widziałem, jak się na rynkach
Gromadzą kupczykowie,
Licytujący się wzajem,
Kto Ją najgłośniej wypowie.

Widziałem, jak między ludźmi
Ten się urządza najtaniej,
Jak poklask zdobywa i rentę,
Kto krzyczy, iż żyje dla Niej.

Widziałem, jak do Jej kolan -
Wstręt dotąd serce me czuje -
Z pokłonem się cisną i radą
Najpospolitsi szuje.

Widziałem rozliczne tłumy
Z pustą, leniwą duszą,
Jak dźwiękiem orkiestry świątecznej
Resztki sumienia głuszą.

Sztandary i proporczyki,
Przemowy i procesyje,
Oto jest treść Majestatu,
Który w niewielu żyje.

Więc się nie dziwcie - ktoś może
Choć milczkiem słuszność mi przyzna -
Ze na mych wargach tak rzadko
Jawi się wyraz: Ojczyzna.

...

wiersz jest dosyć długi, ale warto przeczytać cały poniżej wklejam link jakby ktoś chciał (jest tam również zamieszczony filmik YT, na którym Jerzy Zelnik czyta ten wiersz)
Jan Kasprowicz - Rzadko na moich wargach]]> Jan Kasprowicz "Rzadko na moich wargach".

Rzadko na moich wargach

Rzadko na moich wargach -
Niech dziś to warga ma wyzna -
Jawi się krwią przepojony,
Najdroższy wyraz: Ojczyzna.

Widziałem, jak się na rynkach
Gromadzą kupczykowie,
Licytujący się wzajem,
Kto Ją najgłośniej wypowie.

Widziałem, jak między ludźmi
Ten się urządza najtaniej,
Jak poklask zdobywa i rentę,
Kto krzyczy, iż żyje dla Niej.

Widziałem, jak do Jej kolan -
Wstręt dotąd serce me czuje -
Z pokłonem się cisną i radą
Najpospolitsi szuje.

Widziałem rozliczne tłumy
Z pustą, leniwą duszą,
Jak dźwiękiem orkiestry świątecznej
Resztki sumienia głuszą.

Sztandary i proporczyki,
Przemowy i procesyje,
Oto jest treść Majestatu,
Który w niewielu żyje.

Więc się nie dziwcie - ktoś może
Choć milczkiem słuszność mi przyzna -
Ze na mych wargach tak rzadko
Jawi się wyraz: Ojczyzna.

...

wiersz jest dosyć długi, ale warto przeczytać cały poniżej wklejam link jakby ktoś chciał (jest tam również zamieszczony filmik YT, na którym Jerzy Zelnik czyta ten wiersz)
Jan Kasprowicz - Rzadko na moich wargach]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-4362.html Fri, 28 Oct 2011 20:30:54 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-4362.html
Podnoszą z ziemi przez uszanowanie

Dla darów Nieba....

Tęskno mi, Panie...



*

Do kraju tego, gdzie winą jest dużą

Popsować gniazdo na gruszy bocianie,

Bo wszystkim służą...

Tęskno mi, Panie...



*

Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony

Są, jak odwieczne Chrystusa wyznanie,

"Bądź pochwalony!"

Tęskno mi, Panie...



*

Tęskno mi jeszcze i do rzeczy innej,

Której już nie wiem, gdzie leży mieszkanie,

Równie niewinnej...

Tęskno mi, Panie...



*

Do bez-tęsknoty i do bez-myślenia,

Do tych, co mają tak za tak - nie za nie,

Bez światło-cienia...

Tęskno mi, Panie...



*

Tęskno mi owdzie, gdzie któż o mnie stoi?

I tak być musi, choć się tak nie stanie

Przyjaźni mojéj...

Tęskno mi, Panie...]]>
Podnoszą z ziemi przez uszanowanie

Dla darów Nieba....

Tęskno mi, Panie...



*

Do kraju tego, gdzie winą jest dużą

Popsować gniazdo na gruszy bocianie,

Bo wszystkim służą...

Tęskno mi, Panie...



*

Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony

Są, jak odwieczne Chrystusa wyznanie,

"Bądź pochwalony!"

Tęskno mi, Panie...



*

Tęskno mi jeszcze i do rzeczy innej,

Której już nie wiem, gdzie leży mieszkanie,

Równie niewinnej...

Tęskno mi, Panie...



*

Do bez-tęsknoty i do bez-myślenia,

Do tych, co mają tak za tak - nie za nie,

Bez światło-cienia...

Tęskno mi, Panie...



*

Tęskno mi owdzie, gdzie któż o mnie stoi?

I tak być musi, choć się tak nie stanie

Przyjaźni mojéj...

Tęskno mi, Panie...]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3813.html Tue, 31 May 2011 20:37:58 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3813.html I. rocznica śmierci Ewy Śmigalskiej -ewetki


http://www.youtube.com/watch?v=SOOywMbzOHE]]> I. rocznica śmierci Ewy Śmigalskiej -ewetki


http://www.youtube.com/watch?v=SOOywMbzOHE]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3725.html Mon, 11 Apr 2011 18:18:06 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3725.html 1 Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
2 Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę,
i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił.
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
3 I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic bym nie zyskał.
4 Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
5 nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
6 nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
7 Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
8 Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
albo jak dar języków, który zniknie,
lub jak wiedza, której zabraknie.
9 Po części bowiem tylko poznajemy,
po części prorokujemy.
10 Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.
11 Gdy byłem dzieckiem,
mówiłem jak dziecko,
czułem jak dziecko,
myślałem jak dziecko.
Kiedy zaś stałem się mężem,
wyzbyłem się tego, co dziecięce.
12 Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz:
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.
13 Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy:
z nich zaś największa jest miłość.
Tak troszkę mi się na miłość zebrało.]]> 1 Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
2 Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę,
i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił.
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
3 I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic bym nie zyskał.
4 Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
5 nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
6 nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
7 Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
8 Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
albo jak dar języków, który zniknie,
lub jak wiedza, której zabraknie.
9 Po części bowiem tylko poznajemy,
po części prorokujemy.
10 Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.
11 Gdy byłem dzieckiem,
mówiłem jak dziecko,
czułem jak dziecko,
myślałem jak dziecko.
Kiedy zaś stałem się mężem,
wyzbyłem się tego, co dziecięce.
12 Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz:
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.
13 Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy:
z nich zaś największa jest miłość.
Tak troszkę mi się na miłość zebrało.]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3719.html Tue, 05 Apr 2011 15:46:22 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3719.html kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,
gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie
i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.

Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,
gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,
gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem
i oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem.

I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania
przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania
zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia,
gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.

Lubię to - i tę chwilę lubię, gdy koło mnie
wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,
a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata
w nieskończone przestrzenie nieziemskiego świata.

Ten wiersz jest poprostu (według mnie) fenomenalny.
Jest dowodem na to,że sex może być nazywany piękniej niż tylko stukanie czy bzykanie.]]> kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,
gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie
i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.

Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,
gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,
gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem
i oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem.

I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania
przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania
zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia,
gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.

Lubię to - i tę chwilę lubię, gdy koło mnie
wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,
a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata
w nieskończone przestrzenie nieziemskiego świata.

Ten wiersz jest poprostu (według mnie) fenomenalny.
Jest dowodem na to,że sex może być nazywany piękniej niż tylko stukanie czy bzykanie.]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3718.html Tue, 05 Apr 2011 15:41:31 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3718.html haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze.
Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć,
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.
I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pekło?
20. III. 1944 r.]]> haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze.
Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć,
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.
I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pekło?
20. III. 1944 r.]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3717.html Tue, 05 Apr 2011 15:40:10 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3717.html Zły los i trzyma straż -
W dwóch wrogich sobie szańcach
Patrzymy śmierci w twarz.
W okopach pełnych jęku
Wsłuchani w armat huk
Stoimy na wprost siebie-
Ja - wróg twój, ty - mój wróg!
Las płacze, ziemie płacze
Świat cały w ogniu drży
W dwóch wrogich sobie szańcach
Stoimy - ja i ty.
Zaledwie wczesnym rankiem
Armaty zaczną grać,
Ty świstem kul morderczym
O sobie dajesz znać.
Na nasze niskie szańce
Szrapnelów rzucasz grad
I wołasz mnie i mówisz:
- To ja, twój brat... twój brat!
Las płacze, ziemia płacze,
W pożarach stoi świat -
A ty wciąż mówisz do mnie:
- To ja twój brat... twój brat!
O nie myśl o mnie bracie,
W śmiertelny idąc bój,
I w ogniu moich strzałów,
Jak rycerz mężnie stój!
A gdy mnie z dala ujrzysz,
Od razu bierz na cel
I do polskiego serca
moskiewską kulą strzel. Bo wciąż na jawie widzę
I co noc mi się śni,
Że Ta, Co Nie Zginęła
Wyrośnie z naszej krwi.]]> Zły los i trzyma straż -
W dwóch wrogich sobie szańcach
Patrzymy śmierci w twarz.
W okopach pełnych jęku
Wsłuchani w armat huk
Stoimy na wprost siebie-
Ja - wróg twój, ty - mój wróg!
Las płacze, ziemie płacze
Świat cały w ogniu drży
W dwóch wrogich sobie szańcach
Stoimy - ja i ty.
Zaledwie wczesnym rankiem
Armaty zaczną grać,
Ty świstem kul morderczym
O sobie dajesz znać.
Na nasze niskie szańce
Szrapnelów rzucasz grad
I wołasz mnie i mówisz:
- To ja, twój brat... twój brat!
Las płacze, ziemia płacze,
W pożarach stoi świat -
A ty wciąż mówisz do mnie:
- To ja twój brat... twój brat!
O nie myśl o mnie bracie,
W śmiertelny idąc bój,
I w ogniu moich strzałów,
Jak rycerz mężnie stój!
A gdy mnie z dala ujrzysz,
Od razu bierz na cel
I do polskiego serca
moskiewską kulą strzel. Bo wciąż na jawie widzę
I co noc mi się śni,
Że Ta, Co Nie Zginęła
Wyrośnie z naszej krwi.]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3716.html Tue, 05 Apr 2011 15:38:24 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3716.html

Precz z moich oczu!... posłucham od razu,
Precz z mego serca!... i serce posłucha,
Precz z mej pamięci!... nie tego rozkazu
Moja i twoja pamięć nie posłucha.

Jak cień tym dłuższy, gdy padnie z daleka,
Tym szerzej koło żałobne roztoczy, -
Tak moja postać, im dalej ucieka,
Tym grubszym kirem twą pamięć pomroczy.

Na każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.

Czy zadumana w samotnej komorze
Do arfy zbliżysz nieumyślną rękę,
Przypomnisz sobie: właśnie o tej porze
Śpiewałam jemu tę samę piosenkę.

Czy grają w szachy, gdy pierwszymi ściegi
Śmiertelna złowi króla twego matnia,
Pomyślisz sobie: tak stały szeregi,
Gdy się skończyła nasza gra ostatnia.

Czy to na balu w chwilach odpoczynku
Siędziesz, nim muzyk tańce zapowiedział,
Obaczysz próżne miejsce przy kominku,
Pomyślisz sobie: on tam ze mną siedział.

Czy książkę weźmiesz, gdzie smutnym wyrokiem
Stargane ujrzysz kochanków nadzieje,
Złożywszy książkę z westchnieniem głębokiem,
Pomyślisz sobie: ach! to nasze dzieje...

A jeśli autor po zawiłej probie
Parę miłośną na ostatek złączył,
Zagasisz świecę i pomyślisz sobie:
Czemu nasz romans tak się nie zakończył?...

Wtem błyskawica nocna zamigoce:
Sucha w ogrodzie zaszeleszczy grusza
I puszczyk z jękiem w okno zalopoce...
Pomyślisz sobie, że to moja dusza.

Tak w każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.]]>

Precz z moich oczu!... posłucham od razu,
Precz z mego serca!... i serce posłucha,
Precz z mej pamięci!... nie tego rozkazu
Moja i twoja pamięć nie posłucha.

Jak cień tym dłuższy, gdy padnie z daleka,
Tym szerzej koło żałobne roztoczy, -
Tak moja postać, im dalej ucieka,
Tym grubszym kirem twą pamięć pomroczy.

Na każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.

Czy zadumana w samotnej komorze
Do arfy zbliżysz nieumyślną rękę,
Przypomnisz sobie: właśnie o tej porze
Śpiewałam jemu tę samę piosenkę.

Czy grają w szachy, gdy pierwszymi ściegi
Śmiertelna złowi króla twego matnia,
Pomyślisz sobie: tak stały szeregi,
Gdy się skończyła nasza gra ostatnia.

Czy to na balu w chwilach odpoczynku
Siędziesz, nim muzyk tańce zapowiedział,
Obaczysz próżne miejsce przy kominku,
Pomyślisz sobie: on tam ze mną siedział.

Czy książkę weźmiesz, gdzie smutnym wyrokiem
Stargane ujrzysz kochanków nadzieje,
Złożywszy książkę z westchnieniem głębokiem,
Pomyślisz sobie: ach! to nasze dzieje...

A jeśli autor po zawiłej probie
Parę miłośną na ostatek złączył,
Zagasisz świecę i pomyślisz sobie:
Czemu nasz romans tak się nie zakończył?...

Wtem błyskawica nocna zamigoce:
Sucha w ogrodzie zaszeleszczy grusza
I puszczyk z jękiem w okno zalopoce...
Pomyślisz sobie, że to moja dusza.

Tak w każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3715.html Tue, 05 Apr 2011 15:35:06 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3715.html zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie ze nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak uroczystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stad odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i co co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza


Jan Twardowski]]> zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie ze nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak uroczystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stad odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i co co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza


Jan Twardowski]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3710.html Wed, 30 Mar 2011 13:48:13 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3710.html „Perspektywy feminizmu drugiej fali. Teorie – ideologie – ruchy społeczne”.

Dr Bożena Umińska-Keff, autorka „Utworu o Matce i Ojczyźnie”, wystawianego w styczniu przez Jana Klatę w Teatrze Polskim we Wrocławiu, będzie gościem prof. Mirosławy Nowak-Dziemianowicz i dra Pawła Rudnickiego w Dolnośląskiej Szkole Wyższej.

- Ta wybitna poetka i działaczka społeczna wygłosi wykład na temat perspektyw feminizmu drugiej fali, uwzględniając teorie, ideologie i ruchy społeczne – zaprasza prof. DSW dr hab. Mirosława Nowak-Dziemianowicz, która poprowadzi spotkanie. Bożena Umińska-Keff jest badaczką literatury i publicystką. Z wykształcenia polonistka i filozofka. Interdyscyplinarną pracę doktorską obroniła w Instytucie Badań Literackich PAN. Wykłada na Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim (Wydział Stosowanych Nauk Społecznych) i na innych uczelniach. Zajmuje się filozofią i interdyscyplinarną humanistyką. Jest autorką tomów poezji Razem osobno (1986), Sen o znaczeniu snów (1995), Nie jestem gotowy (2000) oraz książek: Postać z cieniem. Portrety Żydówek w polskiej literaturze (2001), Barykady. Kroniki obsesyjne (2006), Utwór o Matce i Ojczyźnie (2008). Ten ostatni doczekał się już dwukrotnie realizacji scenicznej – w 2010 r. wyreżyserował go Marcin Libera w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, a w styczniu 2011 tekst wystawił Jan Klata w Teatrze Polskim we Wrocławiu.

Wykład dr Umińskiej-Keff „Perspektywy feminizmu drugiej fali. Teorie – ideologie – ruchy społeczne” rozpocznie cykl seminarium prof. Mirosławy Nowak-Dziemianowicz i dr. Pawła Rudnickiego „Społeczno-ideologiczne konteksty edukacji”.

Spotkanie z pisarką odbędzie się 05 kwietnia 2011 r., godz. 17.00 w Tajnych Kompletach - Księgarni Partnerskiej Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, w Przejściu Garncarskim 2, we Wrocławiu. Wstęp wolny.


Serdecznie zapraszamy!

  8cc1a65c3e.jpg (Rozmiar: 15,4 KB / Pobrań: 0) ]]> „Perspektywy feminizmu drugiej fali. Teorie – ideologie – ruchy społeczne”.

Dr Bożena Umińska-Keff, autorka „Utworu o Matce i Ojczyźnie”, wystawianego w styczniu przez Jana Klatę w Teatrze Polskim we Wrocławiu, będzie gościem prof. Mirosławy Nowak-Dziemianowicz i dra Pawła Rudnickiego w Dolnośląskiej Szkole Wyższej.

- Ta wybitna poetka i działaczka społeczna wygłosi wykład na temat perspektyw feminizmu drugiej fali, uwzględniając teorie, ideologie i ruchy społeczne – zaprasza prof. DSW dr hab. Mirosława Nowak-Dziemianowicz, która poprowadzi spotkanie. Bożena Umińska-Keff jest badaczką literatury i publicystką. Z wykształcenia polonistka i filozofka. Interdyscyplinarną pracę doktorską obroniła w Instytucie Badań Literackich PAN. Wykłada na Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim (Wydział Stosowanych Nauk Społecznych) i na innych uczelniach. Zajmuje się filozofią i interdyscyplinarną humanistyką. Jest autorką tomów poezji Razem osobno (1986), Sen o znaczeniu snów (1995), Nie jestem gotowy (2000) oraz książek: Postać z cieniem. Portrety Żydówek w polskiej literaturze (2001), Barykady. Kroniki obsesyjne (2006), Utwór o Matce i Ojczyźnie (2008). Ten ostatni doczekał się już dwukrotnie realizacji scenicznej – w 2010 r. wyreżyserował go Marcin Libera w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, a w styczniu 2011 tekst wystawił Jan Klata w Teatrze Polskim we Wrocławiu.

Wykład dr Umińskiej-Keff „Perspektywy feminizmu drugiej fali. Teorie – ideologie – ruchy społeczne” rozpocznie cykl seminarium prof. Mirosławy Nowak-Dziemianowicz i dr. Pawła Rudnickiego „Społeczno-ideologiczne konteksty edukacji”.

Spotkanie z pisarką odbędzie się 05 kwietnia 2011 r., godz. 17.00 w Tajnych Kompletach - Księgarni Partnerskiej Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, w Przejściu Garncarskim 2, we Wrocławiu. Wstęp wolny.


Serdecznie zapraszamy!

  8cc1a65c3e.jpg (Rozmiar: 15,4 KB / Pobrań: 0) ]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3611.html Wed, 09 Feb 2011 20:55:31 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3611.html W życiu jest nam dobrze
gdy jest nam dobrze i niedobrze
Bo jak jest nam tylko dobrze
To jest niedobrze

ks. Twardowski]]> W życiu jest nam dobrze
gdy jest nam dobrze i niedobrze
Bo jak jest nam tylko dobrze
To jest niedobrze

ks. Twardowski]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3030.html Sun, 12 Sep 2010 03:42:19 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-3030.html Toast Pożegnalny
Piję za marne życie moje
Za dom, co już nie nasz
I za samotność, co we dwoje
I za ten podły czas
Za usta, które mi kłamały
Za martwy oczu chłód
I że od klęski i rozpaczy
Nie chciał nas zbawić Bóg]]> Toast Pożegnalny
Piję za marne życie moje
Za dom, co już nie nasz
I za samotność, co we dwoje
I za ten podły czas
Za usta, które mi kłamały
Za martwy oczu chłód
I że od klęski i rozpaczy
Nie chciał nas zbawić Bóg]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-521.html Tue, 09 Jun 2009 20:00:46 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-521.html Sabaton - "40:1" lyrics


Baptised in fire.
Forty to one

So silent before the storm
Awaiting command
A few has been chosen to stand
As one outnumbered by far
The orders from high command
Fight back, hold your ground!

In early September it came
A war unknown to the world
No warning they entered that land
That is protected by polish hand
Unless you are forty to one
Your force will soon be undone

Baptised in fire
Forty to one
Spirit of spartans
Death and glory
Soldiers of Poland
Second to none
Wrath of the Wehrmacht brought to a halt

The 8th of September it starts
The rage of the Reich
A barrage of mortars and guns
Stand past, the bunkers will hold
The captain has pledged his life
I'll face my fate here!
The sound of artillery strike
So fierce
The thunder of guns

So come, bring on all that you've got
Come hell, come high water, never stop
Unless you are forty to one
Your lives will soon be undone

Baptised in fire
40 to 1
Spirit of spartans
Death and glory
Soldiers of poland
Second to none
Wrath of the Wehrmacht brought to a halt

Always remember, a fallen soldier
Always remember, fathers and sons at war
Always remember, a fallen soldier
Always remember, fathers and sons at war
Always remember, a fallen soldier
Always remember, buried in history

No vermin may enter that land
That is protected by polish hand
Unless you are forty to one
Your force will soon be undone

Baptised in fire
Forty to one
Spirit of spartans
Death and glory!
Soldiers of Poland
Second to none
Wrath of the Wehrmacht brought to a halt

No, no, no


Posłuchać można (z polskimi napisami) na youtube http://www.youtube.com/watch?v=Faut0rShe...re=related]]> Sabaton - "40:1" lyrics


Baptised in fire.
Forty to one

So silent before the storm
Awaiting command
A few has been chosen to stand
As one outnumbered by far
The orders from high command
Fight back, hold your ground!

In early September it came
A war unknown to the world
No warning they entered that land
That is protected by polish hand
Unless you are forty to one
Your force will soon be undone

Baptised in fire
Forty to one
Spirit of spartans
Death and glory
Soldiers of Poland
Second to none
Wrath of the Wehrmacht brought to a halt

The 8th of September it starts
The rage of the Reich
A barrage of mortars and guns
Stand past, the bunkers will hold
The captain has pledged his life
I'll face my fate here!
The sound of artillery strike
So fierce
The thunder of guns

So come, bring on all that you've got
Come hell, come high water, never stop
Unless you are forty to one
Your lives will soon be undone

Baptised in fire
40 to 1
Spirit of spartans
Death and glory
Soldiers of poland
Second to none
Wrath of the Wehrmacht brought to a halt

Always remember, a fallen soldier
Always remember, fathers and sons at war
Always remember, a fallen soldier
Always remember, fathers and sons at war
Always remember, a fallen soldier
Always remember, buried in history

No vermin may enter that land
That is protected by polish hand
Unless you are forty to one
Your force will soon be undone

Baptised in fire
Forty to one
Spirit of spartans
Death and glory!
Soldiers of Poland
Second to none
Wrath of the Wehrmacht brought to a halt

No, no, no


Posłuchać można (z polskimi napisami) na youtube http://www.youtube.com/watch?v=Faut0rShe...re=related]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-750.html Thu, 02 Apr 2009 09:55:35 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-750.html Miłość wszystko rozwiązała -
dlatego uwielbiam tę Miłość,
gdziekolwiek by przebywała.
A że się stałem równiną dla cichego otwartą przepływu,
w którym nie ma nic z fali huczącej, nie opartej o tęczowe pnie,
ale wiele jest z fali kojącej, która światło w głębinach odkrywa
i tą światłością po liściach nie osrebrzonych tchnie.

Więc w tej ciszy ukryty ja - liść,
oswobodzony od wiatru,
już się nie troskam o żaden z upadających dni,
gdy wiem, że wszystkie upadną.



Ulubiona pieśń J.P II

<!-- m --><a class="postlink" href="http://www.youtube.com/watch?v=EsiW4c0opUI">http://www.youtube.com/watch?v=EsiW4c0opUI</a><!-- m -->



<!-- m --><a class="postlink" href="http://www.youtube.com/watch?v=_X-GSAIrN2g">http://www.youtube.com/watch?v=_X-GSAIrN2g</a><!-- m -->]]> Miłość wszystko rozwiązała -
dlatego uwielbiam tę Miłość,
gdziekolwiek by przebywała.
A że się stałem równiną dla cichego otwartą przepływu,
w którym nie ma nic z fali huczącej, nie opartej o tęczowe pnie,
ale wiele jest z fali kojącej, która światło w głębinach odkrywa
i tą światłością po liściach nie osrebrzonych tchnie.

Więc w tej ciszy ukryty ja - liść,
oswobodzony od wiatru,
już się nie troskam o żaden z upadających dni,
gdy wiem, że wszystkie upadną.



Ulubiona pieśń J.P II

<!-- m --><a class="postlink" href="http://www.youtube.com/watch?v=EsiW4c0opUI">http://www.youtube.com/watch?v=EsiW4c0opUI</a><!-- m -->



<!-- m --><a class="postlink" href="http://www.youtube.com/watch?v=_X-GSAIrN2g">http://www.youtube.com/watch?v=_X-GSAIrN2g</a><!-- m -->]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-757.html Wed, 01 Apr 2009 22:54:06 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-757.html

Fredro XIII księga]]>

Fredro XIII księga]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-766.html Tue, 31 Mar 2009 22:47:12 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-766.html http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-794.html Fri, 27 Mar 2009 12:24:12 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-794.html Do Generała:

Za słowa kłamstwem splugawione
Za mundur bratnią krwią splamiony
Za ręce rozłączone
Za naród głodem umęczony
Za oczy dziecka przerażone
Obnoś swój tryumf w partyjnej chwale
Naród dziękuje ci generale,
Za pogrom braci bez litości
Za honor wojska zbezczeszczony
Za mękę strasznej bezsilności
Za ból rozłąki z mężem żony
Za łzy i rozpacz samotności
Ciesz się, żeś działał tak wspaniale
Naród dziękuje ci generale,
Za połamane pałką kości
Za koszmar walki brata z bratem
Za nienawiści siew i złości
Za to, że żołnierz stał się katem,
Za znów zdławiony świt wolności
Pomnik twych zasług wzniosłeś trwale
Naród dziękuje ci generale,
Za nałożone znów kajdany
Za zbrodnię łagrów w polskiej ziemi
Za fałsz przemówień wyświechtanych
Za podłość zdrajców między swymi
Za język prawdy zakazany
Wypnij na Kremlu pierś po medale
Naród dziękuje ci generale,
Naród śle dziś podziękowania
Żeby ci legły jak kamieniem
Przyjmij je śpiesznie bez wzdragania
Może obudzą twe sumienie...
Bo generale nie znasz godziny
Gdy przed Najwyższym Dowódcą Świata
Złożysz ostatni raport za czyny.......
Z piętnem Kaina - krwią swego brata.

Elżbieta Szczepańska



Forum "Wierni Ojczyźnie"]]> Do Generała:

Za słowa kłamstwem splugawione
Za mundur bratnią krwią splamiony
Za ręce rozłączone
Za naród głodem umęczony
Za oczy dziecka przerażone
Obnoś swój tryumf w partyjnej chwale
Naród dziękuje ci generale,
Za pogrom braci bez litości
Za honor wojska zbezczeszczony
Za mękę strasznej bezsilności
Za ból rozłąki z mężem żony
Za łzy i rozpacz samotności
Ciesz się, żeś działał tak wspaniale
Naród dziękuje ci generale,
Za połamane pałką kości
Za koszmar walki brata z bratem
Za nienawiści siew i złości
Za to, że żołnierz stał się katem,
Za znów zdławiony świt wolności
Pomnik twych zasług wzniosłeś trwale
Naród dziękuje ci generale,
Za nałożone znów kajdany
Za zbrodnię łagrów w polskiej ziemi
Za fałsz przemówień wyświechtanych
Za podłość zdrajców między swymi
Za język prawdy zakazany
Wypnij na Kremlu pierś po medale
Naród dziękuje ci generale,
Naród śle dziś podziękowania
Żeby ci legły jak kamieniem
Przyjmij je śpiesznie bez wzdragania
Może obudzą twe sumienie...
Bo generale nie znasz godziny
Gdy przed Najwyższym Dowódcą Świata
Złożysz ostatni raport za czyny.......
Z piętnem Kaina - krwią swego brata.

Elżbieta Szczepańska



Forum "Wierni Ojczyźnie"]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-840.html Tue, 17 Mar 2009 23:51:34 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-840.html Kujawiak partyzancki
Autor słów: Lenartowicz Jadwiga

[center]Melodia: Nie chcą mnie z domu wydać
Data powstania: 1944[/center]

[center]Wariant 1[/center]

Snują się po lesie jakieś dziwne cienie
Trzask gałęzi, kroki, słychać koni rżenie.
Czy to sen, czy jawa, prawda to, czy czary,
Dziwi się las stary.

Sosny — dąb, brzoza — buka,
Pyta: kto to, czego szuka?
Czy zaczarowanych kroci,
Czy może kwiatu paproci?

Tylko dostojne, omszałe modrzewie
Wiedzą, czego żadne inne drzewo nie wie,
Pamiętają dobrze rok krwawych zamieci —
Sześćdziesiąty trzeci.

Mówią im dźwięki pieśni,
Że to my — żołnierze leśni,
Że to swoi, że nie obcy,
Że to świętokrzyscy chłopcy.

Wiatr w konarach szumi gościom powitanie,
Księżyc świeci lampą, mech ściele posłanie!
Na znak niezłomnego, wiecznego przymierza
Lasu i żołnierza.

Ognia blask twarze złoci,
Papieros w mroku migoce,
Żadne złe się tu nie waży,
Las i noc stoją na straży.

Śpiewają chłopcy wokoło ogniska,
Wtóruje szumem Puszcza Świętokrzyska!
Radość i wiara cały kraj zalewa,
A las śpiewa, śpiewa!

Młody głos piosnkę niesie
Po wysokim, mrocznym lesie.
A do taktu serce bije:
Nie zginęła! Walczy! Żyje! [1]

Wariant 2

Suną się po lesie jakieś dziwne cienie,
Chrzęst gałęzi, kroki, słychać koni rżenie.
Czary to czy zjawy, zjawy to czy czary,
Dziwi się las stary.

Jodła dębu, brzoza buka
Pyta, kto tam czego szuka?
Może zakopanych kroci,
A może kwiatu paproci?

I tylko omszałe wiekowe modrzewie
Wiedzą, czego żadne inne drzewo nie wie,
Pamiętają bowiem rok krwawych zamieci —
Sześćdziesiąty trzeci.

Mówią mi tu słowa pieśni,
Że to są żołnierze leśni,
Że to swoi, a nie obcy,
Że to są chłopcy akowcy.

Wiatr w konarach szumi piosnkę powitania,
Księżyc lampą świeci, mech ściele posłania,
Znak to trwałego wiecznego przymierza
Lasu i żołnierza.

Ogień im twarze złoci,
Papieros blaskiem migoce,
Żadne zło im się nie zdarzy,
Las i noc stoją na straży.

Śpiewają chłopcy pieśni u ogniska,
Wtóruje im szumem Puszcza Świętokrzyska.
Radość i wiara cały kraj zalewa,
A las śpiewa, śpiewa!

Echo pieśń młodą niesie
Po zielonym bujnym lesie,
A do taktu serce bije,
Nie zginęła! Walczy! Żyje! [2]

Informacje dodatkowe


Na oryginale piosenki Jadwigi Lenartowicz oparta została wersja Kujawiaka akowskiego, którą śpiewali partyzanci Wileńszczyzny. Być może, że tekst piosenki autorki zawędrował tam wraz z „Ponurym” – Janem Piwnikiem. W wersji wileńskiej zastąpiono Puszczę Świętokrzyską nazwą Puszczy Rudnickiej, w miejsce „chłopców z lasu” wprowadzono „chłopców z AK”, a poza tym nieznany autor dopisał na zakończenie piosenki jeszcze jedną zwrotkę [1].]]> Kujawiak partyzancki
Autor słów: Lenartowicz Jadwiga

[center]Melodia: Nie chcą mnie z domu wydać
Data powstania: 1944[/center]

[center]Wariant 1[/center]

Snują się po lesie jakieś dziwne cienie
Trzask gałęzi, kroki, słychać koni rżenie.
Czy to sen, czy jawa, prawda to, czy czary,
Dziwi się las stary.

Sosny — dąb, brzoza — buka,
Pyta: kto to, czego szuka?
Czy zaczarowanych kroci,
Czy może kwiatu paproci?

Tylko dostojne, omszałe modrzewie
Wiedzą, czego żadne inne drzewo nie wie,
Pamiętają dobrze rok krwawych zamieci —
Sześćdziesiąty trzeci.

Mówią im dźwięki pieśni,
Że to my — żołnierze leśni,
Że to swoi, że nie obcy,
Że to świętokrzyscy chłopcy.

Wiatr w konarach szumi gościom powitanie,
Księżyc świeci lampą, mech ściele posłanie!
Na znak niezłomnego, wiecznego przymierza
Lasu i żołnierza.

Ognia blask twarze złoci,
Papieros w mroku migoce,
Żadne złe się tu nie waży,
Las i noc stoją na straży.

Śpiewają chłopcy wokoło ogniska,
Wtóruje szumem Puszcza Świętokrzyska!
Radość i wiara cały kraj zalewa,
A las śpiewa, śpiewa!

Młody głos piosnkę niesie
Po wysokim, mrocznym lesie.
A do taktu serce bije:
Nie zginęła! Walczy! Żyje! [1]

Wariant 2

Suną się po lesie jakieś dziwne cienie,
Chrzęst gałęzi, kroki, słychać koni rżenie.
Czary to czy zjawy, zjawy to czy czary,
Dziwi się las stary.

Jodła dębu, brzoza buka
Pyta, kto tam czego szuka?
Może zakopanych kroci,
A może kwiatu paproci?

I tylko omszałe wiekowe modrzewie
Wiedzą, czego żadne inne drzewo nie wie,
Pamiętają bowiem rok krwawych zamieci —
Sześćdziesiąty trzeci.

Mówią mi tu słowa pieśni,
Że to są żołnierze leśni,
Że to swoi, a nie obcy,
Że to są chłopcy akowcy.

Wiatr w konarach szumi piosnkę powitania,
Księżyc lampą świeci, mech ściele posłania,
Znak to trwałego wiecznego przymierza
Lasu i żołnierza.

Ogień im twarze złoci,
Papieros blaskiem migoce,
Żadne zło im się nie zdarzy,
Las i noc stoją na straży.

Śpiewają chłopcy pieśni u ogniska,
Wtóruje im szumem Puszcza Świętokrzyska.
Radość i wiara cały kraj zalewa,
A las śpiewa, śpiewa!

Echo pieśń młodą niesie
Po zielonym bujnym lesie,
A do taktu serce bije,
Nie zginęła! Walczy! Żyje! [2]

Informacje dodatkowe


Na oryginale piosenki Jadwigi Lenartowicz oparta została wersja Kujawiaka akowskiego, którą śpiewali partyzanci Wileńszczyzny. Być może, że tekst piosenki autorki zawędrował tam wraz z „Ponurym” – Janem Piwnikiem. W wersji wileńskiej zastąpiono Puszczę Świętokrzyską nazwą Puszczy Rudnickiej, w miejsce „chłopców z lasu” wprowadzono „chłopców z AK”, a poza tym nieznany autor dopisał na zakończenie piosenki jeszcze jedną zwrotkę [1].]]>