<![CDATA[Dotykiem Wiatru - forum poezji amatorskiej. - Erotikon]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/ Wed, 13 May 2026 13:27:02 +0000 MyBB <![CDATA[Całuję !]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7939.html Mon, 06 Oct 2025 10:42:20 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7939.html
... między mocą a dotykiem ...


Całuję !

Całuję czas,słońce które nas olśniło
I owe spojrzenie co nas połączyło
Splot słów,a wnim chociaż niewypowiedziane
mieści się to słowo jedyne - kochanie.

Całuję oddech co pogubił się nami
pomiędzy uściskiem,między westchnieniami
co piersi podnoszą dla ich wypełnienia
mocą uczuć,wiary dla słów uwielbienia.

Ten lęk co nas lążył,co się nie powtórzy
jak świeżość jedyna którą chce się dłużyć
a której to nie brak nam było natenczas
kiedy rodził się i trwalił ten pierwszy raz.

Całuję twój głos, on muzykę niesie
którą ciągle słyszę ,bo miłością zwie się.
Twój dotyk, co ciała jednoczy dla ducha
By drżały namiętnością,bo serce słucha.

Całuję twój obraz ten w pamięci mojej
co przywraca chwile,te chwile we dwoje.
Jako kwiat wciąż żywy który nie przekwita
którym się nie żegnasz tylko ciągle witasz.

Całuję dzień,pogodę - tak po kolei
I co nas łączyło i co dalej dzieli.
Zamykając oczy dla doskonałości
By pełnią nieść obraz ,dla wyzwań radości.

Całuję Twe piękno jak pieści się ciało
jego miejsca szczególne,których ciągle mało.
I nasze pragnienia wyrażone słowem
I to już ostatnie,co go nie wypowiem -

A teraz już naraz i gesty i słowa
wszystko co nas działo i tak wciąż od nowa.
I co przecież było i to co być miało.
I co się skończyło i co ... pozostało.








wrzesień ... 98(6)...]]>
... między mocą a dotykiem ...


Całuję !

Całuję czas,słońce które nas olśniło
I owe spojrzenie co nas połączyło
Splot słów,a wnim chociaż niewypowiedziane
mieści się to słowo jedyne - kochanie.

Całuję oddech co pogubił się nami
pomiędzy uściskiem,między westchnieniami
co piersi podnoszą dla ich wypełnienia
mocą uczuć,wiary dla słów uwielbienia.

Ten lęk co nas lążył,co się nie powtórzy
jak świeżość jedyna którą chce się dłużyć
a której to nie brak nam było natenczas
kiedy rodził się i trwalił ten pierwszy raz.

Całuję twój głos, on muzykę niesie
którą ciągle słyszę ,bo miłością zwie się.
Twój dotyk, co ciała jednoczy dla ducha
By drżały namiętnością,bo serce słucha.

Całuję twój obraz ten w pamięci mojej
co przywraca chwile,te chwile we dwoje.
Jako kwiat wciąż żywy który nie przekwita
którym się nie żegnasz tylko ciągle witasz.

Całuję dzień,pogodę - tak po kolei
I co nas łączyło i co dalej dzieli.
Zamykając oczy dla doskonałości
By pełnią nieść obraz ,dla wyzwań radości.

Całuję Twe piękno jak pieści się ciało
jego miejsca szczególne,których ciągle mało.
I nasze pragnienia wyrażone słowem
I to już ostatnie,co go nie wypowiem -

A teraz już naraz i gesty i słowa
wszystko co nas działo i tak wciąż od nowa.
I co przecież było i to co być miało.
I co się skończyło i co ... pozostało.








wrzesień ... 98(6)...]]> <![CDATA[Aria na strunie - G]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7727.html Sun, 24 Sep 2023 10:25:28 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7727.html


Aria na strunie - G


Budźcie się muzy !
Wstańcie dźwięki !
Wzywam was diwy !
Gorejący cokół -
Chcę drżeć !
Jestem kobietą !
Jestem !
]]>


Aria na strunie - G


Budźcie się muzy !
Wstańcie dźwięki !
Wzywam was diwy !
Gorejący cokół -
Chcę drżeć !
Jestem kobietą !
Jestem !
]]> <![CDATA[Przypadek ?]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7714.html Sun, 13 Aug 2023 20:34:18 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7714.html
to wciąż oni ?
w drodze do ...


Przypadek ?

Bez cienia wad ; ciałowością olśnienie
Kształtem figury ; uidealnienie
Blond objawienie - nim zauroczenie
Uroda , wdzięk, spojrzenie - zniewolenie.

Gorejący krzak uczuć ; blask otwiera niebo
Wielkie dzieło natury; moc płomienia jego
Burzy wnętrze ; pożera siły moralności
Czując owoc, już ślina w wielkiej obfitości
Ciśnie się nagle do ust i do warg być może
Próżno więc szukać oporów dla uczuć tychże.
Otwarte uda; brną myśli w grzeszne pojenia
Do korony szczęścia , do miejsca zespolenia.

W przedziale tylko my; wręcz symetrycznym wzorem
Obok, a na przeciw siebie ; wzrok lgnie z uporem
W jedną - jej stronę, tylko tam spoglądam bacznie
Bo coś się rozpoczęło; czy może się zacznie ?
Napięcie ciągle wzrasta, rośnie w niepewności
To przypadek ? Nie wierzę ! Za dużo zbieżności.
O odwagę i siłę mnożą się pacierze
Do bóstwa otworzyć usta ? Się nie odważę!
Choć głos się wyrywa, wciąż nie rodzą się słowa
Bojaźń wciąż gardło ściska - odebrana mowa.
A może to sen wyrosły mocą wielbienia
The Day Before ..." ABBY" z tego skojarzenia.
Twórczość i reżyseria perfekt przyrządzona
Jaki tu będzie finał ? Czyja wygra strona ?
Może ona, widząc onieśmielenie bowiem
Rozpocznie słów wymianę, rzuci jakimś słowem.

To losu zrządzenie ? Rodzą się wątpliwości
Ona dalej to niby z znanej przypadłości
Napręża ciało swoje jak ze snu nocnego
By nabrało sprężystości życia codziennego.
Zali prowokuje, gestem ducha odkrywa
A ja dalej nie wierzę, chęciom się sprzeciwiam.
A przecież to takie proste, ludzkie, rozumne
Że wielkie ? Tak ! I dlatego przez się tak trudne.

Pociąg w swej monotonii wije się pomyka
Wiezie już tylko wspomnienie; czas w którym wzdycham
Już cię nie ujrzę muzo z piany wyłoniona
Zniknęłaś w falach życia światowego łona.]]>
to wciąż oni ?
w drodze do ...


Przypadek ?

Bez cienia wad ; ciałowością olśnienie
Kształtem figury ; uidealnienie
Blond objawienie - nim zauroczenie
Uroda , wdzięk, spojrzenie - zniewolenie.

Gorejący krzak uczuć ; blask otwiera niebo
Wielkie dzieło natury; moc płomienia jego
Burzy wnętrze ; pożera siły moralności
Czując owoc, już ślina w wielkiej obfitości
Ciśnie się nagle do ust i do warg być może
Próżno więc szukać oporów dla uczuć tychże.
Otwarte uda; brną myśli w grzeszne pojenia
Do korony szczęścia , do miejsca zespolenia.

W przedziale tylko my; wręcz symetrycznym wzorem
Obok, a na przeciw siebie ; wzrok lgnie z uporem
W jedną - jej stronę, tylko tam spoglądam bacznie
Bo coś się rozpoczęło; czy może się zacznie ?
Napięcie ciągle wzrasta, rośnie w niepewności
To przypadek ? Nie wierzę ! Za dużo zbieżności.
O odwagę i siłę mnożą się pacierze
Do bóstwa otworzyć usta ? Się nie odważę!
Choć głos się wyrywa, wciąż nie rodzą się słowa
Bojaźń wciąż gardło ściska - odebrana mowa.
A może to sen wyrosły mocą wielbienia
The Day Before ..." ABBY" z tego skojarzenia.
Twórczość i reżyseria perfekt przyrządzona
Jaki tu będzie finał ? Czyja wygra strona ?
Może ona, widząc onieśmielenie bowiem
Rozpocznie słów wymianę, rzuci jakimś słowem.

To losu zrządzenie ? Rodzą się wątpliwości
Ona dalej to niby z znanej przypadłości
Napręża ciało swoje jak ze snu nocnego
By nabrało sprężystości życia codziennego.
Zali prowokuje, gestem ducha odkrywa
A ja dalej nie wierzę, chęciom się sprzeciwiam.
A przecież to takie proste, ludzkie, rozumne
Że wielkie ? Tak ! I dlatego przez się tak trudne.

Pociąg w swej monotonii wije się pomyka
Wiezie już tylko wspomnienie; czas w którym wzdycham
Już cię nie ujrzę muzo z piany wyłoniona
Zniknęłaś w falach życia światowego łona.]]> <![CDATA[Jej ciało]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7657.html Tue, 21 Mar 2023 18:27:20 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7657.html Jej ciało

Rajskie ogrody
Rozkoszy - Przygody
Brzoskwinie różowe
Rzęsiste , wiankowe
Arbuzy , maliny
Słodkości wyżyny
Dynie soczyste
Wyrosłe - pączyste
Dla barw radości
Otwartej młodością
By drżeć jak struny
Dźwiękiem miłości.

Dreszczem z uczuć tkane
Delikatnej przędzy boskiej
Okryte dotykiem jedwabiu.

Pełni myśli , słowa , wyobraźnię
Zapachem pogody; Wiatrem miłości
Niesie muzykę co wabi taniec i łączy.
Osłonięte, obnażone
W ucieczce przed wstydem
Rozpala ogień miłości
Wyzwalając płomienie uczuć.
Zostawione na plaży
W bursztynowym blasku marzeń
Wabi słońce i spojrzenia.
Grzecho-słabością natchnione
Szatańską mocą nabrzmiałe
Ujarzmia nasze tęsknienia.

Wiecho-włosów ułożeniem
Chwili tej! Natchnieniem
Niesie twarz ; Czy ją zaczyna ?
W kwiato-pylących póz uniesieniach
Udo-rzeźbieniach, pulchno-okrągleniach
Dojrzewających piersi; Brzmień dzwonów
Ku uwieńczeniu dążeń , zespoleń
Smaczone kaligrafią kształtów
Niesie , sobą zniewolony świat
By w szeleście słodkich przymiotników
Zbliżać się lub oddalać
Czy znowu tęsknieniem przylecieć
I mówić: Kocham ! By wołać : Kochaj !
* *
*
Odmienne !
W boskich proporcjach , karnacjach
Objawione sobą, definiuje piękno
W objęciach mody - głosu urody
Z nieskończonością miejsc natchnionych
Które swą mocą duch jednoczy
By wieńczyć dążenia nasze
By kwitnąć w miododajności świeżej
By mówić w języku jednym - naszym.

Oczarowuje !
Mocą wdzięków ich siły
Orężem kształtów - nagiej odsłony
Której moc podnosi zmysłów głowy.
Wrażliwością wielką wrodzoną
Ciało-grafią, ruchem - Magnetyzmem !
By zawładnąć przeznaczeniem szukanym.
O rajskie drzewo! Nim wiatr miłości chwieje
Jakby ważył ? Przybliżał , oddalał
To wierność lub tylko nadzieję ?
Gubiąc orto-schemat zachowań
Należny etyce ; Tradycji dziedzicznej
Doskonaląc ciągle algorytm miłości.

Otwarte !
Z woli sił nadprzyrodzonych
Z drżącym owocem kuszącym
Z błogosławieństwem owocowania.
W roztworze ducha -jego sił pożądania
By się spełniać i odradzać
I pozostać w pamięci otwartej
Wypełniając myśli, tęsknienia
I zwrócone do niego nasze ciała.

sur ...]]> Jej ciało

Rajskie ogrody
Rozkoszy - Przygody
Brzoskwinie różowe
Rzęsiste , wiankowe
Arbuzy , maliny
Słodkości wyżyny
Dynie soczyste
Wyrosłe - pączyste
Dla barw radości
Otwartej młodością
By drżeć jak struny
Dźwiękiem miłości.

Dreszczem z uczuć tkane
Delikatnej przędzy boskiej
Okryte dotykiem jedwabiu.

Pełni myśli , słowa , wyobraźnię
Zapachem pogody; Wiatrem miłości
Niesie muzykę co wabi taniec i łączy.
Osłonięte, obnażone
W ucieczce przed wstydem
Rozpala ogień miłości
Wyzwalając płomienie uczuć.
Zostawione na plaży
W bursztynowym blasku marzeń
Wabi słońce i spojrzenia.
Grzecho-słabością natchnione
Szatańską mocą nabrzmiałe
Ujarzmia nasze tęsknienia.

Wiecho-włosów ułożeniem
Chwili tej! Natchnieniem
Niesie twarz ; Czy ją zaczyna ?
W kwiato-pylących póz uniesieniach
Udo-rzeźbieniach, pulchno-okrągleniach
Dojrzewających piersi; Brzmień dzwonów
Ku uwieńczeniu dążeń , zespoleń
Smaczone kaligrafią kształtów
Niesie , sobą zniewolony świat
By w szeleście słodkich przymiotników
Zbliżać się lub oddalać
Czy znowu tęsknieniem przylecieć
I mówić: Kocham ! By wołać : Kochaj !
* *
*
Odmienne !
W boskich proporcjach , karnacjach
Objawione sobą, definiuje piękno
W objęciach mody - głosu urody
Z nieskończonością miejsc natchnionych
Które swą mocą duch jednoczy
By wieńczyć dążenia nasze
By kwitnąć w miododajności świeżej
By mówić w języku jednym - naszym.

Oczarowuje !
Mocą wdzięków ich siły
Orężem kształtów - nagiej odsłony
Której moc podnosi zmysłów głowy.
Wrażliwością wielką wrodzoną
Ciało-grafią, ruchem - Magnetyzmem !
By zawładnąć przeznaczeniem szukanym.
O rajskie drzewo! Nim wiatr miłości chwieje
Jakby ważył ? Przybliżał , oddalał
To wierność lub tylko nadzieję ?
Gubiąc orto-schemat zachowań
Należny etyce ; Tradycji dziedzicznej
Doskonaląc ciągle algorytm miłości.

Otwarte !
Z woli sił nadprzyrodzonych
Z drżącym owocem kuszącym
Z błogosławieństwem owocowania.
W roztworze ducha -jego sił pożądania
By się spełniać i odradzać
I pozostać w pamięci otwartej
Wypełniając myśli, tęsknienia
I zwrócone do niego nasze ciała.

sur ...]]> <![CDATA[Biustowe tęsknoty]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7656.html Tue, 21 Mar 2023 16:48:02 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7656.html Biustowe tęsknoty

W odwiecznym wyzwalaniu
Skąpe osłony - wykrojenia
Brnąć w oprawie - ujarzmieniach ?
Z uczuć rodzą się pytania
Siła mody ? Więcej odkrywania
Dla osłody ? Czy wygody ?
Niech dzwoneczki, dzwonki, dzwony
W wolności falują - mocą
Woli natury - Buzują !
Unoszą się ; Wołają !
Gdy dziewczęta tańczą
Czy za piłką gonią
Sportowią się - Galopują !
Podskakują , przeskakują
A one dzwonią, dzwonią , dzwonią
I wciąż o coś więcej proszą .]]> Biustowe tęsknoty

W odwiecznym wyzwalaniu
Skąpe osłony - wykrojenia
Brnąć w oprawie - ujarzmieniach ?
Z uczuć rodzą się pytania
Siła mody ? Więcej odkrywania
Dla osłody ? Czy wygody ?
Niech dzwoneczki, dzwonki, dzwony
W wolności falują - mocą
Woli natury - Buzują !
Unoszą się ; Wołają !
Gdy dziewczęta tańczą
Czy za piłką gonią
Sportowią się - Galopują !
Podskakują , przeskakują
A one dzwonią, dzwonią , dzwonią
I wciąż o coś więcej proszą .]]> <![CDATA[udo-branie]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7634.html Fri, 17 Feb 2023 15:36:55 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7634.html



Udo - branie


Tylko uda - w nich są wdzięki
No i dźwięki tej piosenki
Tam rozciąga się kochanie
Udo-piękno udo-branie .
Uda skaczą uda stoją
Wabią nas i czarem poją.
Gdy młodością błyszczą , drżą
Uczta wrażeń ; Serce - dzwon
Czy to słomka, ton oliwki
Kakao czy barwa śliwki -
Smaczy, ciągnie, zwala z nóg
Kolor łodyg - szczęścia próg.
W pochodzie przy orkiestr graniu
Owocem nam w smakowaniu.
Wzrok nasz ciągną coraz wyżej
Skojarzeniom bliżej, bliżej.
Dziewczę zdradza nastrój nimi
Raz zakryte - dzisiaj mini.
Ze sukienką chciejnie stroją
W jeansach, dresie też się kroją.
To ściśnięte, to znów luz
Oglądanie ; udo-póz !
Ocierając się wzajemnie
Każdym ruchem szybciej, biernie
Doskonalą rzeźbę swą
Przyciągając miłość nią.
Muskają wciąż rzęsawisko
Są tuż przy nim - bardzo blisko.
Kiedy tańczysz czy serwujesz
Jeszcze bardziej potęgujesz.
W jogowaniu czy balecie
Myśli grzeszne udo niesie.
Czterogłowe umięśnienie
Kusi wzrok nasz - tu spojrzenie.
Kiedy biegną w naprężeniu
Sporto-walce - Zwyciężeniu !
Tu ich piękno ekstremuje
Siłą, mocą - eksploduje !
Tyle wokół piękna - cud
Rewia kształtów - w roli ud.
Uda chcą być oglądane
Głaskane i całowane
Połóż rękę - palce włóż
Rozłożą się jak płatki róż
Gęsia skórka się nastroszy
Uwieńczenie ; Dreszcz w rozkoszy
Myśli pełnią nam udzenia
Choć nie widać - są widzenia !
Udźmy sobie obraz chuć
Nim kochanie sobie zbudź
W nich to spojrzeń jest przyczyna
Tu spoczywa owa wina.
Odkrywajmy życia dary
Dla miłości ! Te - obszary
Niech dalej tak w życiu bywa
Że co piękne to ... odkrywaj .
]]>



Udo - branie


Tylko uda - w nich są wdzięki
No i dźwięki tej piosenki
Tam rozciąga się kochanie
Udo-piękno udo-branie .
Uda skaczą uda stoją
Wabią nas i czarem poją.
Gdy młodością błyszczą , drżą
Uczta wrażeń ; Serce - dzwon
Czy to słomka, ton oliwki
Kakao czy barwa śliwki -
Smaczy, ciągnie, zwala z nóg
Kolor łodyg - szczęścia próg.
W pochodzie przy orkiestr graniu
Owocem nam w smakowaniu.
Wzrok nasz ciągną coraz wyżej
Skojarzeniom bliżej, bliżej.
Dziewczę zdradza nastrój nimi
Raz zakryte - dzisiaj mini.
Ze sukienką chciejnie stroją
W jeansach, dresie też się kroją.
To ściśnięte, to znów luz
Oglądanie ; udo-póz !
Ocierając się wzajemnie
Każdym ruchem szybciej, biernie
Doskonalą rzeźbę swą
Przyciągając miłość nią.
Muskają wciąż rzęsawisko
Są tuż przy nim - bardzo blisko.
Kiedy tańczysz czy serwujesz
Jeszcze bardziej potęgujesz.
W jogowaniu czy balecie
Myśli grzeszne udo niesie.
Czterogłowe umięśnienie
Kusi wzrok nasz - tu spojrzenie.
Kiedy biegną w naprężeniu
Sporto-walce - Zwyciężeniu !
Tu ich piękno ekstremuje
Siłą, mocą - eksploduje !
Tyle wokół piękna - cud
Rewia kształtów - w roli ud.
Uda chcą być oglądane
Głaskane i całowane
Połóż rękę - palce włóż
Rozłożą się jak płatki róż
Gęsia skórka się nastroszy
Uwieńczenie ; Dreszcz w rozkoszy
Myśli pełnią nam udzenia
Choć nie widać - są widzenia !
Udźmy sobie obraz chuć
Nim kochanie sobie zbudź
W nich to spojrzeń jest przyczyna
Tu spoczywa owa wina.
Odkrywajmy życia dary
Dla miłości ! Te - obszary
Niech dalej tak w życiu bywa
Że co piękne to ... odkrywaj .
]]> <![CDATA[Wielki post]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7389.html Tue, 21 Sep 2021 22:36:40 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7389.html Którym ściana cieniona rozmarza się biało;
Bo nieczułe na dotyk są ściany, kamienie,
Ale czasem też pragną zyskać miękkie ciało.

Słońce nagi samochód językiem gorącym
Liże – lubi lakiery młode, odblaskowe;
Samochód nie narzeka, że nie jest wyłącznym –
Bóg umie na raz tysiąc zadowolić kobiet!

Miasto dawno ugrzęzłe w twardej pornografii
Delikatną przyrody przyjmuje łaskawość.
Afrodyzjak zieleni ożywić potrafi
To, co zimą przygięte. Łamie sztuczne prawo.

Jednodniowe romanse zgonem okupione
Lepsze są, czy też gorsze, od starczej mądrości?
Jak tu spokój zachować, kiedy serce płonie?
Karnawału powodem wszystkie wielkie posty...]]> Którym ściana cieniona rozmarza się biało;
Bo nieczułe na dotyk są ściany, kamienie,
Ale czasem też pragną zyskać miękkie ciało.

Słońce nagi samochód językiem gorącym
Liże – lubi lakiery młode, odblaskowe;
Samochód nie narzeka, że nie jest wyłącznym –
Bóg umie na raz tysiąc zadowolić kobiet!

Miasto dawno ugrzęzłe w twardej pornografii
Delikatną przyrody przyjmuje łaskawość.
Afrodyzjak zieleni ożywić potrafi
To, co zimą przygięte. Łamie sztuczne prawo.

Jednodniowe romanse zgonem okupione
Lepsze są, czy też gorsze, od starczej mądrości?
Jak tu spokój zachować, kiedy serce płonie?
Karnawału powodem wszystkie wielkie posty...]]> <![CDATA[Orzeł reszka !]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7187.html Sun, 14 Jun 2020 10:52:16 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7187.html Orzeł - reszka !


Ile piękna jest w nagości ?
Ile nagości jest ... w miłości ?


Odkrywajmy miłość !
Pokazujmy - nagość !

Karmmy się miłością !
A także - nagością !

Dzielmy się miłością !
Czy ... tak jak ... nagością ?

Szukajmy miłości !
A także - nagości !

Uczmy się nagości !
Nauką o ... miłości !

Odkrywajmy nagość !
I razem z nią ... miłość !

W c i ą ż !]]> Orzeł - reszka !


Ile piękna jest w nagości ?
Ile nagości jest ... w miłości ?


Odkrywajmy miłość !
Pokazujmy - nagość !

Karmmy się miłością !
A także - nagością !

Dzielmy się miłością !
Czy ... tak jak ... nagością ?

Szukajmy miłości !
A także - nagości !

Uczmy się nagości !
Nauką o ... miłości !

Odkrywajmy nagość !
I razem z nią ... miłość !

W c i ą ż !]]> <![CDATA[ero - sen]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7177.html Sun, 31 May 2020 12:35:22 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7177.html ero - sen

Rajski wąż oplata moje ciało
Ono broni się ?
Choć naśladuje ruchy jego -
Zachcień - dążności - smaku.
Obejmuje mnie i ściska !
Brnie do celu.
A ja już z braku sił
Gotowa na wszystko !
Oddaję siebie
Oblana potem
budzę się !
Hołdując losowi
Że jestem , , , i żyję ... sobą .]]> ero - sen

Rajski wąż oplata moje ciało
Ono broni się ?
Choć naśladuje ruchy jego -
Zachcień - dążności - smaku.
Obejmuje mnie i ściska !
Brnie do celu.
A ja już z braku sił
Gotowa na wszystko !
Oddaję siebie
Oblana potem
budzę się !
Hołdując losowi
Że jestem , , , i żyję ... sobą .]]> <![CDATA[Przeżywając !]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7176.html Sun, 31 May 2020 12:23:34 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7176.html Przeżywając !

Wyskrzydliła się !
Chciejnie się rozchylała - jak kwiat
Żeby się wypełnić , czy spełnić ?
Trochę udawała - jakby nie chcieć chciała ?
Nie mogła zaprzestać,choć ciągle się bała
Oddechy skracała , twarz wykrzywiała
To jakby płakała , to znowu się śmiała.
Bo ból już mniej bolał i w słodkość się zmieniał
Nieśmiało powoli aż do chwil - tęsknienia.
By potem , oblana już potem
Zasnąć ... i śnić ! Chciała -
I , , , wracać . . . z powrotem .]]> Przeżywając !

Wyskrzydliła się !
Chciejnie się rozchylała - jak kwiat
Żeby się wypełnić , czy spełnić ?
Trochę udawała - jakby nie chcieć chciała ?
Nie mogła zaprzestać,choć ciągle się bała
Oddechy skracała , twarz wykrzywiała
To jakby płakała , to znowu się śmiała.
Bo ból już mniej bolał i w słodkość się zmieniał
Nieśmiało powoli aż do chwil - tęsknienia.
By potem , oblana już potem
Zasnąć ... i śnić ! Chciała -
I , , , wracać . . . z powrotem .]]> <![CDATA[; -- Tadeusz ; < - * ... **]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7127.html Sun, 25 Aug 2019 11:36:07 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7127.html


; Tadeusz - > ** ...*

- Szybko więc się odwrócił,by zakończyć scenę
Jak twórca w roztargnieniu zgubił,urwał wenę
Przecież jak każdy w świecie pożegnań nie lubił
A jeszcze ze Zosią,więc zmieszał się - pogubił
Wsiadł zatem szybko do powozu,by odjechać
Jakby ktoś go gonił;przed kimś miał uciekać ?
Nie łatwe są takie rozstania ów rozłąki
Zwłaszcza w tak młodym wieku,widząc pola,łąki
Ciężarem owoców gięte do samej ziemi
Konary drzew domowych zdrowie rodzącymi.
W nowym świecie mu przyjdzie znaleźć się - odszukać
Dalszą nić losu ciągnąć;Czy może coś utkać ?

Zosia jeszcze przez chwilę nieruchomo stała
Jakby chciała coś więcej i dalej czekała -
Potem już wieczorami długo rozmyślała
Chociaż wiele już czuła,zbyt mało wiedziała
O sprawach z którymi wnet przyjdzie jej się zmierzyć
Bo to już się zaczęło,co w życiu ma przeżyć
Czego będzie tak ponoć ciągle brakowało
I jakże już do końca oj mało,wciąż mało.
A później głos wołania do zmysłu pamięci
Aż krągła łezka się zrodzi - w oku zakręci
Nostalgia i smutek ; Już tak to jest - zagości
Bo takie są oblicza największych miłości.

Tadeusz choć wciąż jeszcze wieku był młodego
Pragnął poznać tajniki życia codziennego
Przysłuchiwał się na różne tematy mowom
Nie odpuścił już nawet gestom,żadnym słowom
Polubił się wsłuchiwać w rozmowy starszyzny
Nie zawsze dotyczyły wojen,ran - skąd blizny ?
Zwłaszcza kiedy ostało samo męskie grono
Na stole królowało wino - Tylko ono!
To o polowaniach ;Co ich kiedyś spotkało
Co się przydarzyło ; Jak mało brakowało ...
Ciekawili rozkosznie swe opowiadania
Przygody,przypadki to z naturą wzmagania
Chociaż niektóre wątki wręcz bajecznie brzmiały
Tadeusza w ciekawość ciągle nastrajały.
Przytaczano różne miejsca: To Lipsk,to Jena
Ciągle ich roznosiła do wojaczki wena.
Takich hasłem dyskusję często zakończyli :
"Do wolnej Ojczyzny wrócić " - Głośno krzyknęli !

Tadeusz najbardziej wtedy ucho nadstawiał
Gdy wdano się w dyskusję o kobiecych sprawach
Niewieście tematy; W żartach się zaczynało
Każdy opowiadał ; Chwalił się jak to było
Suto przystrajali,tworzyli,upiększali
A potem wszyscy chórem śmiali się i śmiali.
Ot ów sam Hrabia o nich rozległą miał wiedzę
Z praktyki ją posiadał;Nie chybił więc twierdzę
Bez przekonywania wszyscy jemu wierzyli
Wciąż przytakiwali,a nawet zazdrościli
Wygłaszał także nauki - Te pospolite
Poparte doświadczeniem - dowody niezbite.
Więc wszyscy go uważnie i skrzętnie słuchali
Nawet nieraz chwilami usta otwierali
Kiedy wnikał głęboko w kobiece psychiki
Ich próżność i niestałość,nęcenia,flirciki.

Najbardziej Tadeusza to zaciekawiało
Co o samym kochaniu słyszeć dane było
Jak kobiecie dać szczęście , na które tak czeka ?
Co,jak i kiedy zrobić ; Temat to wręcz rzeka.
Trzeba poznać jej wnętrze,zapędy - Co lubi ?
Jak się zachowuje , gdy zapomni lub zgubi ?
Rzecz bardzo istotną,godną zauważenia
Jakże nastrój jej zmieni,który tak się zmienia
Co ją uraduje ? Rozstroi czy zasmuci ?
Przyjmie przeprosiny ? Może wręcz się odwróci ?
Że kobieta : Tak ! Ciągle zagadką zostaje
Choćbyś lata z nią przeżył to ci się wydaje
Żeś ją rozpoznał,pojął ;do końca zrozumiał
Gdy nagle zaskoczony ,przeraził się ; Zdumiał !
Jej ulegając nie zajdziesz daleko bracie!
Ona to w poddaństwie mężczyźnie ; Pamiętacie!
W biblijnych już księgach dawno jest zapisane
Tudzież jej się należy wielkie miłowanie !
Przecież tak się utarło na tym naszym świecie
To mężczyzna dać szczęście,musi dać kobiecie.
A na koniec z uśmiechem tak to konkludował
Każdy tego po prostu powinien spróbować !
Obcowanie z kobietą to nie wybryk ; Zdrowie !
Każdy lekarz,medyk odpowiednio to powie
Tylko trzeba z umiarem,na koniec dodawał
Nigdy ponad siły żebyś w niemoc nie popadł.

Hrabia w seks-erosile był niepokonany
Wiedziały o tym panny,dziewczyny i damy
Potrafił rozgrzać dziewczę gestykulacjami
To co przecież zazwyczaj robi się palcami
Które falą dreszczy dziewczęcych ciał - migdały
Naraz jedwabiu gładkość, w gęsioskór zmieniały
W jednej chwili,gdy tylko ręką obejmował
Kobiety się czuły jakby eros panował
Rasputin ! Tak wołały niektóre z wrażenia
Tą przypadłość już dzierżył tak od urodzenia.

Telimena niechcący też podsłuchiwała
A nieraz cóż przypadkiem też się wygadała
O swoim ów kochaniu ,przeżyciach ; no wiecie
Kiedy to przebywała daleko - we świecie
Tadeusza zechciała wciągnąć w te praktyki
Lecz jej się nie udało zwabić go w swe wnyki
Zauważywszy z jakim robi to zamiarem
Zdążył się wycofać bo nie był ot hultajem
Gdyż wówczas już wtedy myślami był przy Zosi
Że kiedyś ją o rękę,tylko ją poprosi
I stanie się wtedy tak już od owej chwili
To jego żona ! To mąż - tak będą mówili !
A że był zali rodu bądź co bądź zacnego
I od dziecka uchodził za zbyt przebiegłego
Więc każdy swój krok starał się rozważnie czynić
Honor jakby zachować ; Uciechom dogodzić
Ale nie można soli z miodem przysposobić
Więc rozumiał,że spraw tych nie da się pogodzić.

Widząc,że już Tadeusz w dorosłość przechodzi
Stryj mu ze wskazówkami na drogę wychodzi
To jemu w poradach ojca zastąpić przyszło
Więc starał się najlepiej ,by w praktyce wyszło
Niby trochę przypadkiem; nie można otwarcie
Rozwijał tematy spokojnie - Nie uparcie !
By nie czuł zgorszenia i źle nie zrozumiał
I we właściwym czasie te rzeczy już umiał
Wiedział,aby uzyskać pewną doskonałość
Musi nastąpić moment; Trzeba iść na całość!
Jak skrzypek wpierw etiudę rozczyta ; Awista !
Potem smyczkiem ruszy i przyjemność czysta
Pozycjuje wciąż palce ; Wzbijają się tony
W wielkiej orkiestrze zmysłów ; Utwór wyzwolony.

Tadeusz skrupulatnie brał te wszystkie sprawy
Jedne już wprost do serca,zaś drugie do głowy.
Takie stoją przed tobą zadania - wyzwania
Więc ciągle się wsłuchiwał w te stryja gadania
By nic z nich nie uronić - Połknąć i przetrawić
A Bóg niechaj na końcu to pobłogosławi
U dorosłych mieści się najwyższa nauka
Najwięcej przeżyli - Mądrością palec puka.
Wszakże więc do tej roli wciąż się przysposabiał
Jak żołnierz swoją szablę ostrzył to poprawiał
Kiedyż do pojedynku stanąć mu przystało
Honor ocalić - godność i okryć się chwałą.
Albo muzyk,który instrument przed występem
Stroi go i sposobi by zaskoczyć dźwiękiem
Słuchających,którzy w uroku - poruszeniu
Nadstawiają swe uszy by oddać się brzmieniom.

Chociaż Tadeusz hardy,szarmanckiej natury
Stawał się też łagodny,wrażliwy i czuły.
Rozpiętością zachowań lubił zaskakiwać
Nagle głośno krzyczał; Zaś potem zaczął śpiewać.
To patriotyczne pieśni ,by temat wykończyć
Historyczne chwile podkreślić - Czy połączyć ?
Bo duch patriotyzmu w rodzie ich królował
Nieraz " Bogurodzicę " zaczął - Intonował !
Przymrużywszy więc oczy tokował,jodlował
Jakby dźwięków barwami obrazy malował.
Od słów pieśni narodowych w głosie topionych
Do światła z wielkich uchwał zgodą uwieńczonych.
To basem zaczynał ,to znów w tenor wchodził
Melodyje wojskowe podniośle wywodził.
Rozkładał przy tym ręce,to wstawał,to siadał
Niczym aktor w teatrze wszystkich tym zabawiał.
A że skalę głosu miał rozległą - uległą
Tło obrad pejzaży sycił przez siłę wylewną.
Jakby muzom dziękował,pieścił je i całował
I jeszcze więcej tchnienia od nich wyczarował.
To marszowe tempo spowalniał - modulował
Dur z molem wymieszał ,jakby już nie panował
Nad zmianami nastroju w wielkiej namiętności
Która zawsze się rodzi przy wielkiej miłości.
Dawał musztrę swym strunom - narządom głosowym
Jak car swym żołnierzom przed Pałacem Zimowym
Akapella wciąż przecież,któż by mu dorównał
Może tylko ktoś cicho próbował,wtórował.
Wszak podobało się to niewieściej naturze
Nie tylko tym młodym,też w hierarchii na górze
Wszyscy doceniali towarzyskie zapędy
W codziennych rozmowach,uroczystościach - wszędy.

Wyjeżdżając w świat wielki - podboje wojaże
Wiedzę posiąść ; Inteligencji łyknąć także
Rozmyślał również o tym jak nabrać praktyki
Spotkać różne dziewczyny; Jakie ich nawyki ?
Jakie pieszczoty lubią ,najbardziej smakują ?
Może jakieś nowe ,których w Litwie nie znają.
Nie chciał się wpędzić - W innej miłości utopić
Bo Zosię bardzo kochał! Nie chciał więc nic zrobić
Co mogłoby zniweczyć to co najpiękniejsze
Między nimi się zaczęło - Niechaj trwa wiecznie.

A że bywało nieraz cudownie i mile
Starał się zakończyć i przerwać takie chwile
Nie jest to przecież zwykła igraszka - zabawa
Wiedział z podsłuchania ; Dziewczyna to przeżywa
Zrywa się po nocach ; Porywa na swe życie
Trzeba więc rozważnie tworzyć z nią takie bycie.
Czy można zgasić ogień? Wielka tu obawa
Czym młodsza jest więc ona; Niebezpieczna sprawa
Nawet gdy to będzie z winem czy łykiem wódki
Ocknąłwszy się rano już nie odwrócisz skutki
A dziewczyna płacze bo złamane jej serce
Najczęściej gdzieś ucieka,robiąc to w rozterce.
Wielka krzywda się dzieje , wielu o tym nie wie
Myśląc tylko o sobie,o chwili dla siebie.
Nie należy szarżować na uczuć wzniesieniach
Potem się ta kara odciska w pokoleniach.

Myślał więc o tym często dorastał i mężniał
Władanie szablą ćwiczył i konie ujeżdżał
Wiedział,że wysiłek taki męskość poprawia
A odwrotnie zaś działa z dziewczyną zabawa.
Ponoć nasz król Kazimierz jak imć Długosz mówi
Igry z dziewczynami nade wszystko polubił.
Już we wczesnej młodości gonił za dwórkami
Zabawiał się z księżnymi dniami i nocami.
Potomstwo jego - córy! Tak widocznie Bóg chciał
Może go ukarać? A może taki plan miał.
Żaden wtedy medyk nie wiedział co uczynić
By męskiego potomka doczekać się - spłodzić.
Przedłużyć ród Piastów: Tak przecież należało
Taka więc chyba kara ! To króla spotkało.
Za to zaś w jego głowie wielka myśl powstała
Wręcz architektoniczna - ona zadziałała
Zamki,wzniosłe budowle wszędzie powstawały
Polskie strony,krainy w siłę obrastały.
Dał też wioskom osnowę,nazwę - geometrię
Zawitał więc porządek i niechaj trwa wiecznie.

Rozważania Tadeusz prowadził w zadumie
Kiedy bywała słota,wieczorem - samotnie.
Korzystać trzeba przecież z praojców zaszłości
Wnioski wyciągać,rozważać takie mądrości
By budować na nich - tworzyć szczęście rodzinne
To w życiu najważniejsze, tylko to nic inne.
Trawiąc,rozważając historii - zaszłości
Które modelowały drogi do miłości
Wspominał Tadeusz Zosię, gdy byli mali
No i wtedy ostatnio gdy się rozstawali
Na bosaka najczęściej po domu latała
Czuła się jakby była wciąż mała i mała.
Jakże byli zmieszani ,lękliwi, nieśmiali
W te ostatnie chwile kiedy się rozstawali
Nie wiedzieli gdzie ręce;Dokąd wzrok skierować?
Czy tylko się uśmiechnąć ? Może pocałować ?
Oczywiście w lico ; Delikatnie - krótko
Co powiedzieć? Obiecać ?; Nie dać ulgi plotkom.

Dzisiaj wreszcie powraca w te rodzinne strony
Więc nie tylko myślami - spotka się z bliskimi
Bo wraca do Litwy - Na Ojczyzny łono
Jak mąż po rozterce wita się ze swą żoną
Wszak był wierny jej przecież więc tęsknił codziennie
A czas miłość utrwala,trzyma ją niezmiennie.

Witał się tak po trochę,kogo najpierw spotkał
Na podwórzu,we dworze i tu gdzie się rozstał
Skąd kiedyś to wyjechał cicho i bez dzwonka
Dzisiaj powrót więc radość ! A smutek - rozłąka.
Ale nadal w nie sycie szukał kogoś wzrokiem
Pamiętał gdzie się rozstali - pod stryja okiem
Zostawili pamiątki - własne ich spojrzenia
Które ich umacniały w te chwile zwątpienia.
Na koniec mu pozostał ten jakby " zalążek "
Miał on być uwieńczony na zawsze - przez związek
Zosia wrażliwa czekała na niespodziankę
Z utęsknieniem patrzyła aż naciśnie klamkę
On moment ten dłużył wyraźnie opóźniał
Rozmowy prowadził, chodził - to się rozglądał
Badał sytuację;Może coś się zmieniło ?
Co by wnet jego radość w smutek zamieniło
Nie zwlekając dłużej otworzył drzwi do Zosi
Naraz na ich twarzach szczery uśmiech zagościł
Więc wiadomo już było,że jest tak jak chcieli
I całe ich rodziny - krewni po kądzieli
To że tylko terminy wnet ustalić trzeba
Związek zarejestrować - taka wola nieba!
Wspólne myśli, dążenia już się zespoliły
Nowa miłość - kochanie wnet dwór wypełniły
Oni patrzyli na siebie uważnie - bacznie
Jakby chcieli zapytać : Kiedyż to się zacznie ?]]>


; Tadeusz - > ** ...*

- Szybko więc się odwrócił,by zakończyć scenę
Jak twórca w roztargnieniu zgubił,urwał wenę
Przecież jak każdy w świecie pożegnań nie lubił
A jeszcze ze Zosią,więc zmieszał się - pogubił
Wsiadł zatem szybko do powozu,by odjechać
Jakby ktoś go gonił;przed kimś miał uciekać ?
Nie łatwe są takie rozstania ów rozłąki
Zwłaszcza w tak młodym wieku,widząc pola,łąki
Ciężarem owoców gięte do samej ziemi
Konary drzew domowych zdrowie rodzącymi.
W nowym świecie mu przyjdzie znaleźć się - odszukać
Dalszą nić losu ciągnąć;Czy może coś utkać ?

Zosia jeszcze przez chwilę nieruchomo stała
Jakby chciała coś więcej i dalej czekała -
Potem już wieczorami długo rozmyślała
Chociaż wiele już czuła,zbyt mało wiedziała
O sprawach z którymi wnet przyjdzie jej się zmierzyć
Bo to już się zaczęło,co w życiu ma przeżyć
Czego będzie tak ponoć ciągle brakowało
I jakże już do końca oj mało,wciąż mało.
A później głos wołania do zmysłu pamięci
Aż krągła łezka się zrodzi - w oku zakręci
Nostalgia i smutek ; Już tak to jest - zagości
Bo takie są oblicza największych miłości.

Tadeusz choć wciąż jeszcze wieku był młodego
Pragnął poznać tajniki życia codziennego
Przysłuchiwał się na różne tematy mowom
Nie odpuścił już nawet gestom,żadnym słowom
Polubił się wsłuchiwać w rozmowy starszyzny
Nie zawsze dotyczyły wojen,ran - skąd blizny ?
Zwłaszcza kiedy ostało samo męskie grono
Na stole królowało wino - Tylko ono!
To o polowaniach ;Co ich kiedyś spotkało
Co się przydarzyło ; Jak mało brakowało ...
Ciekawili rozkosznie swe opowiadania
Przygody,przypadki to z naturą wzmagania
Chociaż niektóre wątki wręcz bajecznie brzmiały
Tadeusza w ciekawość ciągle nastrajały.
Przytaczano różne miejsca: To Lipsk,to Jena
Ciągle ich roznosiła do wojaczki wena.
Takich hasłem dyskusję często zakończyli :
"Do wolnej Ojczyzny wrócić " - Głośno krzyknęli !

Tadeusz najbardziej wtedy ucho nadstawiał
Gdy wdano się w dyskusję o kobiecych sprawach
Niewieście tematy; W żartach się zaczynało
Każdy opowiadał ; Chwalił się jak to było
Suto przystrajali,tworzyli,upiększali
A potem wszyscy chórem śmiali się i śmiali.
Ot ów sam Hrabia o nich rozległą miał wiedzę
Z praktyki ją posiadał;Nie chybił więc twierdzę
Bez przekonywania wszyscy jemu wierzyli
Wciąż przytakiwali,a nawet zazdrościli
Wygłaszał także nauki - Te pospolite
Poparte doświadczeniem - dowody niezbite.
Więc wszyscy go uważnie i skrzętnie słuchali
Nawet nieraz chwilami usta otwierali
Kiedy wnikał głęboko w kobiece psychiki
Ich próżność i niestałość,nęcenia,flirciki.

Najbardziej Tadeusza to zaciekawiało
Co o samym kochaniu słyszeć dane było
Jak kobiecie dać szczęście , na które tak czeka ?
Co,jak i kiedy zrobić ; Temat to wręcz rzeka.
Trzeba poznać jej wnętrze,zapędy - Co lubi ?
Jak się zachowuje , gdy zapomni lub zgubi ?
Rzecz bardzo istotną,godną zauważenia
Jakże nastrój jej zmieni,który tak się zmienia
Co ją uraduje ? Rozstroi czy zasmuci ?
Przyjmie przeprosiny ? Może wręcz się odwróci ?
Że kobieta : Tak ! Ciągle zagadką zostaje
Choćbyś lata z nią przeżył to ci się wydaje
Żeś ją rozpoznał,pojął ;do końca zrozumiał
Gdy nagle zaskoczony ,przeraził się ; Zdumiał !
Jej ulegając nie zajdziesz daleko bracie!
Ona to w poddaństwie mężczyźnie ; Pamiętacie!
W biblijnych już księgach dawno jest zapisane
Tudzież jej się należy wielkie miłowanie !
Przecież tak się utarło na tym naszym świecie
To mężczyzna dać szczęście,musi dać kobiecie.
A na koniec z uśmiechem tak to konkludował
Każdy tego po prostu powinien spróbować !
Obcowanie z kobietą to nie wybryk ; Zdrowie !
Każdy lekarz,medyk odpowiednio to powie
Tylko trzeba z umiarem,na koniec dodawał
Nigdy ponad siły żebyś w niemoc nie popadł.

Hrabia w seks-erosile był niepokonany
Wiedziały o tym panny,dziewczyny i damy
Potrafił rozgrzać dziewczę gestykulacjami
To co przecież zazwyczaj robi się palcami
Które falą dreszczy dziewczęcych ciał - migdały
Naraz jedwabiu gładkość, w gęsioskór zmieniały
W jednej chwili,gdy tylko ręką obejmował
Kobiety się czuły jakby eros panował
Rasputin ! Tak wołały niektóre z wrażenia
Tą przypadłość już dzierżył tak od urodzenia.

Telimena niechcący też podsłuchiwała
A nieraz cóż przypadkiem też się wygadała
O swoim ów kochaniu ,przeżyciach ; no wiecie
Kiedy to przebywała daleko - we świecie
Tadeusza zechciała wciągnąć w te praktyki
Lecz jej się nie udało zwabić go w swe wnyki
Zauważywszy z jakim robi to zamiarem
Zdążył się wycofać bo nie był ot hultajem
Gdyż wówczas już wtedy myślami był przy Zosi
Że kiedyś ją o rękę,tylko ją poprosi
I stanie się wtedy tak już od owej chwili
To jego żona ! To mąż - tak będą mówili !
A że był zali rodu bądź co bądź zacnego
I od dziecka uchodził za zbyt przebiegłego
Więc każdy swój krok starał się rozważnie czynić
Honor jakby zachować ; Uciechom dogodzić
Ale nie można soli z miodem przysposobić
Więc rozumiał,że spraw tych nie da się pogodzić.

Widząc,że już Tadeusz w dorosłość przechodzi
Stryj mu ze wskazówkami na drogę wychodzi
To jemu w poradach ojca zastąpić przyszło
Więc starał się najlepiej ,by w praktyce wyszło
Niby trochę przypadkiem; nie można otwarcie
Rozwijał tematy spokojnie - Nie uparcie !
By nie czuł zgorszenia i źle nie zrozumiał
I we właściwym czasie te rzeczy już umiał
Wiedział,aby uzyskać pewną doskonałość
Musi nastąpić moment; Trzeba iść na całość!
Jak skrzypek wpierw etiudę rozczyta ; Awista !
Potem smyczkiem ruszy i przyjemność czysta
Pozycjuje wciąż palce ; Wzbijają się tony
W wielkiej orkiestrze zmysłów ; Utwór wyzwolony.

Tadeusz skrupulatnie brał te wszystkie sprawy
Jedne już wprost do serca,zaś drugie do głowy.
Takie stoją przed tobą zadania - wyzwania
Więc ciągle się wsłuchiwał w te stryja gadania
By nic z nich nie uronić - Połknąć i przetrawić
A Bóg niechaj na końcu to pobłogosławi
U dorosłych mieści się najwyższa nauka
Najwięcej przeżyli - Mądrością palec puka.
Wszakże więc do tej roli wciąż się przysposabiał
Jak żołnierz swoją szablę ostrzył to poprawiał
Kiedyż do pojedynku stanąć mu przystało
Honor ocalić - godność i okryć się chwałą.
Albo muzyk,który instrument przed występem
Stroi go i sposobi by zaskoczyć dźwiękiem
Słuchających,którzy w uroku - poruszeniu
Nadstawiają swe uszy by oddać się brzmieniom.

Chociaż Tadeusz hardy,szarmanckiej natury
Stawał się też łagodny,wrażliwy i czuły.
Rozpiętością zachowań lubił zaskakiwać
Nagle głośno krzyczał; Zaś potem zaczął śpiewać.
To patriotyczne pieśni ,by temat wykończyć
Historyczne chwile podkreślić - Czy połączyć ?
Bo duch patriotyzmu w rodzie ich królował
Nieraz " Bogurodzicę " zaczął - Intonował !
Przymrużywszy więc oczy tokował,jodlował
Jakby dźwięków barwami obrazy malował.
Od słów pieśni narodowych w głosie topionych
Do światła z wielkich uchwał zgodą uwieńczonych.
To basem zaczynał ,to znów w tenor wchodził
Melodyje wojskowe podniośle wywodził.
Rozkładał przy tym ręce,to wstawał,to siadał
Niczym aktor w teatrze wszystkich tym zabawiał.
A że skalę głosu miał rozległą - uległą
Tło obrad pejzaży sycił przez siłę wylewną.
Jakby muzom dziękował,pieścił je i całował
I jeszcze więcej tchnienia od nich wyczarował.
To marszowe tempo spowalniał - modulował
Dur z molem wymieszał ,jakby już nie panował
Nad zmianami nastroju w wielkiej namiętności
Która zawsze się rodzi przy wielkiej miłości.
Dawał musztrę swym strunom - narządom głosowym
Jak car swym żołnierzom przed Pałacem Zimowym
Akapella wciąż przecież,któż by mu dorównał
Może tylko ktoś cicho próbował,wtórował.
Wszak podobało się to niewieściej naturze
Nie tylko tym młodym,też w hierarchii na górze
Wszyscy doceniali towarzyskie zapędy
W codziennych rozmowach,uroczystościach - wszędy.

Wyjeżdżając w świat wielki - podboje wojaże
Wiedzę posiąść ; Inteligencji łyknąć także
Rozmyślał również o tym jak nabrać praktyki
Spotkać różne dziewczyny; Jakie ich nawyki ?
Jakie pieszczoty lubią ,najbardziej smakują ?
Może jakieś nowe ,których w Litwie nie znają.
Nie chciał się wpędzić - W innej miłości utopić
Bo Zosię bardzo kochał! Nie chciał więc nic zrobić
Co mogłoby zniweczyć to co najpiękniejsze
Między nimi się zaczęło - Niechaj trwa wiecznie.

A że bywało nieraz cudownie i mile
Starał się zakończyć i przerwać takie chwile
Nie jest to przecież zwykła igraszka - zabawa
Wiedział z podsłuchania ; Dziewczyna to przeżywa
Zrywa się po nocach ; Porywa na swe życie
Trzeba więc rozważnie tworzyć z nią takie bycie.
Czy można zgasić ogień? Wielka tu obawa
Czym młodsza jest więc ona; Niebezpieczna sprawa
Nawet gdy to będzie z winem czy łykiem wódki
Ocknąłwszy się rano już nie odwrócisz skutki
A dziewczyna płacze bo złamane jej serce
Najczęściej gdzieś ucieka,robiąc to w rozterce.
Wielka krzywda się dzieje , wielu o tym nie wie
Myśląc tylko o sobie,o chwili dla siebie.
Nie należy szarżować na uczuć wzniesieniach
Potem się ta kara odciska w pokoleniach.

Myślał więc o tym często dorastał i mężniał
Władanie szablą ćwiczył i konie ujeżdżał
Wiedział,że wysiłek taki męskość poprawia
A odwrotnie zaś działa z dziewczyną zabawa.
Ponoć nasz król Kazimierz jak imć Długosz mówi
Igry z dziewczynami nade wszystko polubił.
Już we wczesnej młodości gonił za dwórkami
Zabawiał się z księżnymi dniami i nocami.
Potomstwo jego - córy! Tak widocznie Bóg chciał
Może go ukarać? A może taki plan miał.
Żaden wtedy medyk nie wiedział co uczynić
By męskiego potomka doczekać się - spłodzić.
Przedłużyć ród Piastów: Tak przecież należało
Taka więc chyba kara ! To króla spotkało.
Za to zaś w jego głowie wielka myśl powstała
Wręcz architektoniczna - ona zadziałała
Zamki,wzniosłe budowle wszędzie powstawały
Polskie strony,krainy w siłę obrastały.
Dał też wioskom osnowę,nazwę - geometrię
Zawitał więc porządek i niechaj trwa wiecznie.

Rozważania Tadeusz prowadził w zadumie
Kiedy bywała słota,wieczorem - samotnie.
Korzystać trzeba przecież z praojców zaszłości
Wnioski wyciągać,rozważać takie mądrości
By budować na nich - tworzyć szczęście rodzinne
To w życiu najważniejsze, tylko to nic inne.
Trawiąc,rozważając historii - zaszłości
Które modelowały drogi do miłości
Wspominał Tadeusz Zosię, gdy byli mali
No i wtedy ostatnio gdy się rozstawali
Na bosaka najczęściej po domu latała
Czuła się jakby była wciąż mała i mała.
Jakże byli zmieszani ,lękliwi, nieśmiali
W te ostatnie chwile kiedy się rozstawali
Nie wiedzieli gdzie ręce;Dokąd wzrok skierować?
Czy tylko się uśmiechnąć ? Może pocałować ?
Oczywiście w lico ; Delikatnie - krótko
Co powiedzieć? Obiecać ?; Nie dać ulgi plotkom.

Dzisiaj wreszcie powraca w te rodzinne strony
Więc nie tylko myślami - spotka się z bliskimi
Bo wraca do Litwy - Na Ojczyzny łono
Jak mąż po rozterce wita się ze swą żoną
Wszak był wierny jej przecież więc tęsknił codziennie
A czas miłość utrwala,trzyma ją niezmiennie.

Witał się tak po trochę,kogo najpierw spotkał
Na podwórzu,we dworze i tu gdzie się rozstał
Skąd kiedyś to wyjechał cicho i bez dzwonka
Dzisiaj powrót więc radość ! A smutek - rozłąka.
Ale nadal w nie sycie szukał kogoś wzrokiem
Pamiętał gdzie się rozstali - pod stryja okiem
Zostawili pamiątki - własne ich spojrzenia
Które ich umacniały w te chwile zwątpienia.
Na koniec mu pozostał ten jakby " zalążek "
Miał on być uwieńczony na zawsze - przez związek
Zosia wrażliwa czekała na niespodziankę
Z utęsknieniem patrzyła aż naciśnie klamkę
On moment ten dłużył wyraźnie opóźniał
Rozmowy prowadził, chodził - to się rozglądał
Badał sytuację;Może coś się zmieniło ?
Co by wnet jego radość w smutek zamieniło
Nie zwlekając dłużej otworzył drzwi do Zosi
Naraz na ich twarzach szczery uśmiech zagościł
Więc wiadomo już było,że jest tak jak chcieli
I całe ich rodziny - krewni po kądzieli
To że tylko terminy wnet ustalić trzeba
Związek zarejestrować - taka wola nieba!
Wspólne myśli, dążenia już się zespoliły
Nowa miłość - kochanie wnet dwór wypełniły
Oni patrzyli na siebie uważnie - bacznie
Jakby chcieli zapytać : Kiedyż to się zacznie ?]]> <![CDATA[" Motylki "]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7122.html Sun, 07 Jul 2019 10:02:52 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7122.html

Morza szum
To twój biust
Czyje ręce ?
Czyich ust ?
Dzisiaj pragnę .

Mewy głos
Oczu błysk
Nasze serca !
Twoje ciało
A więc - Ty !

W piasku ślad
Wysyp ciał
Nowy dzień
Słońca żar
Gdzieś tam my !

Złota plaża
Piękno ud
Czyje włosy ?
Istny cud !
To nie - Ty !]]>

Morza szum
To twój biust
Czyje ręce ?
Czyich ust ?
Dzisiaj pragnę .

Mewy głos
Oczu błysk
Nasze serca !
Twoje ciało
A więc - Ty !

W piasku ślad
Wysyp ciał
Nowy dzień
Słońca żar
Gdzieś tam my !

Złota plaża
Piękno ud
Czyje włosy ?
Istny cud !
To nie - Ty !]]> <![CDATA[Do ula ... bracia !]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6954.html Sun, 24 Jun 2018 08:49:45 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6954.html
Zapachniało lipą po wiosennych postach
Noc kupały płonie ogniem,żarem tańca.
Niosą się nam pieśni w sobótkowych wieńcach
Miody się rozlały po dziewczęcych mostach.
Gdzie nawet Adama wzrok nigdy nie sięgał.
Rej tylko coś niecoś kiedyś o tym gęgał.
Chcą powrócić do nas najprościej przez usta
I choć obie strony dają wyraz woli
Już nie ukrywając sił tego rodzaju
Jednakże dobór ich nie jest tak dowolny
I to nas od dawna ciągle jakoś " boli. "[/size]]]>
Zapachniało lipą po wiosennych postach
Noc kupały płonie ogniem,żarem tańca.
Niosą się nam pieśni w sobótkowych wieńcach
Miody się rozlały po dziewczęcych mostach.
Gdzie nawet Adama wzrok nigdy nie sięgał.
Rej tylko coś niecoś kiedyś o tym gęgał.
Chcą powrócić do nas najprościej przez usta
I choć obie strony dają wyraz woli
Już nie ukrywając sił tego rodzaju
Jednakże dobór ich nie jest tak dowolny
I to nas od dawna ciągle jakoś " boli. "[/size]]]> <![CDATA[- zakręcona...]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6767.html Mon, 16 Oct 2017 08:39:16 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6767.html

*
Panienka "X" lubiła podróże
do góry i w dół. Po rurze.
Stąd miała miedź,
lecz chciała chcieć
mieć powodzenie. Duże. .]]>

*
Panienka "X" lubiła podróże
do góry i w dół. Po rurze.
Stąd miała miedź,
lecz chciała chcieć
mieć powodzenie. Duże. .]]> <![CDATA[bezradność]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6611.html Wed, 13 Sep 2017 15:22:25 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6611.html nie słysze Cię, nie czuję,
tesknie za Tobą , brakuje mi Ciebie,
Twoich ust , Twego ciepła

bezradny jestem, gdy jesteś obok,
choć widzę Cię , nie czuję
nie słyszę myśli Twych i nie rozumiem
Twoich słów, Twego serca

nie odmawiaj mi siebie,
swoich myśli, swoich pragnień
nie odmawiaj mi serca,
swoich ust, swego ciała

nie odmawiaj mi czasu
bycia z Tobą i dla Ciebie,
nie odmawiaj mi miejsca
w Twoim sercu, w Twojej duszy,

kocham Cię i kochac nie przestanę
oczu twych, serca Twego
na zawsze, na wieki, amen

pragnę Cię i w pragnieniu nie ustanę,
by przytulić Cię , zrozumieć Cię,
na zawsze, na wieki, amen]]> nie słysze Cię, nie czuję,
tesknie za Tobą , brakuje mi Ciebie,
Twoich ust , Twego ciepła

bezradny jestem, gdy jesteś obok,
choć widzę Cię , nie czuję
nie słyszę myśli Twych i nie rozumiem
Twoich słów, Twego serca

nie odmawiaj mi siebie,
swoich myśli, swoich pragnień
nie odmawiaj mi serca,
swoich ust, swego ciała

nie odmawiaj mi czasu
bycia z Tobą i dla Ciebie,
nie odmawiaj mi miejsca
w Twoim sercu, w Twojej duszy,

kocham Cię i kochac nie przestanę
oczu twych, serca Twego
na zawsze, na wieki, amen

pragnę Cię i w pragnieniu nie ustanę,
by przytulić Cię , zrozumieć Cię,
na zawsze, na wieki, amen]]> <![CDATA[Zosia przed lustrem]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6521.html Sat, 19 Aug 2017 20:36:23 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6521.html

Zosia przed lustrem

Wykluwszy się z pościeli jak zwykle bywało
Zosia nagle zadrżała coś ją rozpierało
Dreszcz po jej ciele przeszedł,którego nie znała
Zrzuciła więc ze siebie to co na noc miała
Zbliżyła się do lustra i wręcz oniemiała.
Zobaczyła kobiece swoje młode ciało
Wręcz nowe wypełnione tak nagle się stało
Jakby coś mówiło ? Już przepowiadało ?

Zaczęła oglądać wdzięki rozłożyste
To z przodu to znów z boku przyglądać się sobie
Ręce podnosić w górę raz jedną raz obie
Na palcach się wspięła i ręce rozłożyła
Jak ptak kiedy do lotu odrywa się z ziemi
sprężystą falą skrzydeł odrzuca powietrze
Tak dziś ona mocą sił budzonej radości
Wznosi swoje ciało na skrzydłach młodości.

Rozpoczyna wędrówkę ręką po swym ciele
Tu wypukłość tam wklęsłość krzywizny ukośne
Wrażliwe na dotyk nie tylko we wiośnie.
Wędruje po tych miejscach wolno i ciekawie
Poczuła jakby podmuch wiatru po wiosennej trawie
Przeleciał po jej ciele pogłaskał, popieścił
Nowy już rozdział w życiu oznajmił,obwieścił.
Albo po podniebieniu kęs słodkością musnął
By rozpuszczony śliną dalej powędrował
I wyzwolonym smakiem wnętrze rozkoszował.

Dotyka więc rękami swoje jędrne ciało
Tu nabrało pełności tam wyokrąglało
Zapatrzona na drób swój,a nie własne wdzięki
Nie wiedziała że już pora wymieniać sukienki.

Potem jakby przez chwilę się uspokoiła
Wstrzymała oddech w piersiach myśli dogoniła
Wnet już ręce objęły widoczne wzniesienia
Podstawami złączone wzniosłe symetryczne
Podkręcone do góry nabrzmiałe - prześliczne.
Jak dwa dzwony bliźniacze dzwoniące na chwałę
Pąkiem zakończone - przepiękne, doskonałe
Które jakby ciągnęły w górę prężne one
Oplecione czułością jakby pajęczyną
Co dla oczu spojrzenia magnesem je czynią.
Gładziła je leciutko podnosząc do góry
Niby wagę brała miarę rozpiętości
Co bywa często dumą lub źródłem zazdrości.
Jedna ręka powoli w dół się osunęła
Po gładziutkiej płaskości jak po politurze
By za chwilę powrócić spokojnie ku górze.
Potem już bardziej śmiało do dołu samego
Natrafiła na wzgórek i na ostrość jego.
Gładziła ręka czule rzęsistą oazę
By delektować się w pełni widocznym obrazem
Cofnęła się do tyłu by w okazałości
Zobaczyć źródło życia, zdrady czy miłości ?

Niby czerwcowy rój pszczół matką prowadzony
Zawisł na płodnej dolnej gałęzi jabłoni
Gdzie oplatając się w swym drobnym ruchu runem
Być już nowej rodziny zawiązką,zwiastunem.
Tam gdzie rozłożyste uda łączą się do woli
By spełniać swoją misję, być wiernym swej roli.
A z większej dali niby kępka suchej trawy
Co na ów krecim kopcu jesienią ostała
I przy marcowym słońcu pierwsza wyjrzeć chciała
Spod śniegowej poduchy co wokół zalega
Być widoczna gdy wiosnę oznajmiać potrzeba.

Zosia oddech wstrzymała i ślinę przełknęła
bo do ust jej tak więcej naraz przypłynęło
Gęsia skórka na ciele na udach wyrosła
Lewa noga jak prawa w swoją stronę poszła
Wnet całą już brzoskwinkę pod ręką poczuła
Która tak zróżowiała jakże się zmieniła
Do niej strumienie uczuć zewsząd wartko płyną
Jakby wzburzone wody górskiego potoku
Podczas wielkiej burzy ulewy natłoku.
Albo taktowne dźwięki niesione do ucha
Które to ułożone w stroju tchnienia ducha
Twórca umieścił sprytnie w dziele - partyturze
I nasycił barwą,mocą rozmnożoną w chórze.

Pod paluszkiem poczuła perłę wyzwolenia
Przygląda się onej i oczom nie chce wierzyć
Że coś tak niewielkiego może się rozszerzyć.
Tak szybko swoją główkę zdziwiona podniosła
I to owe zdziwienie na Zosię przeniosła
Wytrzeszczając swe oczy jednak uważała
I napotkany opór naderwać nie chciała
Choć błogą radość wyzwala,podnietę i dreszcze
Ze chciałoby się wołać - Jeszcze ! Dalej jeszcze!
Ciekawość i przyjemność tak Zosię roznosi
Iż ów cichym wzdychaniem o coś więcej prosi.
Wtedy to nagle o tym sobie przypomniała
Że jej raz Telimena coś kiedyś gadała
Iż dziewczynkom nie wolno dużych kroków stawiać
Bo mogłyby niechcący zamienić je w szpagat
A taka pozycja cóż o skutkach powiadać
Mogłaby ich niewinność pod wątpliwość poddać.
Zobaczyła już rosę nie tylko na czole
Poznała drogi rozkoszy - miłości - jej wolę.
Radość zadowolenie tak ją ogarnęło
Że nie wiedziała co począć ze sobą z udami
Zaczęła więc wywijać rękami nogami
Jak Telimena kiedy skrycie oblazło ją mrowie
Zapomniała o świecie wręcz straciła głowę
To rzucać się zaczęła i łukiem wyginać
O mało nie krzyknęła - pośladki wypinać.
Wówczas nagle upadła na oba kolana
I swe ręce oparła o deski podłogi
By dalej się upajać tym uczuciem błogim.
Odwróciła swą głowę już zniecierpliwiona
By zobaczyć nareszcie resztę swego łona
I półkule w symetrii w linii kręgosłupa
na które już od wieków wszyscy mówią d ...a
I złącze co cieśniny ze sobą zespala
Jakże różne krainy choć tak bliskie wiąże
A gdy po nim paluszek powędruje czule
zaraz po całym ciele ciarki wręcz wyzwala
i napięcie wewnętrzne usilnie buduje.

Wtem głos poranny ją doleciał gdzieś zza ściany
Na śniadanie Zosieńko! Prosi o to Pani !
Szybciutko więc na nogi Zosia się zerwała
i na wdechu odpowiedź swej cioci wysłała
Zaraz będę kochana ! Tylko się ubiorę!
Jeszcze szybciej w sukienkę poranną wskoczyła
Jak bowiem należało już przy stole była
Lecz jedzenie jakoś jej nie smakowało
Coś tam pogmerała jakby nie tego chciała
i podziękowawszy za posiłek tak zdrowy
powróciła jak zawsze do swojej alkowy.

Stanąwszy przy oknie wzrok swój w ogród wtopiła
pełen kolorów,kwiecia wszelkiej obfitości
zbierała teraz myśli z wrażeń wyzwolone
unosząc się w świat pragnień dziewczęcej młodości.[/size]

kwiecień 987

Ps. To tylko eksperyment , w ramach relaksu
próbowałem trochę sobie po " Mickiewiczować "]]>

Zosia przed lustrem

Wykluwszy się z pościeli jak zwykle bywało
Zosia nagle zadrżała coś ją rozpierało
Dreszcz po jej ciele przeszedł,którego nie znała
Zrzuciła więc ze siebie to co na noc miała
Zbliżyła się do lustra i wręcz oniemiała.
Zobaczyła kobiece swoje młode ciało
Wręcz nowe wypełnione tak nagle się stało
Jakby coś mówiło ? Już przepowiadało ?

Zaczęła oglądać wdzięki rozłożyste
To z przodu to znów z boku przyglądać się sobie
Ręce podnosić w górę raz jedną raz obie
Na palcach się wspięła i ręce rozłożyła
Jak ptak kiedy do lotu odrywa się z ziemi
sprężystą falą skrzydeł odrzuca powietrze
Tak dziś ona mocą sił budzonej radości
Wznosi swoje ciało na skrzydłach młodości.

Rozpoczyna wędrówkę ręką po swym ciele
Tu wypukłość tam wklęsłość krzywizny ukośne
Wrażliwe na dotyk nie tylko we wiośnie.
Wędruje po tych miejscach wolno i ciekawie
Poczuła jakby podmuch wiatru po wiosennej trawie
Przeleciał po jej ciele pogłaskał, popieścił
Nowy już rozdział w życiu oznajmił,obwieścił.
Albo po podniebieniu kęs słodkością musnął
By rozpuszczony śliną dalej powędrował
I wyzwolonym smakiem wnętrze rozkoszował.

Dotyka więc rękami swoje jędrne ciało
Tu nabrało pełności tam wyokrąglało
Zapatrzona na drób swój,a nie własne wdzięki
Nie wiedziała że już pora wymieniać sukienki.

Potem jakby przez chwilę się uspokoiła
Wstrzymała oddech w piersiach myśli dogoniła
Wnet już ręce objęły widoczne wzniesienia
Podstawami złączone wzniosłe symetryczne
Podkręcone do góry nabrzmiałe - prześliczne.
Jak dwa dzwony bliźniacze dzwoniące na chwałę
Pąkiem zakończone - przepiękne, doskonałe
Które jakby ciągnęły w górę prężne one
Oplecione czułością jakby pajęczyną
Co dla oczu spojrzenia magnesem je czynią.
Gładziła je leciutko podnosząc do góry
Niby wagę brała miarę rozpiętości
Co bywa często dumą lub źródłem zazdrości.
Jedna ręka powoli w dół się osunęła
Po gładziutkiej płaskości jak po politurze
By za chwilę powrócić spokojnie ku górze.
Potem już bardziej śmiało do dołu samego
Natrafiła na wzgórek i na ostrość jego.
Gładziła ręka czule rzęsistą oazę
By delektować się w pełni widocznym obrazem
Cofnęła się do tyłu by w okazałości
Zobaczyć źródło życia, zdrady czy miłości ?

Niby czerwcowy rój pszczół matką prowadzony
Zawisł na płodnej dolnej gałęzi jabłoni
Gdzie oplatając się w swym drobnym ruchu runem
Być już nowej rodziny zawiązką,zwiastunem.
Tam gdzie rozłożyste uda łączą się do woli
By spełniać swoją misję, być wiernym swej roli.
A z większej dali niby kępka suchej trawy
Co na ów krecim kopcu jesienią ostała
I przy marcowym słońcu pierwsza wyjrzeć chciała
Spod śniegowej poduchy co wokół zalega
Być widoczna gdy wiosnę oznajmiać potrzeba.

Zosia oddech wstrzymała i ślinę przełknęła
bo do ust jej tak więcej naraz przypłynęło
Gęsia skórka na ciele na udach wyrosła
Lewa noga jak prawa w swoją stronę poszła
Wnet całą już brzoskwinkę pod ręką poczuła
Która tak zróżowiała jakże się zmieniła
Do niej strumienie uczuć zewsząd wartko płyną
Jakby wzburzone wody górskiego potoku
Podczas wielkiej burzy ulewy natłoku.
Albo taktowne dźwięki niesione do ucha
Które to ułożone w stroju tchnienia ducha
Twórca umieścił sprytnie w dziele - partyturze
I nasycił barwą,mocą rozmnożoną w chórze.

Pod paluszkiem poczuła perłę wyzwolenia
Przygląda się onej i oczom nie chce wierzyć
Że coś tak niewielkiego może się rozszerzyć.
Tak szybko swoją główkę zdziwiona podniosła
I to owe zdziwienie na Zosię przeniosła
Wytrzeszczając swe oczy jednak uważała
I napotkany opór naderwać nie chciała
Choć błogą radość wyzwala,podnietę i dreszcze
Ze chciałoby się wołać - Jeszcze ! Dalej jeszcze!
Ciekawość i przyjemność tak Zosię roznosi
Iż ów cichym wzdychaniem o coś więcej prosi.
Wtedy to nagle o tym sobie przypomniała
Że jej raz Telimena coś kiedyś gadała
Iż dziewczynkom nie wolno dużych kroków stawiać
Bo mogłyby niechcący zamienić je w szpagat
A taka pozycja cóż o skutkach powiadać
Mogłaby ich niewinność pod wątpliwość poddać.
Zobaczyła już rosę nie tylko na czole
Poznała drogi rozkoszy - miłości - jej wolę.
Radość zadowolenie tak ją ogarnęło
Że nie wiedziała co począć ze sobą z udami
Zaczęła więc wywijać rękami nogami
Jak Telimena kiedy skrycie oblazło ją mrowie
Zapomniała o świecie wręcz straciła głowę
To rzucać się zaczęła i łukiem wyginać
O mało nie krzyknęła - pośladki wypinać.
Wówczas nagle upadła na oba kolana
I swe ręce oparła o deski podłogi
By dalej się upajać tym uczuciem błogim.
Odwróciła swą głowę już zniecierpliwiona
By zobaczyć nareszcie resztę swego łona
I półkule w symetrii w linii kręgosłupa
na które już od wieków wszyscy mówią d ...a
I złącze co cieśniny ze sobą zespala
Jakże różne krainy choć tak bliskie wiąże
A gdy po nim paluszek powędruje czule
zaraz po całym ciele ciarki wręcz wyzwala
i napięcie wewnętrzne usilnie buduje.

Wtem głos poranny ją doleciał gdzieś zza ściany
Na śniadanie Zosieńko! Prosi o to Pani !
Szybciutko więc na nogi Zosia się zerwała
i na wdechu odpowiedź swej cioci wysłała
Zaraz będę kochana ! Tylko się ubiorę!
Jeszcze szybciej w sukienkę poranną wskoczyła
Jak bowiem należało już przy stole była
Lecz jedzenie jakoś jej nie smakowało
Coś tam pogmerała jakby nie tego chciała
i podziękowawszy za posiłek tak zdrowy
powróciła jak zawsze do swojej alkowy.

Stanąwszy przy oknie wzrok swój w ogród wtopiła
pełen kolorów,kwiecia wszelkiej obfitości
zbierała teraz myśli z wrażeń wyzwolone
unosząc się w świat pragnień dziewczęcej młodości.[/size]

kwiecień 987

Ps. To tylko eksperyment , w ramach relaksu
próbowałem trochę sobie po " Mickiewiczować "]]> <![CDATA[erotyk na wylacznosc]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6465.html Wed, 05 Apr 2017 01:56:42 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6465.html
Znalem ja dzieweczke ze wsi po olsztynem
piekne miala usta i mokra wagine
cycuszki jej jedrne niczym dwie kapusty
lecz mozdzek jej maly taki calkiem pusty


oj ma sliczna dziolcho co kochasz kutasy
jestes rozpuszczona ale takie czasy
usteczka masz sprawne
pupcie zawsze chetna
jestes przeciez sliczną
dzierlatka ponetną


XD!]]>
Znalem ja dzieweczke ze wsi po olsztynem
piekne miala usta i mokra wagine
cycuszki jej jedrne niczym dwie kapusty
lecz mozdzek jej maly taki calkiem pusty


oj ma sliczna dziolcho co kochasz kutasy
jestes rozpuszczona ale takie czasy
usteczka masz sprawne
pupcie zawsze chetna
jestes przeciez sliczną
dzierlatka ponetną


XD!]]> <![CDATA[1]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6460.html Fri, 24 Mar 2017 22:46:10 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6460.html <![CDATA[a może tak...]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6194.html Sun, 27 Nov 2016 17:56:05 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6194.html Ona mu dała
On więcej nie mógł
Ona wciąż chciała
On uciekł wreszcie
Ona sąsiada
Onym nazwała...
...czy tak wypada?]]> Ona mu dała
On więcej nie mógł
Ona wciąż chciała
On uciekł wreszcie
Ona sąsiada
Onym nazwała...
...czy tak wypada?]]> <![CDATA[erotyk]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6146.html Wed, 09 Nov 2016 09:02:46 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-6146.html zanim dotarłem do ust
(inaczej chyba wyrazić się nie potrafię)
zabrakło sił aby wycałować zgrabne nogi
i objąć ten cudowny biust

tylko dlaczego właśnie ja mój Boże drogi
musiałem zakochać się akurat w żyrafie ?]]> zanim dotarłem do ust
(inaczej chyba wyrazić się nie potrafię)
zabrakło sił aby wycałować zgrabne nogi
i objąć ten cudowny biust

tylko dlaczego właśnie ja mój Boże drogi
musiałem zakochać się akurat w żyrafie ?]]>