http://dotykiemwiatru.grd.pl/ Tue, 21 Apr 2026 17:39:53 +0000 MyBB http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7969.html Tue, 31 Mar 2026 03:31:21 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7969.html
Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!...
I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...



,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”

Choć w obskurnych lekarskich gabinetach,
Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat,
Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza,
Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,

Choć niejedna wymodlona ciąża,
Podług diagnoz była zagrożona,
A rozbudzona w sercu matki nadzieja,
W ułamku sekundy niekiedy gasła,

Choć natrętna proaborcyjna propaganda,
Niczym straszna upiorna zjawa,
Usiłowała w ich myśli przenikać
By zamęt i zwątpienie w nich siać…

Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości,
Załganych pseudoekspertów opinie i głosy,
W pamięci tak wielu z nich się wyryły,
Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę,
Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę,
Uśmiechając się zarazem serdecznie,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy biorąc na ręce swe dziecię,
Słowami przyobleczonymi w cichy szept,
Obiecywała mu życie szczęśliwe,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice,
Pochwycona silnym wzruszeniem,
Pierwszy jego ujrzała uśmiech,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy pewnego dnia niespodziewanie,
Padło z dziecięcych usteczek…
- Mamusiu kocham cię…

,,W oku niejednej matki”

Gdy w murach kościołów gotyckich
Światło padające z kolorowych witraży
Na twarze roześmianych dzieci,
Migocąc wesoło na nich zatańczy,

Gdy maleńkie rączki dziecięce,
Uczynią znak krzyża na czole,
W niejednym stareńkim kościele,
W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy ukradkiem łzę,
Która perląc się w jasnego dnia świetle,
Przetnie niekiedy blady policzek,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy winy poczucie,
Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień,
Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…

I niejedna młoda matka,
Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach,
Wzruszona w głębi matczynego serca,
Pobiegnie myślami do tamtego dnia,

Gdy tamta straszna diagnoza,
Padła z ust starego lekarza,
Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła,
Że zagrożoną była jej ciąża,

Gdy pędzący na oślep świat,
Nagle jakby się zatrzymał,
Zimny dreszcz przebiegł po plecach,
Z przerażenia tchu złapać nie mogła,

Gdy diabelska pokusa
Odrzucenia nauczania Kościoła,
W głębi duszy się tliła,
Niczym kiełkujący z wolna chwast…

I spoglądając w oczy swych dzieci,
Ocierając ukradkiem łzy,
Niejedna przeklnie tamtą myśl,
Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,

I niejedna Maryi podziękuje,
Że w serca ich wlewając otuchę,
Nadludzką wtedy dała im siłę,
Ocaliła cudem zagrożone ciąże…

,,Widziałem w mym śnie…”

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Połamane o uliczne chodniki,
Bez litości zmiażdżone obcasami,
Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Ciśnięte do koszy na śmieci,
Niszczejące pomiędzy odpadami,
Obgryzane nocami przez szczury…

Widziałem w mym śnie w kościołach starych,
W cieniu nadkruszonych murów gotyckich,
Rozmodlone młode Polki,
Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,

Modlące się by w kolejnych latach,
U boku ukochanego męża,
Dostąpić łaski licznego potomstwa,
Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…

Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci,
Śpiące nocami pod sercem matki,
Niekiedy mimowolnie ssące kciuki,
Wyczekiwane przez swe anioły,

Tak bardzo pragnące być kochanymi,
Przez świat w wojnach pogrążony,
Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści,
Do Boga wciąż odwrócony plecami…



]]>
Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!...
I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...



,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”

Choć w obskurnych lekarskich gabinetach,
Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat,
Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza,
Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,

Choć niejedna wymodlona ciąża,
Podług diagnoz była zagrożona,
A rozbudzona w sercu matki nadzieja,
W ułamku sekundy niekiedy gasła,

Choć natrętna proaborcyjna propaganda,
Niczym straszna upiorna zjawa,
Usiłowała w ich myśli przenikać
By zamęt i zwątpienie w nich siać…

Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości,
Załganych pseudoekspertów opinie i głosy,
W pamięci tak wielu z nich się wyryły,
Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę,
Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę,
Uśmiechając się zarazem serdecznie,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy biorąc na ręce swe dziecię,
Słowami przyobleczonymi w cichy szept,
Obiecywała mu życie szczęśliwe,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice,
Pochwycona silnym wzruszeniem,
Pierwszy jego ujrzała uśmiech,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy pewnego dnia niespodziewanie,
Padło z dziecięcych usteczek…
- Mamusiu kocham cię…

,,W oku niejednej matki”

Gdy w murach kościołów gotyckich
Światło padające z kolorowych witraży
Na twarze roześmianych dzieci,
Migocąc wesoło na nich zatańczy,

Gdy maleńkie rączki dziecięce,
Uczynią znak krzyża na czole,
W niejednym stareńkim kościele,
W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy ukradkiem łzę,
Która perląc się w jasnego dnia świetle,
Przetnie niekiedy blady policzek,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy winy poczucie,
Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień,
Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…

I niejedna młoda matka,
Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach,
Wzruszona w głębi matczynego serca,
Pobiegnie myślami do tamtego dnia,

Gdy tamta straszna diagnoza,
Padła z ust starego lekarza,
Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła,
Że zagrożoną była jej ciąża,

Gdy pędzący na oślep świat,
Nagle jakby się zatrzymał,
Zimny dreszcz przebiegł po plecach,
Z przerażenia tchu złapać nie mogła,

Gdy diabelska pokusa
Odrzucenia nauczania Kościoła,
W głębi duszy się tliła,
Niczym kiełkujący z wolna chwast…

I spoglądając w oczy swych dzieci,
Ocierając ukradkiem łzy,
Niejedna przeklnie tamtą myśl,
Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,

I niejedna Maryi podziękuje,
Że w serca ich wlewając otuchę,
Nadludzką wtedy dała im siłę,
Ocaliła cudem zagrożone ciąże…

,,Widziałem w mym śnie…”

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Połamane o uliczne chodniki,
Bez litości zmiażdżone obcasami,
Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Ciśnięte do koszy na śmieci,
Niszczejące pomiędzy odpadami,
Obgryzane nocami przez szczury…

Widziałem w mym śnie w kościołach starych,
W cieniu nadkruszonych murów gotyckich,
Rozmodlone młode Polki,
Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,

Modlące się by w kolejnych latach,
U boku ukochanego męża,
Dostąpić łaski licznego potomstwa,
Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…

Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci,
Śpiące nocami pod sercem matki,
Niekiedy mimowolnie ssące kciuki,
Wyczekiwane przez swe anioły,

Tak bardzo pragnące być kochanymi,
Przez świat w wojnach pogrążony,
Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści,
Do Boga wciąż odwrócony plecami…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7963.html Sun, 01 Mar 2026 03:33:10 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7963.html Choć zwyciężeni… Niepokonani!
Swym bohaterstwem na kartach historii
Złotymi zgłoskami się zapisali…

Gdy biało-czerwona flaga,
Nad Bramą Brandenburską załopotała,
A ostatni do wroga strzał,
Ucichł już na ulicach Berlina,

Gdy wojna dogasała jak pogorzelisko
I powojenny świat kształtował się na nowo,
A żelazna kurtyna opadała nad Europą,
Stary kontynent na pół dzieląc,

Choć ucichły już alarmowe syreny,
Przestały spadać na miasta bomby,
Rozległe, nieprzebrane polskie lasy,
Pozostały pełne partyzantów młodych,

Choć w cieniu jałtańskiej zdrady,
Świat odwrócił się do nich plecami,
Oni swym ideałom oddani,
Żołnierskiej przysiędze pozostali wierni,

Sami sobie pozostawieni,
Zdradzeni przez aliantów zachodnich,
Przezornie nie złożyli broni,
Mundurów swych nie ukryli…

Gdy przysięgali na sztandar,
W serca ich wstępowała odwaga,
Niebezpieczeństw nie lękała się dusza,
Najcięższe byli gotowi znosić wyrzeczenia,

Gdy brali w ręce swe karabiny,
Gotowi byli nie szczędząc sił,
W niejednym rozpaczliwym boju krwawym,
Nowemu okupantowi czoła stawić…

Byli prawdziwie niezłomni…
Choć zdradzeni… Ojczyźnie wierni!
W swych bliskich i krewnych pamięci,
Przez lata pozostali niezatarci …

Gdy długa straszna komunizmu noc,
Spowiła kraj wyniszczony wojną,
Nadziejom Polaków bolesny zadając cios,
Pielęgnowane latami marzenia grzebiąc,

Latem szli leśnymi wąwozami,
Drogą oświetlaną przez srebrzysty księżyc,
Zimą przedzierali się poprzez zaspy,
Oświetlając drogę gorejącymi pochodniami,

Znienawidzonemu sowieckiemu okupantowi
W licznych potyczkach zadając straty,
Wszelkie komunistom krzyżując plany,
Rozbijając więzienia i ubeckie areszty…

Choć strach zaglądał im w oczy,
Zasiewając w serc tysiącach ziarna trwogi,
A gdy powieki do snu zmrużyli,
Pełne niepokoju były ich sny,

Sowieckich represji się nie przelękli,
Stawiając tamę komunizmowi,
Na posterunku wiernie wciąż trwali,
Rozplanowując na wroga kolejne zasadzki…

Nie bacząc na partyzanckiego życia trudy,
Głód, chłód i częste choroby,
W ulewne deszcze mundur przemoczony,
Nadpleśniałego chleba kęs ostatni,

By Ojczyznę spod sowieckiego jarzma wyzwolić,
Ofiarowując rodakom dar wolności,
W uporze swym pozostali niewzruszeni,
Nie zawrócili z obranej drogi…

Byli prawdziwie niezłomni…
Na przekór powszechnej sowietyzacji,
Rugowaniu zewsząd religii,
Niewzruszenie wierni Bogu pozostali!

Na starych kartkach pożółkłych,
Skromne antykomunistyczne ulotki,
Pisane starym piórem wysłużonym,
Także wtedy bronią ich były,

Pistolet kurczowo trzymany w dłoni,
W ciężkich chwilach dodawał im otuchy,
Gdy nieubłaganie pierścień ubeckiej obławy,
Zaciskał się wokół lasów rozległych,

A gdy umknęli pościgowi,
Całując swe metalowe ryngrafy,
Licznymi wspólnymi modlitwami,
Za ocalenie Bogu serdecznie dziękowali…

I w cieniu drzew rozłożystych,
Przyklękali znużeni partyzanci,
Przesuwając różańców paciorki,
O wolną Polskę gorące modlitwy wyszeptywali,

Za poległych kolegów dusze,
Ukradkiem ocierając łzę,
Modlili się gorąco i rzewnie,
Wierząc w ich nad nimi opiekę…

Gdy oddany Ojczyźnie kapelan,
Nad pochyloną głową partyzanta,
Z nabożnością kreślił znak Krzyża,
W imię Boga grzechy odpuszczał,

Odtąd każdy z nich,
Na śmierć był już gotowym,
Wierząc w sens poniesionej ofiary,
Dla przyszłych pokoleń będącej zarzewiem wolności…

Byli prawdziwie niezłomni…
Takimi ich zapamiętamy!
O ich patriotyzmie szczerym i ofiarnym,
W przyszłości naszym wnukom opowiemy…

Choć przez komunistyczne władze wyklęci,
Na zapomnienie i pogardę skazani,
Przez patriotów o sercach prawych,
W całej Polsce dziś czczeni,

We wszystkich zakątkach Polski,
W wioskach odludnych i miastach gwarnych,
Poświęcone im pomniki,
W setkach możemy dziś liczyć…

Choć dziś próbuje się ich oczerniać,
W potokach głośnych medialnie kłamstw,
A w pseudohistorycznych opracowaniach,
Haniebne zbrodnie im przypisywać,

Na przekór trendom szkodliwym,
W umysłach i sercach naszych,
Szlachetnym rycerzom z kart barwnych powieści,
Podobni są bohaterscy żołnierze wyklęci,

Dziś nie są już zapomniani,
W świadomości patriotów współczesnych,
Nareszcie należne im miejsce zajęli,
A z serc naszych nie wyrzuci ich nikt!

Dziś odpalane skrzące race,
Rozpostarte flagi biało-czerwone,
Znicze migocące przed każdym pomnikiem,
Uniżonym dla nich są hołdem…

Także skromny ten wiersz
I ja z potrzeby serca skreśliłem,
By w poświęcony im dzień
Niezłomnym Żołnierzom Wyklętym oddać cześć!

- Wiersz opublikowany 1 marca w Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych.



]]> Choć zwyciężeni… Niepokonani!
Swym bohaterstwem na kartach historii
Złotymi zgłoskami się zapisali…

Gdy biało-czerwona flaga,
Nad Bramą Brandenburską załopotała,
A ostatni do wroga strzał,
Ucichł już na ulicach Berlina,

Gdy wojna dogasała jak pogorzelisko
I powojenny świat kształtował się na nowo,
A żelazna kurtyna opadała nad Europą,
Stary kontynent na pół dzieląc,

Choć ucichły już alarmowe syreny,
Przestały spadać na miasta bomby,
Rozległe, nieprzebrane polskie lasy,
Pozostały pełne partyzantów młodych,

Choć w cieniu jałtańskiej zdrady,
Świat odwrócił się do nich plecami,
Oni swym ideałom oddani,
Żołnierskiej przysiędze pozostali wierni,

Sami sobie pozostawieni,
Zdradzeni przez aliantów zachodnich,
Przezornie nie złożyli broni,
Mundurów swych nie ukryli…

Gdy przysięgali na sztandar,
W serca ich wstępowała odwaga,
Niebezpieczeństw nie lękała się dusza,
Najcięższe byli gotowi znosić wyrzeczenia,

Gdy brali w ręce swe karabiny,
Gotowi byli nie szczędząc sił,
W niejednym rozpaczliwym boju krwawym,
Nowemu okupantowi czoła stawić…

Byli prawdziwie niezłomni…
Choć zdradzeni… Ojczyźnie wierni!
W swych bliskich i krewnych pamięci,
Przez lata pozostali niezatarci …

Gdy długa straszna komunizmu noc,
Spowiła kraj wyniszczony wojną,
Nadziejom Polaków bolesny zadając cios,
Pielęgnowane latami marzenia grzebiąc,

Latem szli leśnymi wąwozami,
Drogą oświetlaną przez srebrzysty księżyc,
Zimą przedzierali się poprzez zaspy,
Oświetlając drogę gorejącymi pochodniami,

Znienawidzonemu sowieckiemu okupantowi
W licznych potyczkach zadając straty,
Wszelkie komunistom krzyżując plany,
Rozbijając więzienia i ubeckie areszty…

Choć strach zaglądał im w oczy,
Zasiewając w serc tysiącach ziarna trwogi,
A gdy powieki do snu zmrużyli,
Pełne niepokoju były ich sny,

Sowieckich represji się nie przelękli,
Stawiając tamę komunizmowi,
Na posterunku wiernie wciąż trwali,
Rozplanowując na wroga kolejne zasadzki…

Nie bacząc na partyzanckiego życia trudy,
Głód, chłód i częste choroby,
W ulewne deszcze mundur przemoczony,
Nadpleśniałego chleba kęs ostatni,

By Ojczyznę spod sowieckiego jarzma wyzwolić,
Ofiarowując rodakom dar wolności,
W uporze swym pozostali niewzruszeni,
Nie zawrócili z obranej drogi…

Byli prawdziwie niezłomni…
Na przekór powszechnej sowietyzacji,
Rugowaniu zewsząd religii,
Niewzruszenie wierni Bogu pozostali!

Na starych kartkach pożółkłych,
Skromne antykomunistyczne ulotki,
Pisane starym piórem wysłużonym,
Także wtedy bronią ich były,

Pistolet kurczowo trzymany w dłoni,
W ciężkich chwilach dodawał im otuchy,
Gdy nieubłaganie pierścień ubeckiej obławy,
Zaciskał się wokół lasów rozległych,

A gdy umknęli pościgowi,
Całując swe metalowe ryngrafy,
Licznymi wspólnymi modlitwami,
Za ocalenie Bogu serdecznie dziękowali…

I w cieniu drzew rozłożystych,
Przyklękali znużeni partyzanci,
Przesuwając różańców paciorki,
O wolną Polskę gorące modlitwy wyszeptywali,

Za poległych kolegów dusze,
Ukradkiem ocierając łzę,
Modlili się gorąco i rzewnie,
Wierząc w ich nad nimi opiekę…

Gdy oddany Ojczyźnie kapelan,
Nad pochyloną głową partyzanta,
Z nabożnością kreślił znak Krzyża,
W imię Boga grzechy odpuszczał,

Odtąd każdy z nich,
Na śmierć był już gotowym,
Wierząc w sens poniesionej ofiary,
Dla przyszłych pokoleń będącej zarzewiem wolności…

Byli prawdziwie niezłomni…
Takimi ich zapamiętamy!
O ich patriotyzmie szczerym i ofiarnym,
W przyszłości naszym wnukom opowiemy…

Choć przez komunistyczne władze wyklęci,
Na zapomnienie i pogardę skazani,
Przez patriotów o sercach prawych,
W całej Polsce dziś czczeni,

We wszystkich zakątkach Polski,
W wioskach odludnych i miastach gwarnych,
Poświęcone im pomniki,
W setkach możemy dziś liczyć…

Choć dziś próbuje się ich oczerniać,
W potokach głośnych medialnie kłamstw,
A w pseudohistorycznych opracowaniach,
Haniebne zbrodnie im przypisywać,

Na przekór trendom szkodliwym,
W umysłach i sercach naszych,
Szlachetnym rycerzom z kart barwnych powieści,
Podobni są bohaterscy żołnierze wyklęci,

Dziś nie są już zapomniani,
W świadomości patriotów współczesnych,
Nareszcie należne im miejsce zajęli,
A z serc naszych nie wyrzuci ich nikt!

Dziś odpalane skrzące race,
Rozpostarte flagi biało-czerwone,
Znicze migocące przed każdym pomnikiem,
Uniżonym dla nich są hołdem…

Także skromny ten wiersz
I ja z potrzeby serca skreśliłem,
By w poświęcony im dzień
Niezłomnym Żołnierzom Wyklętym oddać cześć!

- Wiersz opublikowany 1 marca w Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych.



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7959.html Sun, 22 Feb 2026 03:45:56 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7959.html Gdy spowił okolicę dotkliwy chłód,
Ucichł plusk wody w rynsztoku,
Zastygać począł ulicznych kałuży brud,

W starego kościoła cieniu,
Przystanął bezszelestnie smutny duch,
Oblicze jego cienisty krył kaptur,
A zamyślił się pogrążony w smutku.

Tyleż posępny co tajemniczy,
Choć wicher przeszył go mroźny,
W milczeniu stał niewzruszony
Starym murom nie mówiąc nic,

Samemu przybywając z przeszłości,
Dziwiąc się czasom współczesnym,
Choć pozostając niewidzialnym,
Skrycie łzy gorzkie uronił.

Niewidzialne jego łzy,
Pochmurnemu niebu się skarżyły,
A przeraźliwy straszny ich krzyk,
Niósł się ludzkim uchem niesłyszalny,

A ich żałosna skarga,
Niesłyszalna choć głośna,
Zdolna poruszyć każdego anioła,
W takie oto ubrana była słowa:

,,Każda jedna wojna...
Tonie we mgle fałszu i kłamstw,
Niczym zburzonego kościoła wieża,
W opustoszałej wsi zapomnianej przez czas,

Przemilczane, zapomniane bitwy,
Niewygodne dla rozdmuchanej propagandy
Niekiedy więcej kryją o niej prawdy,
Niż historycznych opracowań opasłe tomy…

W cieniu każdej wojny,
Wyrastają nowe, niekiedy bezimienne groby,
Posępne wdowy w czerni,
Pośród szlochów wypłakują swe oczy,

Niezliczone starcia i potyczki
Których nie znajdziemy w podręcznikach historii
Kryją swoje wielkie sekrety,
Strzeżone przez duchy żołnierzy poległych…

W cieniu każdej wojny...
Politycy i biznesmeni z czystymi dłońmi,
W garniturach nienagannie skrojonych,
Brylują w blasku fleszy,

Gdy tymczasem w okopach,
Pośród wszechobecnego cuchnącego błota,
Każdy kęs chleba i każda konserwa,
Na wagę są srebra i złota…

W cieniu każdej wojny,
Biznesowi magnaci majątek chcą zbić,
Nie licząc się z cierpieniem maluczkich,
Milionów matek nie obchodzą ich łzy,

I choć poorana wybuchami ziemia,
Nasiąka krwią niczym stara gąbka,
Oni liczą zyski w siedmiocyfrowych sumach,
Zatajając przed światem prawdziwy ich bilans…”

Gdy spomiędzy gęstej jak mleko mgły,
Uliczne latarnie z wolna zaświeciły,
A blask ich z początku nikły,
Przez szarugę z wolna się przebił,

Duch poległego przed laty partyzanta,
Tonąc w niewidzialnych swych łzach,
Nieśpiesznie począł się rozpływać,
Zakryła go zmierzchu kurtyna…

Gdy przeminą kolejne wojny,
Kolejne poległych żołnierzy duchy,
Pochmurnemu niebu wykrzyczą swe skargi,
Niesłyszalne uchem ludzkim.

I przez nikogo niezauważone,
Rozpłyną się z wolna we mgle,
Najcichszym nie zdradzą się szelestem,
Czasem gorzką pozostawią łzę…



]]> Gdy spowił okolicę dotkliwy chłód,
Ucichł plusk wody w rynsztoku,
Zastygać począł ulicznych kałuży brud,

W starego kościoła cieniu,
Przystanął bezszelestnie smutny duch,
Oblicze jego cienisty krył kaptur,
A zamyślił się pogrążony w smutku.

Tyleż posępny co tajemniczy,
Choć wicher przeszył go mroźny,
W milczeniu stał niewzruszony
Starym murom nie mówiąc nic,

Samemu przybywając z przeszłości,
Dziwiąc się czasom współczesnym,
Choć pozostając niewidzialnym,
Skrycie łzy gorzkie uronił.

Niewidzialne jego łzy,
Pochmurnemu niebu się skarżyły,
A przeraźliwy straszny ich krzyk,
Niósł się ludzkim uchem niesłyszalny,

A ich żałosna skarga,
Niesłyszalna choć głośna,
Zdolna poruszyć każdego anioła,
W takie oto ubrana była słowa:

,,Każda jedna wojna...
Tonie we mgle fałszu i kłamstw,
Niczym zburzonego kościoła wieża,
W opustoszałej wsi zapomnianej przez czas,

Przemilczane, zapomniane bitwy,
Niewygodne dla rozdmuchanej propagandy
Niekiedy więcej kryją o niej prawdy,
Niż historycznych opracowań opasłe tomy…

W cieniu każdej wojny,
Wyrastają nowe, niekiedy bezimienne groby,
Posępne wdowy w czerni,
Pośród szlochów wypłakują swe oczy,

Niezliczone starcia i potyczki
Których nie znajdziemy w podręcznikach historii
Kryją swoje wielkie sekrety,
Strzeżone przez duchy żołnierzy poległych…

W cieniu każdej wojny...
Politycy i biznesmeni z czystymi dłońmi,
W garniturach nienagannie skrojonych,
Brylują w blasku fleszy,

Gdy tymczasem w okopach,
Pośród wszechobecnego cuchnącego błota,
Każdy kęs chleba i każda konserwa,
Na wagę są srebra i złota…

W cieniu każdej wojny,
Biznesowi magnaci majątek chcą zbić,
Nie licząc się z cierpieniem maluczkich,
Milionów matek nie obchodzą ich łzy,

I choć poorana wybuchami ziemia,
Nasiąka krwią niczym stara gąbka,
Oni liczą zyski w siedmiocyfrowych sumach,
Zatajając przed światem prawdziwy ich bilans…”

Gdy spomiędzy gęstej jak mleko mgły,
Uliczne latarnie z wolna zaświeciły,
A blask ich z początku nikły,
Przez szarugę z wolna się przebił,

Duch poległego przed laty partyzanta,
Tonąc w niewidzialnych swych łzach,
Nieśpiesznie począł się rozpływać,
Zakryła go zmierzchu kurtyna…

Gdy przeminą kolejne wojny,
Kolejne poległych żołnierzy duchy,
Pochmurnemu niebu wykrzyczą swe skargi,
Niesłyszalne uchem ludzkim.

I przez nikogo niezauważone,
Rozpłyną się z wolna we mgle,
Najcichszym nie zdradzą się szelestem,
Czasem gorzką pozostawią łzę…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7958.html Sun, 15 Feb 2026 03:04:17 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7958.html Obejmują spojrzeniem swym dumnym,
Rozległe panoramy miast średniowiecznych,
Spoglądając wymownie ku horyzontowi,

Tam gdzie przecudne aniołów twarze,
Wykute w drewnie, piaskowcu, marmurze,
Niekiedy szczerym złotem pokryte,
Niekiedy miejscami nadkruszone…

Nad krajami Grupy Wyszehradzkiej,
Niosą się niesłyszalne szepty anielskie,
Rozbudzając nasze uśpione emocje,
Czule dotykając naszych serc,

A każdy taki anielski szept,
Dla wielowiekowych tradycji jest hołdem,
Przez niezliczone hufce niebiańskie,
Z nabożnością złożonym ufnie…

Gdy w samym sercu Europy,
Ludzie z dziada pradziada pobożni, pracowici,
Składając wieczorami ręce do modlitwy,
Ofiarowują Bogu ufnie trudy codziennych dni

W czterech krajów zacisznych zakątkach,
Gdzie z każdego kąta spogląda historia,
Da się posłyszeć i szept anioła,
Mówiący o tym co zatarł czas.

W sercu Europy cztery dumne narody,
Wierne pozostając swych ojców tradycji,
Dla świata całego przykładem są wymownym,
Szacunku do ojczystych korzeni,

Polacy, Czesi, Słowacy i Węgrzy,
Dumni, szlachetni, niezłomni,
Przez dziesięciolecia sowietyzacji się oparli,
Przykładem dziś będąc dla całej ludzkości…

Dziś gdy w mroku globalnego bezprawia,
Tli się Grupy Wyszehradzkiej idea,
Niczym z jednego złoconego świecznika
Czterech świec płomieni jasny blask,

Niegasnącemu zacieśnianiu więzi,
Pomiędzy czterema bliskimi sobie narodami,
W cieniu wielowiekowej pobożności,
Z niebios błogosławią dziś anioły…

I od piaszczystych plaż Pomorza,
Poprzez tonące w chmurach szczyty Tatr,
Przez zabytkowe rynki czeskich miast,
Po urokliwe kawiarnie w budapesztańskich zaułkach,

W każdym z krajów Grupy Wyszehradzkiej,
Pośród zwyczajnej codzienności szarej,
Szepty anielskie da się posłyszeć,
Wlewające w serca otuchę…

Gdy w starych drewnianych kościołach Podlasia,
Przesuwają rozmodlone staruszki paciorki różańca,
Wyszeptując cicho modlitw swych słowa,
Wypraszając swym rodzinom obfitych łask,

Bacznie przysłuchujące im się anioły,
Gdy mrok ziemię otuli,
Zanoszą je wszystkie przed tron Boży,
By wysłuchania i spełnienia doczekały…

Gdy pośród licznych mazowieckich wiosek,
Gdzie od lat wciąż niezmiennie
Przeszłość z przyszłością nierozerwalnie splecione,
Wyznaczają kolejnych dni bieg,

Stare pobożne gospodynie,
Swych prababek zwyczajem,
Starannie naostrzonym nożem,
Czynią znak Krzyża na chlebie,

Także identyczny Krzyża znak,
W blasku jasnego poranka,
Kreśli niewidzialna dłoń anioła,
Błogosławiąc wierne Bogu domostwa,

By codzienny prosty posiłek,
Okraszony anielskim błogosławieństwem,
Smakował niczym dania najwyszukańsze,
Na niejednym królewskim dworze…

Gdy o poranku krakowskie kwiaciarki,
Zaplatając kolejne bukietów wiązanki,
Wymieniają między sobą uprzejmości,
Często przyodziane w ciepłe uśmiechy,

Pośród trzepotu gołębich skrzydeł,
Gdy w skupieniu wsłuchamy się w ciszę,
Da się czasem słyszeć anielski śmiech,
Strun naszej wrażliwości dotykający czule.

A gdy z wieży gotyckiego Kościoła,
Pośród gwaru Starego Miasta,
Ku wszystkim czterem stronom świata,
Hejnału Mariackiego niesie się melodia,

Czasem i podniebne anioły,
Pod nieboskłonem skrzydła rozpostarłszy,
W skupieniu wsłuchają się w jej dźwięki,
Skrycie roniąc niewidzialne swe łzy…

Gdy w skupieniu prascy zegarmistrzowie,
Z pieczołowitością reperują zegary stare,
Od lat niezmiennie całe swe serce,
Wkładając z czcią w codzienną pracę,

Niekiedy niewidzialne anioły,
Uważnie przypatrując się ich pracy,
Zamyślone oddają się refleksji,
Nad dziejami całej ludzkości.

Gdy czasem stary siwowłosy Czech,
Przytykając do ust złocistego piwa kufel
Z rozrzewnieniem rozmarzy się tęsknie,
Wspominając lata swe młode,

Niekiedy niewidzialny anioł,
Kładąc na ramieniu jego swą dłoń,
Poruszony jego tęsknotą,
Zanuci mu do ucha pieśń swą anielską…

Gdy w cieniu słowackich Tatr,
Na wiejskich zacisznych plebaniach,
Przy drewnianych kościołach i cerkwiach,
Gdzie dawno temu zatrzymał się czas,

Oddani Bogu słowaccy księża,
Biorąc wieczorami do ręki brewiarz,
Z nabożnością czyniąc znak Krzyża,
Składając wieczorami ręce do pacierza,

O pomyślność narodu słowackiego,
Przodków swych powierzone im dziedzictwo,
W ciszy i w skupieniu się modlą,
Okraszając swe modlitwy niejedną łzą,

Zasłuchane w nie za oknami anioły,
Gorące z oczu ich łzy,
Nanizują na złote swe nici,
Niczym kryształowych różańców paciorki,

By na szczycie Krywania,
Gdy rozproszy mroki nocy świtu blask,
Przed obliczem samego Boga,
Ofiarować Mu je niczym najwyszukańszy dar…

Gdy wraz z złotego słońca wschodem,
Starzy słowaccy górale,
Wypasając bladym świtem liczne stada owiec,
Snują gawędy swe barwne,

Niekiedy anioł świetlisty,
Choć ludzkim okiem niewidzialny,
Na porośniętym mchem głazie polnym,
Przysiądzie w zadumie w nie zasłuchany…

Gdy węgierscy uliczni muzycy,
Przytykając do ust złote saksofony,
Delikatnymi ruchami dłoni,
Najcudowniejsze wyczarowują z nich dźwięki,

Niekiedy zasłuchane w nie anioły,
Przystanąwszy na rogach ulic,
Pięknem ich poruszone do głębi
Niebiańskie do nich nucą swe piosnki.

Gdy dostojne węgierskie damy,
Gotyckich katedr przekraczają progi,
By do mosiężnych skarbon kościelnych
Z oddaniem wrzucić hojne swe datki,

Czasem wsłuchując się w siebie,
Przed bogato zdobionym ołtarzem,
Posłyszą jakby anioła szept,
Chwalący dobre ich serce…

Wypraszajcie anioły niebiańskie,
Łask obfitych narodom Grupy Wyszehradzkiej,
By zawsze odznaczały się odwagą i męstwem,
Do wielowiekowych tradycji przywiązaniem,

By wielowiekowe pradziadów dziedzictwo,
Cenniejszym im było niż całego świata złoto,
Zawsze więcej dla nich znaczyło,
Niż złudna pogoń za nowoczesnością,

By w godzinie próby nieubłaganej,
Gdy wicher historii zawieje,
Zakulisowym knowaniom nie dali się zwieść,
Dumni Polak, Czech, Słowak i Węgier.

By w milionów ludzi sercach,
Ten sam płonął nieugaszony żar
Co na dawnych bitew polach,
Co w narodowowyzwoleńczych powstaniach,

By na współczesności bezdrożach
Także i dziś drogowskazem im była
Prastara odwieczna ta prawda,
Niegdyś na kartach kronik spisana,

Iż poszanowaniem historii i ducha niezłomnością,
Wierne Bogu narody wciąż trwają,
Gdy inne stopniowo wymierając,
Z biegiem wieków obracają się w proch,

By Polacy, Czesi, Słowacy i Węgrzy,
Zawsze honorowi, lojalni i solidarni,
Jak bracia pozostali sobie wierni,
Co w jednym domu byli wychowani…

Wiersz opublikowany w dniu 15 lutego w międzynarodowy dzień Grupy Wyszehradzkiej.


Idea zacieśniania więzi pomiędzy narodami Grupy Wyszehradzkiej zawsze zajmowała szczególnie ważne miejsce w moim światopoglądzie… Z czasem jednak zacząłem zastanawiać się czy nie byłoby dobrym pomysłem spróbować włożyć w tę ideę pierwiastek duchowy... I tak narodził się pomysł tego wiersza...

Wiersz ten jest próbą włożenia pierwiastka duchowego (motywu opiekuńczego anioła) w ideę zacieśniania więzi pomiędzy narodami Grupy Wyszehradzkiej.]]> Obejmują spojrzeniem swym dumnym,
Rozległe panoramy miast średniowiecznych,
Spoglądając wymownie ku horyzontowi,

Tam gdzie przecudne aniołów twarze,
Wykute w drewnie, piaskowcu, marmurze,
Niekiedy szczerym złotem pokryte,
Niekiedy miejscami nadkruszone…

Nad krajami Grupy Wyszehradzkiej,
Niosą się niesłyszalne szepty anielskie,
Rozbudzając nasze uśpione emocje,
Czule dotykając naszych serc,

A każdy taki anielski szept,
Dla wielowiekowych tradycji jest hołdem,
Przez niezliczone hufce niebiańskie,
Z nabożnością złożonym ufnie…

Gdy w samym sercu Europy,
Ludzie z dziada pradziada pobożni, pracowici,
Składając wieczorami ręce do modlitwy,
Ofiarowują Bogu ufnie trudy codziennych dni

W czterech krajów zacisznych zakątkach,
Gdzie z każdego kąta spogląda historia,
Da się posłyszeć i szept anioła,
Mówiący o tym co zatarł czas.

W sercu Europy cztery dumne narody,
Wierne pozostając swych ojców tradycji,
Dla świata całego przykładem są wymownym,
Szacunku do ojczystych korzeni,

Polacy, Czesi, Słowacy i Węgrzy,
Dumni, szlachetni, niezłomni,
Przez dziesięciolecia sowietyzacji się oparli,
Przykładem dziś będąc dla całej ludzkości…

Dziś gdy w mroku globalnego bezprawia,
Tli się Grupy Wyszehradzkiej idea,
Niczym z jednego złoconego świecznika
Czterech świec płomieni jasny blask,

Niegasnącemu zacieśnianiu więzi,
Pomiędzy czterema bliskimi sobie narodami,
W cieniu wielowiekowej pobożności,
Z niebios błogosławią dziś anioły…

I od piaszczystych plaż Pomorza,
Poprzez tonące w chmurach szczyty Tatr,
Przez zabytkowe rynki czeskich miast,
Po urokliwe kawiarnie w budapesztańskich zaułkach,

W każdym z krajów Grupy Wyszehradzkiej,
Pośród zwyczajnej codzienności szarej,
Szepty anielskie da się posłyszeć,
Wlewające w serca otuchę…

Gdy w starych drewnianych kościołach Podlasia,
Przesuwają rozmodlone staruszki paciorki różańca,
Wyszeptując cicho modlitw swych słowa,
Wypraszając swym rodzinom obfitych łask,

Bacznie przysłuchujące im się anioły,
Gdy mrok ziemię otuli,
Zanoszą je wszystkie przed tron Boży,
By wysłuchania i spełnienia doczekały…

Gdy pośród licznych mazowieckich wiosek,
Gdzie od lat wciąż niezmiennie
Przeszłość z przyszłością nierozerwalnie splecione,
Wyznaczają kolejnych dni bieg,

Stare pobożne gospodynie,
Swych prababek zwyczajem,
Starannie naostrzonym nożem,
Czynią znak Krzyża na chlebie,

Także identyczny Krzyża znak,
W blasku jasnego poranka,
Kreśli niewidzialna dłoń anioła,
Błogosławiąc wierne Bogu domostwa,

By codzienny prosty posiłek,
Okraszony anielskim błogosławieństwem,
Smakował niczym dania najwyszukańsze,
Na niejednym królewskim dworze…

Gdy o poranku krakowskie kwiaciarki,
Zaplatając kolejne bukietów wiązanki,
Wymieniają między sobą uprzejmości,
Często przyodziane w ciepłe uśmiechy,

Pośród trzepotu gołębich skrzydeł,
Gdy w skupieniu wsłuchamy się w ciszę,
Da się czasem słyszeć anielski śmiech,
Strun naszej wrażliwości dotykający czule.

A gdy z wieży gotyckiego Kościoła,
Pośród gwaru Starego Miasta,
Ku wszystkim czterem stronom świata,
Hejnału Mariackiego niesie się melodia,

Czasem i podniebne anioły,
Pod nieboskłonem skrzydła rozpostarłszy,
W skupieniu wsłuchają się w jej dźwięki,
Skrycie roniąc niewidzialne swe łzy…

Gdy w skupieniu prascy zegarmistrzowie,
Z pieczołowitością reperują zegary stare,
Od lat niezmiennie całe swe serce,
Wkładając z czcią w codzienną pracę,

Niekiedy niewidzialne anioły,
Uważnie przypatrując się ich pracy,
Zamyślone oddają się refleksji,
Nad dziejami całej ludzkości.

Gdy czasem stary siwowłosy Czech,
Przytykając do ust złocistego piwa kufel
Z rozrzewnieniem rozmarzy się tęsknie,
Wspominając lata swe młode,

Niekiedy niewidzialny anioł,
Kładąc na ramieniu jego swą dłoń,
Poruszony jego tęsknotą,
Zanuci mu do ucha pieśń swą anielską…

Gdy w cieniu słowackich Tatr,
Na wiejskich zacisznych plebaniach,
Przy drewnianych kościołach i cerkwiach,
Gdzie dawno temu zatrzymał się czas,

Oddani Bogu słowaccy księża,
Biorąc wieczorami do ręki brewiarz,
Z nabożnością czyniąc znak Krzyża,
Składając wieczorami ręce do pacierza,

O pomyślność narodu słowackiego,
Przodków swych powierzone im dziedzictwo,
W ciszy i w skupieniu się modlą,
Okraszając swe modlitwy niejedną łzą,

Zasłuchane w nie za oknami anioły,
Gorące z oczu ich łzy,
Nanizują na złote swe nici,
Niczym kryształowych różańców paciorki,

By na szczycie Krywania,
Gdy rozproszy mroki nocy świtu blask,
Przed obliczem samego Boga,
Ofiarować Mu je niczym najwyszukańszy dar…

Gdy wraz z złotego słońca wschodem,
Starzy słowaccy górale,
Wypasając bladym świtem liczne stada owiec,
Snują gawędy swe barwne,

Niekiedy anioł świetlisty,
Choć ludzkim okiem niewidzialny,
Na porośniętym mchem głazie polnym,
Przysiądzie w zadumie w nie zasłuchany…

Gdy węgierscy uliczni muzycy,
Przytykając do ust złote saksofony,
Delikatnymi ruchami dłoni,
Najcudowniejsze wyczarowują z nich dźwięki,

Niekiedy zasłuchane w nie anioły,
Przystanąwszy na rogach ulic,
Pięknem ich poruszone do głębi
Niebiańskie do nich nucą swe piosnki.

Gdy dostojne węgierskie damy,
Gotyckich katedr przekraczają progi,
By do mosiężnych skarbon kościelnych
Z oddaniem wrzucić hojne swe datki,

Czasem wsłuchując się w siebie,
Przed bogato zdobionym ołtarzem,
Posłyszą jakby anioła szept,
Chwalący dobre ich serce…

Wypraszajcie anioły niebiańskie,
Łask obfitych narodom Grupy Wyszehradzkiej,
By zawsze odznaczały się odwagą i męstwem,
Do wielowiekowych tradycji przywiązaniem,

By wielowiekowe pradziadów dziedzictwo,
Cenniejszym im było niż całego świata złoto,
Zawsze więcej dla nich znaczyło,
Niż złudna pogoń za nowoczesnością,

By w godzinie próby nieubłaganej,
Gdy wicher historii zawieje,
Zakulisowym knowaniom nie dali się zwieść,
Dumni Polak, Czech, Słowak i Węgier.

By w milionów ludzi sercach,
Ten sam płonął nieugaszony żar
Co na dawnych bitew polach,
Co w narodowowyzwoleńczych powstaniach,

By na współczesności bezdrożach
Także i dziś drogowskazem im była
Prastara odwieczna ta prawda,
Niegdyś na kartach kronik spisana,

Iż poszanowaniem historii i ducha niezłomnością,
Wierne Bogu narody wciąż trwają,
Gdy inne stopniowo wymierając,
Z biegiem wieków obracają się w proch,

By Polacy, Czesi, Słowacy i Węgrzy,
Zawsze honorowi, lojalni i solidarni,
Jak bracia pozostali sobie wierni,
Co w jednym domu byli wychowani…

Wiersz opublikowany w dniu 15 lutego w międzynarodowy dzień Grupy Wyszehradzkiej.


Idea zacieśniania więzi pomiędzy narodami Grupy Wyszehradzkiej zawsze zajmowała szczególnie ważne miejsce w moim światopoglądzie… Z czasem jednak zacząłem zastanawiać się czy nie byłoby dobrym pomysłem spróbować włożyć w tę ideę pierwiastek duchowy... I tak narodził się pomysł tego wiersza...

Wiersz ten jest próbą włożenia pierwiastka duchowego (motywu opiekuńczego anioła) w ideę zacieśniania więzi pomiędzy narodami Grupy Wyszehradzkiej.]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7957.html Sun, 08 Feb 2026 02:49:39 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7957.html Upamiętniającym poległego przed laty partyzanta,
Tlącym się w cieniu brzozowego krzyża,
Smaganym wciąż przez zimny wiatr,

A choć wkoło sroga dotkliwa zima,
Naokoło mroźna noc głucha,
Jedynie nikły srebrzystego księżyca blask,
Tańczy na wielkich śniegu połaciach,

Na oszronionej partyzanckiej mogile,
W mroku nocy migocąc samotnie,
Głośno krzyczę o należną mu pamięć,
Choć wkoło tylko śnieżne zawieje,

Lecz może tej nocy mój krzyk,
Posłyszą choć duchy przeszłości,
By opowiedzieć o ciężkiej doli,
Setek i tysięcy partyzantów niezłomnych…

I znad oszronionych partyzanckich mogił,
Poniesie się cichy szept historii,
O czynach ich bohaterskich chwalebnych,
O Honorze nigdy nie zatartym…

Niekiedy kilku braci partyzantów,
Wszyscy rodem z jednego domu
Brało na siebie partyzanckiego życia trud,
Gdy zawezwało ich poczucie obowiązku,

Pozostawili rodzinne swe domy,
By trudom partyzanckiego życia czoła stawić,
Choć długimi nieprzespanymi nocami,
Wypłakiwały oczy za nimi ich matki…

Gdy tylko bladym świtem,
Skrzące gwiazdki na niebie,
Gasły jedna po drugiej,
Oni swe karabiny brali w dłonie,

Z rozległych lasów i nieprzebranych borów,
Gdy padał rozkaz do ataku,
Młodzi partyzanci wyruszali w bój,
Choć nieobce im było uczucie strachu…

Choć rozległe lasy i bory,
Wielkie czapy śniegu pokryły,
Oni niewzruszenie na posterunku wciąż trwali,
Mimo siarczystych mrozów Ojczyźnie swej wierni,

Przemarznięci, zziębnięci partyzanci,
Dotkliwym chłodem przeszyci,
Zmuszeni w leśnych bunkrach się kryć,
W milczeniu znosili losu przeciwności,

Nad dogasającym z wolna ogniskiem,
Ogrzewając w kilku zziębnięte dłonie,
Przemarznięte gwałtownie pocierając o siebie,
Z ust wdmuchiwali w nie parę…

Pamiętający kampanię wrześniową pistolet,
Często był największym ich skarbem,
Ostatnimi nabojami uzupełniając magazynek,
Strzegł go każdy jak oka w głowie,

Często zdobyczny trzonkowy granat,
Nikłą jedynie nadzieję dawał,
Na zadanie okupantowi dotkliwych strat
W kolejnych zasadzkach i potyczkach…

Nie straszne im były najsroższe zimy,
Wszystkie najcięższe wyrzeczenia i trudy
Z godnością w milczeniu wytrwale znosili,
Trwając na przekór okrutnemu losowi,

A rozłożyste drzewa oszronione,
Widząc ich smutek i niedolę,
Choćby najcichszym nawet szumem,
Pociechy zimą nie mogły im nieść…

I tysiącami niezłomni partyzanci,
W walce o naszą wolność polegli,
Choć często mizernie uzbrojeni,
Do walki z okupantem zawsze gotowi…

Dziś gdy ognia płomyki,
Tańczą nam wesoło w kominkach ceglanych,
Sypiąc niekiedy złote iskierki,
Cieszące tak oczy roześmianych dzieci,

Unosząc kubek gorącej herbaty,
Pobiegnijmy swymi myślami,
Ku tamtym partyzantom niestrudzonym,
Zmuszonym w rozległych borach cierpieć srogie zimy…

I za dusze partyzantów zapomnianych,
Których często nie znamy nazwisk,
Którzy grobów nie mają własnych,
W skupieniu i w ciszy gorąco się pomódlmy...



]]> Upamiętniającym poległego przed laty partyzanta,
Tlącym się w cieniu brzozowego krzyża,
Smaganym wciąż przez zimny wiatr,

A choć wkoło sroga dotkliwa zima,
Naokoło mroźna noc głucha,
Jedynie nikły srebrzystego księżyca blask,
Tańczy na wielkich śniegu połaciach,

Na oszronionej partyzanckiej mogile,
W mroku nocy migocąc samotnie,
Głośno krzyczę o należną mu pamięć,
Choć wkoło tylko śnieżne zawieje,

Lecz może tej nocy mój krzyk,
Posłyszą choć duchy przeszłości,
By opowiedzieć o ciężkiej doli,
Setek i tysięcy partyzantów niezłomnych…

I znad oszronionych partyzanckich mogił,
Poniesie się cichy szept historii,
O czynach ich bohaterskich chwalebnych,
O Honorze nigdy nie zatartym…

Niekiedy kilku braci partyzantów,
Wszyscy rodem z jednego domu
Brało na siebie partyzanckiego życia trud,
Gdy zawezwało ich poczucie obowiązku,

Pozostawili rodzinne swe domy,
By trudom partyzanckiego życia czoła stawić,
Choć długimi nieprzespanymi nocami,
Wypłakiwały oczy za nimi ich matki…

Gdy tylko bladym świtem,
Skrzące gwiazdki na niebie,
Gasły jedna po drugiej,
Oni swe karabiny brali w dłonie,

Z rozległych lasów i nieprzebranych borów,
Gdy padał rozkaz do ataku,
Młodzi partyzanci wyruszali w bój,
Choć nieobce im było uczucie strachu…

Choć rozległe lasy i bory,
Wielkie czapy śniegu pokryły,
Oni niewzruszenie na posterunku wciąż trwali,
Mimo siarczystych mrozów Ojczyźnie swej wierni,

Przemarznięci, zziębnięci partyzanci,
Dotkliwym chłodem przeszyci,
Zmuszeni w leśnych bunkrach się kryć,
W milczeniu znosili losu przeciwności,

Nad dogasającym z wolna ogniskiem,
Ogrzewając w kilku zziębnięte dłonie,
Przemarznięte gwałtownie pocierając o siebie,
Z ust wdmuchiwali w nie parę…

Pamiętający kampanię wrześniową pistolet,
Często był największym ich skarbem,
Ostatnimi nabojami uzupełniając magazynek,
Strzegł go każdy jak oka w głowie,

Często zdobyczny trzonkowy granat,
Nikłą jedynie nadzieję dawał,
Na zadanie okupantowi dotkliwych strat
W kolejnych zasadzkach i potyczkach…

Nie straszne im były najsroższe zimy,
Wszystkie najcięższe wyrzeczenia i trudy
Z godnością w milczeniu wytrwale znosili,
Trwając na przekór okrutnemu losowi,

A rozłożyste drzewa oszronione,
Widząc ich smutek i niedolę,
Choćby najcichszym nawet szumem,
Pociechy zimą nie mogły im nieść…

I tysiącami niezłomni partyzanci,
W walce o naszą wolność polegli,
Choć często mizernie uzbrojeni,
Do walki z okupantem zawsze gotowi…

Dziś gdy ognia płomyki,
Tańczą nam wesoło w kominkach ceglanych,
Sypiąc niekiedy złote iskierki,
Cieszące tak oczy roześmianych dzieci,

Unosząc kubek gorącej herbaty,
Pobiegnijmy swymi myślami,
Ku tamtym partyzantom niestrudzonym,
Zmuszonym w rozległych borach cierpieć srogie zimy…

I za dusze partyzantów zapomnianych,
Których często nie znamy nazwisk,
Którzy grobów nie mają własnych,
W skupieniu i w ciszy gorąco się pomódlmy...



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7956.html Wed, 04 Feb 2026 01:58:54 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7956.html A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu?
Czy może spadła pod stół,
Podeptana podeszwami butów?

Czy może w koszu na śmieci,
Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności,
Aż ktokolwiek ją doceni,
Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…

Bal jak za PRL-u...
Pośród radosnych zabaw i śmiechów,
Potoków błahych niepotrzebnych słów,
Hucznie wznoszonych toastów,

Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury,
Ubranych w nie statystów groźne miny,
W blasku trzaskających fleszy,
O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…

Niegdyś ścieżki zdrowia,
W mundurze ZOMO-wca okrutny kat,
Zimna obskurna cela,
Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,

Dziś strumieniami leje się szampan,
Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach,
Wzajemne głośne przekomarzania,
Głośne śmiechy do białego rana…

Niegdyś walka o Honor,
Brutalnie podeptana ludzka godność,
Tylu szczerym, oddanym patriotom,
Przez władzę w samo serce zadany cios,

Dziś głupota z pogardą,
Splecione z sobą więzią nierozerwalną,
Wśród elit niepodzielnie królują,
Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…



]]> A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu?
Czy może spadła pod stół,
Podeptana podeszwami butów?

Czy może w koszu na śmieci,
Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności,
Aż ktokolwiek ją doceni,
Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…

Bal jak za PRL-u...
Pośród radosnych zabaw i śmiechów,
Potoków błahych niepotrzebnych słów,
Hucznie wznoszonych toastów,

Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury,
Ubranych w nie statystów groźne miny,
W blasku trzaskających fleszy,
O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…

Niegdyś ścieżki zdrowia,
W mundurze ZOMO-wca okrutny kat,
Zimna obskurna cela,
Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,

Dziś strumieniami leje się szampan,
Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach,
Wzajemne głośne przekomarzania,
Głośne śmiechy do białego rana…

Niegdyś walka o Honor,
Brutalnie podeptana ludzka godność,
Tylu szczerym, oddanym patriotom,
Przez władzę w samo serce zadany cios,

Dziś głupota z pogardą,
Splecione z sobą więzią nierozerwalną,
Wśród elit niepodzielnie królują,
Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7955.html Sat, 31 Jan 2026 00:54:30 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7955.html Udawano się śpiesznie na sen,
By zaraz bladym wstać świtem,
Pracy na roli poświęcając się ciężkiej,

A liche małe gospodarstwa,
Dziedziczone z ojca na syna,
Pozwalały wszechobecną biedę przetrwać,
Przez kolejne wielodzietnych rodzin pokolenia…

Dziś uliczne latarnie,
Oświetlają długie ulice,
Choć niekiedy blask ich łapczywie,
Kradną zalegające brudne kałuże,

A głośnych dyskotek neony,
Odciągają od beztroskiej codzienności,
Tłumy nowoczesnej młodzieży,
Mającej w pogardzie ślady przeszłości….

Niegdyś w wielodzietnych chłopskich rodzinach,
Na kubek ciepłego mleka,
Czekała cierpliwie dzieci gromadka,
Biorąc go w ręce z wdzięcznością w oczach,

Jego gasnącym ciepłem,
Ogrzewając nieśpiesznie swe dłonie,
Nim kolejne długie zimne noce,
Odcisną się piętnem na ich dzieciństwie…

Dziś w wystawnych restauracjach,
Karty pełne wyszukanych dań,
Kuszą niejednego zamożnego klienta,
By gotówką bez opamiętania szastać,

Lecz za ich marmurowe progi,
Nie mają wstępu żebracy i bezdomni,
Bijącą z oczu pogardą naznaczeni,
Z pobliża ich zawsze przepędzani…

Niegdyś koń choćby w lichej stajni,
Skarbem był prawdziwie bezcennym,
Gdy w tamtych czasach biedą naznaczonych,
Ciężkiej doli mógł ulżyć,

A w każdym wiejskim domostwie,
Upadłą na podłogę chleba kruszynę,
Podnoszono zaraz troskliwie,
By nie podeptać jej butem…

Dziś biznesowi magnaci,
Na wystawne, pełne przepychu bankiety,
Podjeżdżają drogimi limuzynami,
By podkreślić wysoki swój status społeczny,

Lecz pośród wykwintnych potraw,
Na zastawionych białymi obrusami stołach,
Często dogadywaną jest korupcja,
Gdy w grę wchodzi kolejny wielomilionowy przetarg…

Niegdyś śmiertelne choroby
Przez długie lata dziesiątkowały
Populacje setek rozległych wsi,
Nie szczędząc maleńkich dzieci,

A o dzieciach z głodu i chłodu pomarłych,
Niegdyś w stuleciach minionych,
Nie pamięta dzisiaj już nikt,
Każdy woli tylko się bawić…

Dziś gdy w blasku fleszy,
Upływają celebrytom kolejne dni,
A terminy kolejnych operacji plastycznych,
Rezerwują z wyprzedzeniem wielotygodniowym,

By oszukując czasu upływ,
W oczach fanów im wiernych,
Czuli się zawsze piękni i młodzi,
Aż do samej trywializowanej tak śmierci…

Niegdyś w starych chłopskich rodzinach,
Gdy dobiegał końca panieństwa czas,
Warunkiem dobrego zamążpójścia,
Pokaźny dla córki był posag,

Pielęgnowaniu dziedziczonych domostw,
Przez pokolenia wszelkich starań dokładano,
Drewniane ściany wapnem bielono,
Obejścia starannie uprzątano…

Dziś po lichych chłopskich chałupach,
Zimne popioły dawno rozwiał wiatr,
Nie pozostał po nich najmniejszy ślad,
Wszystko wokół wysoka trawa porosła,

A sięgające nieba szklane wieżowce,
Nowych czasów milczącym są totemem,
Lecz otwartym pozostaje pytanie,
Czy czasy te od tamtych są lepsze…]]> Udawano się śpiesznie na sen,
By zaraz bladym wstać świtem,
Pracy na roli poświęcając się ciężkiej,

A liche małe gospodarstwa,
Dziedziczone z ojca na syna,
Pozwalały wszechobecną biedę przetrwać,
Przez kolejne wielodzietnych rodzin pokolenia…

Dziś uliczne latarnie,
Oświetlają długie ulice,
Choć niekiedy blask ich łapczywie,
Kradną zalegające brudne kałuże,

A głośnych dyskotek neony,
Odciągają od beztroskiej codzienności,
Tłumy nowoczesnej młodzieży,
Mającej w pogardzie ślady przeszłości….

Niegdyś w wielodzietnych chłopskich rodzinach,
Na kubek ciepłego mleka,
Czekała cierpliwie dzieci gromadka,
Biorąc go w ręce z wdzięcznością w oczach,

Jego gasnącym ciepłem,
Ogrzewając nieśpiesznie swe dłonie,
Nim kolejne długie zimne noce,
Odcisną się piętnem na ich dzieciństwie…

Dziś w wystawnych restauracjach,
Karty pełne wyszukanych dań,
Kuszą niejednego zamożnego klienta,
By gotówką bez opamiętania szastać,

Lecz za ich marmurowe progi,
Nie mają wstępu żebracy i bezdomni,
Bijącą z oczu pogardą naznaczeni,
Z pobliża ich zawsze przepędzani…

Niegdyś koń choćby w lichej stajni,
Skarbem był prawdziwie bezcennym,
Gdy w tamtych czasach biedą naznaczonych,
Ciężkiej doli mógł ulżyć,

A w każdym wiejskim domostwie,
Upadłą na podłogę chleba kruszynę,
Podnoszono zaraz troskliwie,
By nie podeptać jej butem…

Dziś biznesowi magnaci,
Na wystawne, pełne przepychu bankiety,
Podjeżdżają drogimi limuzynami,
By podkreślić wysoki swój status społeczny,

Lecz pośród wykwintnych potraw,
Na zastawionych białymi obrusami stołach,
Często dogadywaną jest korupcja,
Gdy w grę wchodzi kolejny wielomilionowy przetarg…

Niegdyś śmiertelne choroby
Przez długie lata dziesiątkowały
Populacje setek rozległych wsi,
Nie szczędząc maleńkich dzieci,

A o dzieciach z głodu i chłodu pomarłych,
Niegdyś w stuleciach minionych,
Nie pamięta dzisiaj już nikt,
Każdy woli tylko się bawić…

Dziś gdy w blasku fleszy,
Upływają celebrytom kolejne dni,
A terminy kolejnych operacji plastycznych,
Rezerwują z wyprzedzeniem wielotygodniowym,

By oszukując czasu upływ,
W oczach fanów im wiernych,
Czuli się zawsze piękni i młodzi,
Aż do samej trywializowanej tak śmierci…

Niegdyś w starych chłopskich rodzinach,
Gdy dobiegał końca panieństwa czas,
Warunkiem dobrego zamążpójścia,
Pokaźny dla córki był posag,

Pielęgnowaniu dziedziczonych domostw,
Przez pokolenia wszelkich starań dokładano,
Drewniane ściany wapnem bielono,
Obejścia starannie uprzątano…

Dziś po lichych chłopskich chałupach,
Zimne popioły dawno rozwiał wiatr,
Nie pozostał po nich najmniejszy ślad,
Wszystko wokół wysoka trawa porosła,

A sięgające nieba szklane wieżowce,
Nowych czasów milczącym są totemem,
Lecz otwartym pozostaje pytanie,
Czy czasy te od tamtych są lepsze…]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7953.html Thu, 08 Jan 2026 01:31:33 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7953.html O tym strasznym akcie profanacji
Głęboko nim wstrząśnięty
Nie mogąc zebrać rozproszonych myśli

Widziałem oczami wyobraźni
Tamten zbezczeszczony krucyfiks
Z nienawiścią do kosza ciśnięty
Z pogardą wyrzucony między śmieci…

Do tamtej lekcyjnej sali,
Przenosząc się moimi myślami,
Duchem tam jedynie obecny,
Pozostając wszakże bezradny,

Z tamtego kubła na odpady,
Spomiędzy papierów zmiętych,
Zużytych długopisów starych,
Jedzenia resztek gnijących,

Tak bardzo chciałem go wydobyć,
Delikatnie obejmując palcami,
Z brudu i kurzu oczyścić,
Namoczoną chusteczką obmyć…

Tak bardzo chciałem go uszanować,
Czyniąc przed nim znak krzyża,
Na uniżenia i pokory znak,
Składając z czcią ręce do pacierza,

By go przebłagać i przeprosić,
Za to jak potrafią być podli,
Ludzie nienawiścią do niego przepełnieni,
Bez wyrzutów sumienia krztyny…

Tak bardzo chciałem go ucałować,
By przytulając do serca,
Przyobleczoną w najczulsze słowa,
Cichą modlitwę przy nim wyszeptać,

By ma gorąca modlitwa,
Z wielką czcią ofiarowana,
Dla wszystkich ziemskich królów króla,
Była niczym najwyszukańszy dar…

Na tamtej ogołoconej ścianie,
Miotany sprzeciwem i oburzeniem,
By oddać mu należną cześć,
W myślach chciałem zawiesić go ponownie,

A będąc tam obecny jedynie duchem,
Z kosza nie mogłem go podnieść,
Niewidzialne były me dłonie,
Czegokolwiek objąć niezdolne…

I myśląc jak mój ukochany Zbawiciel,
Potraktowany dnia tego był podle,
Bezradny siedząc przed monitorem,
Gorzką jedynie uroniłem łzę…

I jeszcze jeden tylko wers napiszę...
JEZU KOCHAM CIĘ!

- Wiersz ten jest moim osobistym wyrazem sprzeciwu wobec skandalicznej profanacji Krzyża jaka miała miejsce w szkole w Kielnie na Kaszubach.



]]> O tym strasznym akcie profanacji
Głęboko nim wstrząśnięty
Nie mogąc zebrać rozproszonych myśli

Widziałem oczami wyobraźni
Tamten zbezczeszczony krucyfiks
Z nienawiścią do kosza ciśnięty
Z pogardą wyrzucony między śmieci…

Do tamtej lekcyjnej sali,
Przenosząc się moimi myślami,
Duchem tam jedynie obecny,
Pozostając wszakże bezradny,

Z tamtego kubła na odpady,
Spomiędzy papierów zmiętych,
Zużytych długopisów starych,
Jedzenia resztek gnijących,

Tak bardzo chciałem go wydobyć,
Delikatnie obejmując palcami,
Z brudu i kurzu oczyścić,
Namoczoną chusteczką obmyć…

Tak bardzo chciałem go uszanować,
Czyniąc przed nim znak krzyża,
Na uniżenia i pokory znak,
Składając z czcią ręce do pacierza,

By go przebłagać i przeprosić,
Za to jak potrafią być podli,
Ludzie nienawiścią do niego przepełnieni,
Bez wyrzutów sumienia krztyny…

Tak bardzo chciałem go ucałować,
By przytulając do serca,
Przyobleczoną w najczulsze słowa,
Cichą modlitwę przy nim wyszeptać,

By ma gorąca modlitwa,
Z wielką czcią ofiarowana,
Dla wszystkich ziemskich królów króla,
Była niczym najwyszukańszy dar…

Na tamtej ogołoconej ścianie,
Miotany sprzeciwem i oburzeniem,
By oddać mu należną cześć,
W myślach chciałem zawiesić go ponownie,

A będąc tam obecny jedynie duchem,
Z kosza nie mogłem go podnieść,
Niewidzialne były me dłonie,
Czegokolwiek objąć niezdolne…

I myśląc jak mój ukochany Zbawiciel,
Potraktowany dnia tego był podle,
Bezradny siedząc przed monitorem,
Gorzką jedynie uroniłem łzę…

I jeszcze jeden tylko wers napiszę...
JEZU KOCHAM CIĘ!

- Wiersz ten jest moim osobistym wyrazem sprzeciwu wobec skandalicznej profanacji Krzyża jaka miała miejsce w szkole w Kielnie na Kaszubach.



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7952.html Sun, 04 Jan 2026 00:45:50 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7952.html Nim strawiły cię ognia płomienie,
Piękno twe tak tajemnicze,
Zachwycało ludzi na całym świecie,

Tysiące wyszeptywanych w tobie modlitw,
Mury twe w pamięci zachowały,
Niczym wnętrze bogato zdobionej szkatuły,
Niezliczone drogocenne klejnoty…

Wystarczyła jedna sylwestrowa noc...
By zło na chwilę zatriumfowało,
Kiełkujące z wolna niepokoju ziarno,
W sercach milionów Chrześcijan zasiewając,

Choć tej jednej nocy strasznej,
Ogień szalał w całym Amsterdamie,
W cieniu kilkudziesięciu podpaleń,
Oczy świata skupiły się na tobie…

Niech ten przerażający pożar,
Wstrząśnie sumieniem całego świata,
Niech w umysłach milionów zrodzi się refleksja,
Dokąd zmierza dziś Europa,

Czy my jako światli Europejczycy,
Naprawdę tego dziś chcemy,
By w cieniu cichej islamizacji,
Kolejne europejskie kościoły płonęły...

Czy zachodniej Europy dzielnice,
Na pogrążanie się w chaosie,
Przez najbliższe lata kolejne,
Nieuchronnie są już skazane,

Czy może chrześcijańskie dziedzictwo,
Choć tak wyszydzane i dotknięte pogardą,
Uda się uchronić kolejnym pokoleniom,
Przed zniszczeniami i dewastacją…

Lecz niczym maleńka iskierka,
Tli się w naszych sercach nadzieja,
Że szalejących pożarów żar
Nie wszystko spopielić zdoła,

Chrześcijańskiego dziedzictwa fundament,
Choć nienawiść szaleje na świecie,
W przyszłości dla kolejnych pokoleń,
Zawsze trwałym już pozostanie…

Twa solidna struktura,
Pomimo niszczycielskiej siły ognia,
Na przekór złu całego świata,
Cudem pozostała nienaruszona,

Zewsząd ciche płyną modlitwy,
Byś na nowo odbudowany,
Oczy całego świata mógł cieszyć,
Jeszcze wspanialszy i piękniejszy!







]]> Nim strawiły cię ognia płomienie,
Piękno twe tak tajemnicze,
Zachwycało ludzi na całym świecie,

Tysiące wyszeptywanych w tobie modlitw,
Mury twe w pamięci zachowały,
Niczym wnętrze bogato zdobionej szkatuły,
Niezliczone drogocenne klejnoty…

Wystarczyła jedna sylwestrowa noc...
By zło na chwilę zatriumfowało,
Kiełkujące z wolna niepokoju ziarno,
W sercach milionów Chrześcijan zasiewając,

Choć tej jednej nocy strasznej,
Ogień szalał w całym Amsterdamie,
W cieniu kilkudziesięciu podpaleń,
Oczy świata skupiły się na tobie…

Niech ten przerażający pożar,
Wstrząśnie sumieniem całego świata,
Niech w umysłach milionów zrodzi się refleksja,
Dokąd zmierza dziś Europa,

Czy my jako światli Europejczycy,
Naprawdę tego dziś chcemy,
By w cieniu cichej islamizacji,
Kolejne europejskie kościoły płonęły...

Czy zachodniej Europy dzielnice,
Na pogrążanie się w chaosie,
Przez najbliższe lata kolejne,
Nieuchronnie są już skazane,

Czy może chrześcijańskie dziedzictwo,
Choć tak wyszydzane i dotknięte pogardą,
Uda się uchronić kolejnym pokoleniom,
Przed zniszczeniami i dewastacją…

Lecz niczym maleńka iskierka,
Tli się w naszych sercach nadzieja,
Że szalejących pożarów żar
Nie wszystko spopielić zdoła,

Chrześcijańskiego dziedzictwa fundament,
Choć nienawiść szaleje na świecie,
W przyszłości dla kolejnych pokoleń,
Zawsze trwałym już pozostanie…

Twa solidna struktura,
Pomimo niszczycielskiej siły ognia,
Na przekór złu całego świata,
Cudem pozostała nienaruszona,

Zewsząd ciche płyną modlitwy,
Byś na nowo odbudowany,
Oczy całego świata mógł cieszyć,
Jeszcze wspanialszy i piękniejszy!







]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7951.html Wed, 24 Dec 2025 01:27:55 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7951.html Jakby zagubiona, maleńka, samotna,
Zamigoce na tle wieczornego nieba,
Oznajmiając wigilijnej wieczerzy czas…
A we wszystkich Polski zakątkach,
W przystrojonych odświętnie domach,
Trwająca od rana krzątanina,
Z wolna dobiegnie już końca…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Zatańczą nasze świąteczne emocje,
Niewidzialnymi nićmi z sobą splecione,
Niczym złote włosy anielskie.

Strojna w bombki i łańcuchy choinka,
W blasku wielokolorowych lampek skąpana,
Ucieszy oczy każdego dziecka,
Błyszczącą betlejemską gwiazdą zwieńczona…
A pod choinką stareńka szopka,
Z pieczołowitością misternie wyrzeźbiona,
Opowie malcom bez jednego słowa,
Tę ponadczasową historię sprzed tysięcy lat...

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Biorąc ułożony na sianku opłatek,
Zbliżając się z wolna ku sobie,
Wszyscy wkrótce obejmiemy się czule,

Wnet z głębi serc,
Popłyną życzenia szczere,
W najczulsze słowa przyobleczone,
By drżącym od emocji głosem wybrzmieć…
Wszelakich sukcesów w życiu codziennym,
W szkole, w domu i w pracy,
Szczęścia, bogactwa, pieniędzy,
Lat długich w zdrowiu i pomyślności…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Jedno pozostawione puste nakrycie
Echo dawnych zapomnianych już wierzeń,
Przypomni tamte stare tradycje,

Gdy pełna czerwonego barszczu chochla,
Dotknie ze stukiem każdego talerza,
A po przystrojonych odświętnie wnętrzach,
Rozniesie się już jego aromat,
Wybijający kolejną godzinę stary zegar,
Przypomni o upływających latach życia,
Gdy w kącie stara pozytywka,
Zagra kolędę znaną z dzieciństwa…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Gdy za oknem prószy wciąż śnieg,
Tlą się w pamięci wspomnienia odległe,
Czasem mgłą niepamięci zasnute.

Przy wigilijnych potrawach,
Zajmie nas niejedna długa dyskusja,
O tym jak z biegiem kolejnych lat,
Zmieniała się nasza Ojczyzna…
A na przyszłe lata pewnie snute plany,
Przecinane przez głośne krzyki
W sąsiednich pokojach bawiących się dzieci,
Wzbudzą często serdeczne uśmiechy…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Dadzą się czasem słyszeć szepty anielskie,
Tak melodyjne choć cichuteńkie,
W myślach naszych niekiedy odzwierciedlone.

Długie refleksyjne rozmowy,
W gronie rodziny i najbliższych,
Pozostaną w wdzięcznej pamięci,
Powracając na starość przyobleczone w sny…
A gdy czas włosy siwizną przyprószy,
Wspomnienie tamtych z dzieciństwa Wigilii,
Z oczu niekiedy wyciśnie łzy,
Otarte ruchem pomarszczonej dłoni…

]]> Jakby zagubiona, maleńka, samotna,
Zamigoce na tle wieczornego nieba,
Oznajmiając wigilijnej wieczerzy czas…
A we wszystkich Polski zakątkach,
W przystrojonych odświętnie domach,
Trwająca od rana krzątanina,
Z wolna dobiegnie już końca…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Zatańczą nasze świąteczne emocje,
Niewidzialnymi nićmi z sobą splecione,
Niczym złote włosy anielskie.

Strojna w bombki i łańcuchy choinka,
W blasku wielokolorowych lampek skąpana,
Ucieszy oczy każdego dziecka,
Błyszczącą betlejemską gwiazdą zwieńczona…
A pod choinką stareńka szopka,
Z pieczołowitością misternie wyrzeźbiona,
Opowie malcom bez jednego słowa,
Tę ponadczasową historię sprzed tysięcy lat...

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Biorąc ułożony na sianku opłatek,
Zbliżając się z wolna ku sobie,
Wszyscy wkrótce obejmiemy się czule,

Wnet z głębi serc,
Popłyną życzenia szczere,
W najczulsze słowa przyobleczone,
By drżącym od emocji głosem wybrzmieć…
Wszelakich sukcesów w życiu codziennym,
W szkole, w domu i w pracy,
Szczęścia, bogactwa, pieniędzy,
Lat długich w zdrowiu i pomyślności…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Jedno pozostawione puste nakrycie
Echo dawnych zapomnianych już wierzeń,
Przypomni tamte stare tradycje,

Gdy pełna czerwonego barszczu chochla,
Dotknie ze stukiem każdego talerza,
A po przystrojonych odświętnie wnętrzach,
Rozniesie się już jego aromat,
Wybijający kolejną godzinę stary zegar,
Przypomni o upływających latach życia,
Gdy w kącie stara pozytywka,
Zagra kolędę znaną z dzieciństwa…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Gdy za oknem prószy wciąż śnieg,
Tlą się w pamięci wspomnienia odległe,
Czasem mgłą niepamięci zasnute.

Przy wigilijnych potrawach,
Zajmie nas niejedna długa dyskusja,
O tym jak z biegiem kolejnych lat,
Zmieniała się nasza Ojczyzna…
A na przyszłe lata pewnie snute plany,
Przecinane przez głośne krzyki
W sąsiednich pokojach bawiących się dzieci,
Wzbudzą często serdeczne uśmiechy…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Dadzą się czasem słyszeć szepty anielskie,
Tak melodyjne choć cichuteńkie,
W myślach naszych niekiedy odzwierciedlone.

Długie refleksyjne rozmowy,
W gronie rodziny i najbliższych,
Pozostaną w wdzięcznej pamięci,
Powracając na starość przyobleczone w sny…
A gdy czas włosy siwizną przyprószy,
Wspomnienie tamtych z dzieciństwa Wigilii,
Z oczu niekiedy wyciśnie łzy,
Otarte ruchem pomarszczonej dłoni…

]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7950.html Sat, 13 Dec 2025 02:40:22 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7950.html Brudni, zawszeni, pijani,
Zewsząd słychać głośne ich krzyki,
Przecinają pochmurne niebo z ich pistoletów strzały…

Zewsząd same przekleństwa,
Wzajemne głośne się przekrzykiwania,
Prymitywna sowiecka dzicz rozochocona,
Mająca w pogardzie boskie i ludzkie prawa…

Szorstka dłoń zaciśnięta na szyi,
Bezlitosnego oprawcy wzrok dziki,
Potęgujące grozę rubaszne ich śmiechy,
W rosyjskim języku chamskie docinki,

Brzuch przyciśnięty kolanem,
Wszelkie wyrwania się próby daremne,
Miotane wściekle wyzwiska obelżywe,
Przesuwające się po ciele brudne ich ręce,

Nieznośny odór samogonu,
Smród ruskich papierosów,
Z spękanych i obślinionych żołdaków ust,
Budził stłumiony wymiotny odruch,

W twarz wymierzony policzek,
Młodej dziewczyny urwany jęk,
Zdarty z szyi złoty łańcuszek,
Wokół na ziemi guziki rozsypane…

A z tysięcy bezbronnych Polek oczu łzy,
Zdławiony szloch w gardle więznący,
Dłonią na ustach stłumiony krzyk,
Pośród bezmiaru okrucieństwa płacz cichutki…

Pomocy znikąd!...
A wokół sama sowiecka swołocz,
Do skroni zimna przyłożona broń,
Zadany pięścią bolesny cios…

I tylko cicha paniczna modlitwa,
W sercu z wolna gasnąca nadzieja,
Gdy każda niepewności sekunda,
Zdawała się całą wieczność trwać…

I tylko strach paniczny,
Nieludzki, odbierający zmysły,
Wbijając się swymi szponami,
W umysły dziewcząt przerażonych,

Serce każdej z nich przeszył,
By wkrótce w wspomnieniach bolesnych,
Przez resztę życia się tlić,
Pozostając ukryty w podświadomości…

Bezmiaru nieludzkiego okrucieństwa,
Na zajmowanych przez sowietów obszarach,
Doświadczyła niejedna młoda Polka,
Topiąc swą rozpacz w niezliczonych łzach…

Oswobodziciele rzekomi,
Naprawdę mściwi bezlitośni kaci,
Zasiali swymi okrutnymi czynami,
Strach jakiego niepodobna opisać słowami,

Ludzie ci prymitywni i dzicy,
Na polskiej ziemi czując się bezkarni,
Niewysłowionych okrucieństw się dopuścili,
Zastraszaniem i groźbą zacierając ich ślady…

Lecz nam nie wolno zapomnieć,
Bólu tysięcy młodych tych Polek,
Które w latach wojny nieludzkiej,
Sowieckich żołnierzy padły łupem.

O ich niewysłowionym cierpieniu,
Winniśmy dziś mówić całemu światu,
Przypominając nieukojony ich ból,
Pokłosiem będący zdrady aliantów.

By zachłyśnięty nowoczesnością świat,
Choć przez chwilę się zadumał,
Nad tym jakie sowiecka Rosja,
Piekło tysiącom Polek zgotowała.

By ich niezliczone tragedie,
Z historii nigdy nie były wymazane,
A krzyż jaki niosły przez całe życie,
Dla cywilizowanego świata był sumienia wyrzutem…

- Wiersz poświęcony pamięci kilkudziesięciu tysięcy Polek które w latach II wojny światowej i po jej zakończeniu padły ofiarą sowieckich gwałtów.



]]> Brudni, zawszeni, pijani,
Zewsząd słychać głośne ich krzyki,
Przecinają pochmurne niebo z ich pistoletów strzały…

Zewsząd same przekleństwa,
Wzajemne głośne się przekrzykiwania,
Prymitywna sowiecka dzicz rozochocona,
Mająca w pogardzie boskie i ludzkie prawa…

Szorstka dłoń zaciśnięta na szyi,
Bezlitosnego oprawcy wzrok dziki,
Potęgujące grozę rubaszne ich śmiechy,
W rosyjskim języku chamskie docinki,

Brzuch przyciśnięty kolanem,
Wszelkie wyrwania się próby daremne,
Miotane wściekle wyzwiska obelżywe,
Przesuwające się po ciele brudne ich ręce,

Nieznośny odór samogonu,
Smród ruskich papierosów,
Z spękanych i obślinionych żołdaków ust,
Budził stłumiony wymiotny odruch,

W twarz wymierzony policzek,
Młodej dziewczyny urwany jęk,
Zdarty z szyi złoty łańcuszek,
Wokół na ziemi guziki rozsypane…

A z tysięcy bezbronnych Polek oczu łzy,
Zdławiony szloch w gardle więznący,
Dłonią na ustach stłumiony krzyk,
Pośród bezmiaru okrucieństwa płacz cichutki…

Pomocy znikąd!...
A wokół sama sowiecka swołocz,
Do skroni zimna przyłożona broń,
Zadany pięścią bolesny cios…

I tylko cicha paniczna modlitwa,
W sercu z wolna gasnąca nadzieja,
Gdy każda niepewności sekunda,
Zdawała się całą wieczność trwać…

I tylko strach paniczny,
Nieludzki, odbierający zmysły,
Wbijając się swymi szponami,
W umysły dziewcząt przerażonych,

Serce każdej z nich przeszył,
By wkrótce w wspomnieniach bolesnych,
Przez resztę życia się tlić,
Pozostając ukryty w podświadomości…

Bezmiaru nieludzkiego okrucieństwa,
Na zajmowanych przez sowietów obszarach,
Doświadczyła niejedna młoda Polka,
Topiąc swą rozpacz w niezliczonych łzach…

Oswobodziciele rzekomi,
Naprawdę mściwi bezlitośni kaci,
Zasiali swymi okrutnymi czynami,
Strach jakiego niepodobna opisać słowami,

Ludzie ci prymitywni i dzicy,
Na polskiej ziemi czując się bezkarni,
Niewysłowionych okrucieństw się dopuścili,
Zastraszaniem i groźbą zacierając ich ślady…

Lecz nam nie wolno zapomnieć,
Bólu tysięcy młodych tych Polek,
Które w latach wojny nieludzkiej,
Sowieckich żołnierzy padły łupem.

O ich niewysłowionym cierpieniu,
Winniśmy dziś mówić całemu światu,
Przypominając nieukojony ich ból,
Pokłosiem będący zdrady aliantów.

By zachłyśnięty nowoczesnością świat,
Choć przez chwilę się zadumał,
Nad tym jakie sowiecka Rosja,
Piekło tysiącom Polek zgotowała.

By ich niezliczone tragedie,
Z historii nigdy nie były wymazane,
A krzyż jaki niosły przez całe życie,
Dla cywilizowanego świata był sumienia wyrzutem…

- Wiersz poświęcony pamięci kilkudziesięciu tysięcy Polek które w latach II wojny światowej i po jej zakończeniu padły ofiarą sowieckich gwałtów.



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7949.html Sat, 06 Dec 2025 00:41:52 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7949.html Szczycą się swych dziejów chlubnymi kartami,
To właśnie my przeciętni, szarzy Polacy,
Dumę z swej historii mamy we krwi,

To nam nasze ojczyste dzieje,
W burzliwej młodości z kolejnych lat biegiem,
Wniknęły głęboko w każdego z nas krwiobieg,
Wpływając na każdego z nas życie…

Chlubne karty polskiej historii,
Nikt nie odbierze nam ich wyjątkowości,
Choćby nie wiem jak próbowali,
Niezliczonymi kłamstwami i oszczerstwami podłymi,

Chlubne karty polskiej historii,
Przez setki lat na wieków przestrzeni,
Kolejne pokolenia patriotów kształtowały,
W ciężkich dla narodu chwilach serca krzepiły…

U zarania Księstwa Gnieźnieńskiego piastowscy wojowie,
Wielkim wsławili się męstwem,
Z odwiecznym wrogiem krzyżując swój oręż,
Odpierając skutecznie najazdy nieprzyjacielskie,

Jak wtedy na polach pod Cedynią,
Gdy widząc wojsk swych pogrom,
Margrabia Hodon okrył się hańbą,
By zatriumfować mógł książę Mieszko…

I trafił na nie choć w legendę przyodziany,
Mocarny król Krak przesławny,
Gdy niezliczeni z południa najeźdźcy,
Padli pod jego lśniącego miecza ciosami.

I legenda o księżniczce Wandzie,
Znajdując w opowieściach ludu odbicie,
Ku pokrzepieniu przyszłych pokoleń serc,
Zapisaną została kronikarza piórem…

Niegdyś na naszych rozległych ziemiach,
W spowitych mgłą niepamięci pradziejach,
U samego Chrześcijaństwa zarania,
Nawrócenia tysięcy pogan zarzewia,

Misja chrystianizacyjna świętego Wojciecha,
Z nieśpiesznym biegiem kolejnych lat,
Wyrywając naszych praprzodków z sideł pogaństwa,
Otworzyła ich serca na duchowy świat…

I na tak wielu wieków przestrzeni,
Liczni polscy święci i błogosławieni,
Księża wiernie Bogu oddani,
Pobożni, pracowici mnisi,

Swymi codziennymi uczynkami,
Troszcząc się o biednych, ubogich,
Głosząc wytrwale słowa Ewangelii,
Próbowali świat cały uczynić lepszym…

I kiełkowała w sercach Polaków Wiara,
Wraz z cnotami oddania, wierności, męstwa,
W strasznych, niepewnych czasach,
Czyniąc naszych przodków stróżami Chrześcijaństwa,

A nasze wspaniałe polskie rycerstwo,
Wierne swym chrześcijańskim ideałom,
Dało odpór tatarskim najazdom
I wrogich pogańskich ludów zakusom…

I nasza wspaniała skrzydlata husaria,
Rozwijając kolejne swe natarcia,
Na polach Kircholmu, Kłuszyna,
Na kartach historii trwale się zapisała,

By z biegiem kolejnych lat,
Gdy pod zaborami znajdzie się Polska,
Na polach bitew kolejnych powstań,
Kolejne pokolenia patriotów inspirować…

O chlubnych kartach polskiej historii,
Zaświadczają niezliczone ułanów mogiły,
Niekiedy mchem porośnięte w całości,
Niekiedy skryte w cmentarzy głębi,

Którzy ofiarnie życie poświęcili,
Na polach bitew wielkiej z bolszewikami wojny,
Nie szczędząc swych nadludzkich sił,
By nie rozplenił się komunizm…

Chlubne karty polskiej historii,
Zapisali swymi sukcesami słynni lotnicy,
Bijąc na swych maszynach światowe rekordy,
Nie schodząc niegdyś z pierwszych stron prasy,

Wtedy gdy cały świat,
Zachwycała polska myśl techniczna,
A ofiarnością społeczeństwa dozbrajana armia,
Postrach ościennych totalitaryzmów budziła…

Pisali chlubną naszego kraju historię,
Na polach bitew kampanii wrześniowej,
Niepokonani polscy żołnierze,
Odznaczając się nadludzkim wysiłkiem,

Ofiarnie powstrzymując wrogie natarcia,
Skutecznie opóźniając niemieckich kolumn marsz,
W kierunku swej ukochanej Ojczyzny serca,
Warszawy skąpanej w szalejących pożarach…

Chlubne karty polskiej historii,
Swą ofiarnością mężnie zapisali,
Niezłomni polscy partyzanci,
Niosąc śmierć znienawidzonemu wrogowi,

Gdy nasza wspaniała Armia Krajowa,
W licznych bitwach, potyczkach i zasadzkach,
Ogrom strat Niemcom zadała,
Kąsając znienawidzonego okupanta…

I na wielu stuleci przestrzeni,
Niejeden oddany swej pracy historyk,
Pisząc ksiąg swych opasłe tomy,
Dokładając po temu wysiłków skrupulatnych,

Marzył skrycie by jego dzieła,
Pomimo upływu dziesiątek lat,
Kształtowały kolejne patriotów pokolenia,
A silną ich patriotyzmem była Polska…

Przeto mamy prawo do swych bohaterów,
Niczym dzieci do barwnych swych snów,
Do dumy z wielkich ich czynów,
W wielowiekowej historii cieniu.

I nikt nam nie wyrwie patriotyzmu z serc,
Umiłowania ukochanej Ojczyzny poranionej,
Pielęgnować będziemy swą dumę,
Przez każde kolejne stulecie!…]]> Szczycą się swych dziejów chlubnymi kartami,
To właśnie my przeciętni, szarzy Polacy,
Dumę z swej historii mamy we krwi,

To nam nasze ojczyste dzieje,
W burzliwej młodości z kolejnych lat biegiem,
Wniknęły głęboko w każdego z nas krwiobieg,
Wpływając na każdego z nas życie…

Chlubne karty polskiej historii,
Nikt nie odbierze nam ich wyjątkowości,
Choćby nie wiem jak próbowali,
Niezliczonymi kłamstwami i oszczerstwami podłymi,

Chlubne karty polskiej historii,
Przez setki lat na wieków przestrzeni,
Kolejne pokolenia patriotów kształtowały,
W ciężkich dla narodu chwilach serca krzepiły…

U zarania Księstwa Gnieźnieńskiego piastowscy wojowie,
Wielkim wsławili się męstwem,
Z odwiecznym wrogiem krzyżując swój oręż,
Odpierając skutecznie najazdy nieprzyjacielskie,

Jak wtedy na polach pod Cedynią,
Gdy widząc wojsk swych pogrom,
Margrabia Hodon okrył się hańbą,
By zatriumfować mógł książę Mieszko…

I trafił na nie choć w legendę przyodziany,
Mocarny król Krak przesławny,
Gdy niezliczeni z południa najeźdźcy,
Padli pod jego lśniącego miecza ciosami.

I legenda o księżniczce Wandzie,
Znajdując w opowieściach ludu odbicie,
Ku pokrzepieniu przyszłych pokoleń serc,
Zapisaną została kronikarza piórem…

Niegdyś na naszych rozległych ziemiach,
W spowitych mgłą niepamięci pradziejach,
U samego Chrześcijaństwa zarania,
Nawrócenia tysięcy pogan zarzewia,

Misja chrystianizacyjna świętego Wojciecha,
Z nieśpiesznym biegiem kolejnych lat,
Wyrywając naszych praprzodków z sideł pogaństwa,
Otworzyła ich serca na duchowy świat…

I na tak wielu wieków przestrzeni,
Liczni polscy święci i błogosławieni,
Księża wiernie Bogu oddani,
Pobożni, pracowici mnisi,

Swymi codziennymi uczynkami,
Troszcząc się o biednych, ubogich,
Głosząc wytrwale słowa Ewangelii,
Próbowali świat cały uczynić lepszym…

I kiełkowała w sercach Polaków Wiara,
Wraz z cnotami oddania, wierności, męstwa,
W strasznych, niepewnych czasach,
Czyniąc naszych przodków stróżami Chrześcijaństwa,

A nasze wspaniałe polskie rycerstwo,
Wierne swym chrześcijańskim ideałom,
Dało odpór tatarskim najazdom
I wrogich pogańskich ludów zakusom…

I nasza wspaniała skrzydlata husaria,
Rozwijając kolejne swe natarcia,
Na polach Kircholmu, Kłuszyna,
Na kartach historii trwale się zapisała,

By z biegiem kolejnych lat,
Gdy pod zaborami znajdzie się Polska,
Na polach bitew kolejnych powstań,
Kolejne pokolenia patriotów inspirować…

O chlubnych kartach polskiej historii,
Zaświadczają niezliczone ułanów mogiły,
Niekiedy mchem porośnięte w całości,
Niekiedy skryte w cmentarzy głębi,

Którzy ofiarnie życie poświęcili,
Na polach bitew wielkiej z bolszewikami wojny,
Nie szczędząc swych nadludzkich sił,
By nie rozplenił się komunizm…

Chlubne karty polskiej historii,
Zapisali swymi sukcesami słynni lotnicy,
Bijąc na swych maszynach światowe rekordy,
Nie schodząc niegdyś z pierwszych stron prasy,

Wtedy gdy cały świat,
Zachwycała polska myśl techniczna,
A ofiarnością społeczeństwa dozbrajana armia,
Postrach ościennych totalitaryzmów budziła…

Pisali chlubną naszego kraju historię,
Na polach bitew kampanii wrześniowej,
Niepokonani polscy żołnierze,
Odznaczając się nadludzkim wysiłkiem,

Ofiarnie powstrzymując wrogie natarcia,
Skutecznie opóźniając niemieckich kolumn marsz,
W kierunku swej ukochanej Ojczyzny serca,
Warszawy skąpanej w szalejących pożarach…

Chlubne karty polskiej historii,
Swą ofiarnością mężnie zapisali,
Niezłomni polscy partyzanci,
Niosąc śmierć znienawidzonemu wrogowi,

Gdy nasza wspaniała Armia Krajowa,
W licznych bitwach, potyczkach i zasadzkach,
Ogrom strat Niemcom zadała,
Kąsając znienawidzonego okupanta…

I na wielu stuleci przestrzeni,
Niejeden oddany swej pracy historyk,
Pisząc ksiąg swych opasłe tomy,
Dokładając po temu wysiłków skrupulatnych,

Marzył skrycie by jego dzieła,
Pomimo upływu dziesiątek lat,
Kształtowały kolejne patriotów pokolenia,
A silną ich patriotyzmem była Polska…

Przeto mamy prawo do swych bohaterów,
Niczym dzieci do barwnych swych snów,
Do dumy z wielkich ich czynów,
W wielowiekowej historii cieniu.

I nikt nam nie wyrwie patriotyzmu z serc,
Umiłowania ukochanej Ojczyzny poranionej,
Pielęgnować będziemy swą dumę,
Przez każde kolejne stulecie!…]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7948.html Fri, 28 Nov 2025 02:19:48 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7948.html Wszystko wkoło z wolna spowiła,
Tłumiąc nikły gasnącego dnia blask,
Niczym opuszczona na świat zasłona,

W ponurą jesienną słotę,
Na starym z czerwonej cegły kominie,
Przysiadł szary zziębnięty gołąbek,
Między skrzydełka wtulając główkę,

Wtem spomiędzy matowej mgły,
Dostrzegł widok ponury,
W dole przed jego maleńkimi oczkami,
Z wolna się zarysowujący…

Do rozrzuconych szeroko po obiedzie resztek,
Na przemarzniętej trawie,
Zleciały się licznie kruki posępne,
Bezpardonową wszczynając walkę,

Zimna mokra trawa,
Pierwszym jesiennym szronem pokryta,
Areną się stała zaciekłych walk,
Licznego kruczego stada,

Liczne kości z sutego obiadu,
Rozrzucone bezładnie na polu,
Miały być bitewnym trofeum,
Dla najsilniejszych z kruczego stada osobników,

Głośne rozjuszonych kruków krakanie,
Niczym wściekłych barbarzyńców okrzyki wojenne,
Po spowitym gęstą mgłą krajobrazie,
Cichym niosło się echem,

Pomiędzy wielkimi kretowiskami,
Podobnymi do okopów na polach bitewnych,
Niczym żołnierze w bojach zaprawieni,
Zawzięte kruki toczyły swe walki…

Zakrzywionym dziobem swym ostrym,
Próbował kruk stary kość przepołowić,
Przez drugiego młodego przepędzany,
Próbującego wydrzeć mu zdobycz,

Usiłując brzuchy nasycić,
By dotkliwy głód zaspokoić,
Nie zaprzestając zaciekłej walki,
Wciąż wytężały swój spryt,

Wydziobując w skupieniu zaschnięty szpik
Z porozrzucanych na około kości,
Usilnie wczepiały w nie swe pazury,
By dzioby w ich wnętrzach zagłębić,

Połykając łapczywie
Każdy znalezionego pożywienia kęs,
Wkoło tylko rozglądały się bacznie,
Rozeznając możliwe zagrożenie,

A najprzezorniejszy z kruków siedząc na gałęzi,
Na łakome kąski spoglądając z góry,
Nagły z powietrza szturm przypuścił,
Naraz odpędzając kilka innych,

Te szeroko rozpostarły swe skrzydła,
Natarcie jego próbując zatrzymać,
Lecz daremną była ta próba,
Zmuszone były ustąpić mu pola,

Widząc posępne te kruki,
Wyrywające sobie wzajemnie zdobycz,
Zmrużył oczy gołąbek skulony,
Powiewem zimnego wiatru szturchnięty…

Wnet rzęsistego deszczu kurtyna,
Spór pomiędzy kruczym stadem rozsądziła,
Do rychłego szukania schronienia,
Wszystkie bez wyjątku ptaki przymusiła,

Przed ulewnego deszczu strugami,
Pierzchnęły wnet wszystkie posępne kruki,
Chroniąc się pomiędzy krzewami,
Bujnych drzew rozłożystymi gałęziami,

Ukrył się i gołąbek,
Przed zimnym rzęsistym deszczem,
Pod starego opuszczonego domu dachem,
Przycupnąwszy cichutko w kącie.

A każda jesiennego deszczu kropla,
Brudna, wstrętna i zimna,
Dla maleńkiego suchej trawy źdźbła,
Była niczym trzask bicza,

A deszczu kropel setki tysięcy
Tworzące zwarte oddziały i zastępy,
Wielki frontalny atak przypuściły,
Na połacie zmarzniętej ziemi…

Patrząc tak zza szyby,
Na pole zaciekłej między krukami bitwy,
O jakże cenną dla nich zdobycz,
Podłe z obiadu resztki,

Ponurym wieczorem jesiennym,
Mgłą i deszczem zasnutym,
Krzepiąc się łykiem z miodem herbaty,
Próbując zebrać rozproszone swe myśli,

Z niewyspania półprzytomny,
Przecierając dłonią klejące się oczy,
Patrząc na ten krajobraz ponury,
Takiej oto oddałem się refleksji…

Gdy widzę jak różni szemrani biznesmeni,
Zawzięcie walczą między sobą o wpływy,
Dostrzegam jak bardzo w uporze swym ślepym,
Posępnym tym krukom bywają podobni.

Gdy otyli szemrani biznesmeni,
Przesiadując wieczorami w knajpach zadymionych,
Paląc cygara i popijając whisky,
Rozplanowują kolejne swe finansowe przekręty,

Niczym dla dzikiego ptactwa,
Zalegająca w rowie cuchnąca padlina,
Tak zwęszona tylko korupcji okazja,
Staje się łupem dla mafijno-biznesowego półświatka,

Pobłyskiwanie sztucznych złotych zębów,
Fałsz wylewnych uśmiechów,
Towarzyszące zawieraniu szemranych umów,
Przy ruskiej wódki kieliszku,

Często bywają zarzewiem,
Biednienia lokalnych społeczeństw,
Gdy szemrani biznesmeni nabijając swą kabzę,
Skazują maluczkich na zubożenie…

Huczne wystawne bankiety,
Gdzie alkohol leje się strumieniami,
Dzwonią pełne wódki kieliszki,
A z ochrypłych gardeł padają kolejne toasty,

Gdzie szalona zabawa niepodzielnie króluje
I rozsadzają ściany z głośników decybele,
Dzwonią szklane butelki w kredensie,
A strumieniami leją się drogie alkohole,

Gdzie w ochrypłych gardłach przepastnych
Lokalnych biznesmenów szemranych,
Kieliszki pełne gorzałki
Znikają jeden po drugim

Gdzie niezliczone sprośnie dowcipy,
Padają okraszone rubasznymi przyśpiewkami,
A pijaków podkrążone oczy i czerwone nosy,
Tłumaczy ich bełkot łamliwy,

Często będące zwieńczeniem,
Podpisania umowy wielomilionowej,
Z lekceważonego prawa nagięciem,
Gdzie łapówki główną odgrywają rolę,

Czasem tak bardzo bywają podobne,
Posępnych kruków wieczornej uczcie,
Gdzie wielki zatęchłego mięsa kęs,
Wyrywają tylko osobniki najsilniejsze…

Na płynnych niejasnych pograniczach
Biznesowego i mafijnego świata,
Utarta między gangsterami hierarchia,
Przypomina tę z kruczego stada,

Gdzie kolejny szemrany kontrakt,
Niczym podły padliny ochłap,
Jest jak w krwawej walce nagroda
Dla osobnika o najprymitywniejszych instynktach…

I ten wielki świat nowoczesnością pijany,
Do ubogich odwrócony plecami,
Gdzie tylko silne osobniki,
Wyrywają najlepsze kęsy,

Czasem tak bardzo przypomina,
Pomimo upływu tysięcy lat,
Wielką ucztę dzikiego ptactwa,
Na truchle dzikiego zwierza…



  Corvus_corax_-Bryce_Canyon_National_Park,_Utah,_USA_-pair_perching-8.jpg (Rozmiar: 106,88 KB / Pobrań: 0) ]]> Wszystko wkoło z wolna spowiła,
Tłumiąc nikły gasnącego dnia blask,
Niczym opuszczona na świat zasłona,

W ponurą jesienną słotę,
Na starym z czerwonej cegły kominie,
Przysiadł szary zziębnięty gołąbek,
Między skrzydełka wtulając główkę,

Wtem spomiędzy matowej mgły,
Dostrzegł widok ponury,
W dole przed jego maleńkimi oczkami,
Z wolna się zarysowujący…

Do rozrzuconych szeroko po obiedzie resztek,
Na przemarzniętej trawie,
Zleciały się licznie kruki posępne,
Bezpardonową wszczynając walkę,

Zimna mokra trawa,
Pierwszym jesiennym szronem pokryta,
Areną się stała zaciekłych walk,
Licznego kruczego stada,

Liczne kości z sutego obiadu,
Rozrzucone bezładnie na polu,
Miały być bitewnym trofeum,
Dla najsilniejszych z kruczego stada osobników,

Głośne rozjuszonych kruków krakanie,
Niczym wściekłych barbarzyńców okrzyki wojenne,
Po spowitym gęstą mgłą krajobrazie,
Cichym niosło się echem,

Pomiędzy wielkimi kretowiskami,
Podobnymi do okopów na polach bitewnych,
Niczym żołnierze w bojach zaprawieni,
Zawzięte kruki toczyły swe walki…

Zakrzywionym dziobem swym ostrym,
Próbował kruk stary kość przepołowić,
Przez drugiego młodego przepędzany,
Próbującego wydrzeć mu zdobycz,

Usiłując brzuchy nasycić,
By dotkliwy głód zaspokoić,
Nie zaprzestając zaciekłej walki,
Wciąż wytężały swój spryt,

Wydziobując w skupieniu zaschnięty szpik
Z porozrzucanych na około kości,
Usilnie wczepiały w nie swe pazury,
By dzioby w ich wnętrzach zagłębić,

Połykając łapczywie
Każdy znalezionego pożywienia kęs,
Wkoło tylko rozglądały się bacznie,
Rozeznając możliwe zagrożenie,

A najprzezorniejszy z kruków siedząc na gałęzi,
Na łakome kąski spoglądając z góry,
Nagły z powietrza szturm przypuścił,
Naraz odpędzając kilka innych,

Te szeroko rozpostarły swe skrzydła,
Natarcie jego próbując zatrzymać,
Lecz daremną była ta próba,
Zmuszone były ustąpić mu pola,

Widząc posępne te kruki,
Wyrywające sobie wzajemnie zdobycz,
Zmrużył oczy gołąbek skulony,
Powiewem zimnego wiatru szturchnięty…

Wnet rzęsistego deszczu kurtyna,
Spór pomiędzy kruczym stadem rozsądziła,
Do rychłego szukania schronienia,
Wszystkie bez wyjątku ptaki przymusiła,

Przed ulewnego deszczu strugami,
Pierzchnęły wnet wszystkie posępne kruki,
Chroniąc się pomiędzy krzewami,
Bujnych drzew rozłożystymi gałęziami,

Ukrył się i gołąbek,
Przed zimnym rzęsistym deszczem,
Pod starego opuszczonego domu dachem,
Przycupnąwszy cichutko w kącie.

A każda jesiennego deszczu kropla,
Brudna, wstrętna i zimna,
Dla maleńkiego suchej trawy źdźbła,
Była niczym trzask bicza,

A deszczu kropel setki tysięcy
Tworzące zwarte oddziały i zastępy,
Wielki frontalny atak przypuściły,
Na połacie zmarzniętej ziemi…

Patrząc tak zza szyby,
Na pole zaciekłej między krukami bitwy,
O jakże cenną dla nich zdobycz,
Podłe z obiadu resztki,

Ponurym wieczorem jesiennym,
Mgłą i deszczem zasnutym,
Krzepiąc się łykiem z miodem herbaty,
Próbując zebrać rozproszone swe myśli,

Z niewyspania półprzytomny,
Przecierając dłonią klejące się oczy,
Patrząc na ten krajobraz ponury,
Takiej oto oddałem się refleksji…

Gdy widzę jak różni szemrani biznesmeni,
Zawzięcie walczą między sobą o wpływy,
Dostrzegam jak bardzo w uporze swym ślepym,
Posępnym tym krukom bywają podobni.

Gdy otyli szemrani biznesmeni,
Przesiadując wieczorami w knajpach zadymionych,
Paląc cygara i popijając whisky,
Rozplanowują kolejne swe finansowe przekręty,

Niczym dla dzikiego ptactwa,
Zalegająca w rowie cuchnąca padlina,
Tak zwęszona tylko korupcji okazja,
Staje się łupem dla mafijno-biznesowego półświatka,

Pobłyskiwanie sztucznych złotych zębów,
Fałsz wylewnych uśmiechów,
Towarzyszące zawieraniu szemranych umów,
Przy ruskiej wódki kieliszku,

Często bywają zarzewiem,
Biednienia lokalnych społeczeństw,
Gdy szemrani biznesmeni nabijając swą kabzę,
Skazują maluczkich na zubożenie…

Huczne wystawne bankiety,
Gdzie alkohol leje się strumieniami,
Dzwonią pełne wódki kieliszki,
A z ochrypłych gardeł padają kolejne toasty,

Gdzie szalona zabawa niepodzielnie króluje
I rozsadzają ściany z głośników decybele,
Dzwonią szklane butelki w kredensie,
A strumieniami leją się drogie alkohole,

Gdzie w ochrypłych gardłach przepastnych
Lokalnych biznesmenów szemranych,
Kieliszki pełne gorzałki
Znikają jeden po drugim

Gdzie niezliczone sprośnie dowcipy,
Padają okraszone rubasznymi przyśpiewkami,
A pijaków podkrążone oczy i czerwone nosy,
Tłumaczy ich bełkot łamliwy,

Często będące zwieńczeniem,
Podpisania umowy wielomilionowej,
Z lekceważonego prawa nagięciem,
Gdzie łapówki główną odgrywają rolę,

Czasem tak bardzo bywają podobne,
Posępnych kruków wieczornej uczcie,
Gdzie wielki zatęchłego mięsa kęs,
Wyrywają tylko osobniki najsilniejsze…

Na płynnych niejasnych pograniczach
Biznesowego i mafijnego świata,
Utarta między gangsterami hierarchia,
Przypomina tę z kruczego stada,

Gdzie kolejny szemrany kontrakt,
Niczym podły padliny ochłap,
Jest jak w krwawej walce nagroda
Dla osobnika o najprymitywniejszych instynktach…

I ten wielki świat nowoczesnością pijany,
Do ubogich odwrócony plecami,
Gdzie tylko silne osobniki,
Wyrywają najlepsze kęsy,

Czasem tak bardzo przypomina,
Pomimo upływu tysięcy lat,
Wielką ucztę dzikiego ptactwa,
Na truchle dzikiego zwierza…



  Corvus_corax_-Bryce_Canyon_National_Park,_Utah,_USA_-pair_perching-8.jpg (Rozmiar: 106,88 KB / Pobrań: 0) ]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7947.html Sun, 23 Nov 2025 02:51:21 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7947.html Przywołuje na myśl historii karty smutne,
Nierzadko także wspomnienia bolesne,
Czasem w gorzki szloch przyobleczone,

Jesiennych ulewnych deszczy strugi,
Obmywają wielkich bohaterów kamienne nagrobki,
Spływając swymi maleńkimi kropelkami,
Wzdłuż liter na inskrypcjach wyżłobionych,

Drzewa tak zadumane i smutne,
Z soczystych liści ogołocone,
Na jesiennego szarego nieba tle,
Ponurym są często obrazem…

Jesienny wiatr nuci dawne pieśni,
O wielkich powstaniach utopionych we krwi,
O szlachetnych zrywach niepodległościowych,
Które zaborcy bez litości tłumili,

Tam gdzie echo dawnych bitew wciąż brzmi,
Mgła spowija pola i mogiły,
A opadające liście niczym matek łzy,
Za poległych swe modlitwy szepcą w ciszy,

Gdy przed pomnikiem partyzantów płonie znicz,
A wokół tyle opadłych żółtych liści,
Do refleksji nad losem Ojczyzny,
W jesiennej szarudze ma dusza się budzi,

Gdy zimny wiatr gwałtownie powieje,
A zamigocą trwożnie zniczy płomienie,
O tragicznych kartach kampanii wrześniowej,
Często myślę ze smutkiem,

Szczególnie o tamtych pierwszych jej dniach,
Gdy w cieniu ostrzałów i bombardowań
Tylu ludziom zawalił się świat,
Pielęgnowane latami marzenia grzebiąc w gruzach…

Gdy z wolna zarysowywał się świt
I zawyły nagle alarmowe syreny,
A tysiące niewinnych bezbronnych dzieci,
Wyrywały ze snu odgłosy eksplozji,

Porzucając niedokończone swe sny,
Nim zamglone rozwarły się powieki,
Zmuszone do panicznej ucieczki,
Wpadały w koszmar dni codziennych…

Uciekając przed okrutną wojną,
Z panicznego strachu przerażone drżąc,
Dziecięcą twarzyczką załzawioną,
Błagały cicho o bezpieczny kąt…

Pomiędzy gruzami zburzonych kamienic
Strużki zaschniętej krwi,
Majaczące w oddali na polach rozległych
Dogasające płonące czołgi,

Były odtąd ich codziennymi obrazami,
Strasznymi i tak bardzo różnymi,
Od tych przechowanych pod powiekami
Z radosnego dzieciństwa chwil beztroskich…

Samemu tak stojąc zatopiony w smutku,
Na spowitym jesienną mgłą cmentarzu,
Od pożółkłego zdjęcia w starym modlitewniku,
Nie odrywając swych oczu,

Za wszystkich ofiarnie broniących Polski,
Na polach tamtych bitew pamiętnych,
Ofiarowujących Ojczyźnie niezliczone swe trudy,
Na tylu szlakach partyzanckich,

Za każdego młodego żołnierza,
Który choć śmierci się lękał,
A mężnie wytrwał w okopach,
Nim niemiecka kula przecięła nić życia,

Za wszystkie bohaterskie sanitariuszki,
Omdlewających ze zmęczenia lekarzy,
Zasypane pod gruzami maleńkie dzieci,
Matki wypłakujące swe oczy,

Wyszeptuję ciche swe modlitwy,
O spokój ich wszystkich duszy,
By zimny wiatr jesienny,
Zaniósł je bezzwłocznie przed Tron Boży,

By każdego z ofiarnie poległych,
W obronie swej ukochanej Ojczyzny,
Bóg miłosierny w Niebiosach nagrodził,
Obdarowując każdego z nich życiem wiecznym…

A ja wciąż zadumany,
Powracając z wolna do codzienności,
Oddalę się cicho przez nikogo niezauważony,
Szepcząc ciągle słowa mych modlitw…]]> Przywołuje na myśl historii karty smutne,
Nierzadko także wspomnienia bolesne,
Czasem w gorzki szloch przyobleczone,

Jesiennych ulewnych deszczy strugi,
Obmywają wielkich bohaterów kamienne nagrobki,
Spływając swymi maleńkimi kropelkami,
Wzdłuż liter na inskrypcjach wyżłobionych,

Drzewa tak zadumane i smutne,
Z soczystych liści ogołocone,
Na jesiennego szarego nieba tle,
Ponurym są często obrazem…

Jesienny wiatr nuci dawne pieśni,
O wielkich powstaniach utopionych we krwi,
O szlachetnych zrywach niepodległościowych,
Które zaborcy bez litości tłumili,

Tam gdzie echo dawnych bitew wciąż brzmi,
Mgła spowija pola i mogiły,
A opadające liście niczym matek łzy,
Za poległych swe modlitwy szepcą w ciszy,

Gdy przed pomnikiem partyzantów płonie znicz,
A wokół tyle opadłych żółtych liści,
Do refleksji nad losem Ojczyzny,
W jesiennej szarudze ma dusza się budzi,

Gdy zimny wiatr gwałtownie powieje,
A zamigocą trwożnie zniczy płomienie,
O tragicznych kartach kampanii wrześniowej,
Często myślę ze smutkiem,

Szczególnie o tamtych pierwszych jej dniach,
Gdy w cieniu ostrzałów i bombardowań
Tylu ludziom zawalił się świat,
Pielęgnowane latami marzenia grzebiąc w gruzach…

Gdy z wolna zarysowywał się świt
I zawyły nagle alarmowe syreny,
A tysiące niewinnych bezbronnych dzieci,
Wyrywały ze snu odgłosy eksplozji,

Porzucając niedokończone swe sny,
Nim zamglone rozwarły się powieki,
Zmuszone do panicznej ucieczki,
Wpadały w koszmar dni codziennych…

Uciekając przed okrutną wojną,
Z panicznego strachu przerażone drżąc,
Dziecięcą twarzyczką załzawioną,
Błagały cicho o bezpieczny kąt…

Pomiędzy gruzami zburzonych kamienic
Strużki zaschniętej krwi,
Majaczące w oddali na polach rozległych
Dogasające płonące czołgi,

Były odtąd ich codziennymi obrazami,
Strasznymi i tak bardzo różnymi,
Od tych przechowanych pod powiekami
Z radosnego dzieciństwa chwil beztroskich…

Samemu tak stojąc zatopiony w smutku,
Na spowitym jesienną mgłą cmentarzu,
Od pożółkłego zdjęcia w starym modlitewniku,
Nie odrywając swych oczu,

Za wszystkich ofiarnie broniących Polski,
Na polach tamtych bitew pamiętnych,
Ofiarowujących Ojczyźnie niezliczone swe trudy,
Na tylu szlakach partyzanckich,

Za każdego młodego żołnierza,
Który choć śmierci się lękał,
A mężnie wytrwał w okopach,
Nim niemiecka kula przecięła nić życia,

Za wszystkie bohaterskie sanitariuszki,
Omdlewających ze zmęczenia lekarzy,
Zasypane pod gruzami maleńkie dzieci,
Matki wypłakujące swe oczy,

Wyszeptuję ciche swe modlitwy,
O spokój ich wszystkich duszy,
By zimny wiatr jesienny,
Zaniósł je bezzwłocznie przed Tron Boży,

By każdego z ofiarnie poległych,
W obronie swej ukochanej Ojczyzny,
Bóg miłosierny w Niebiosach nagrodził,
Obdarowując każdego z nich życiem wiecznym…

A ja wciąż zadumany,
Powracając z wolna do codzienności,
Oddalę się cicho przez nikogo niezauważony,
Szepcząc ciągle słowa mych modlitw…]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7946.html Mon, 17 Nov 2025 01:33:00 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7946.html Może mieć swoją cenę?

Czy bezbronnych przerażonych dzieci łzy
Można dziś na pieniądze przeliczyć?

Czy przerażonych matek krzyk
Można zagłuszyć szelestem gotówki?

Czy za zrabowane schorowanym starcom przedmioty
Mogą młodzi biznesmeni dziś żądać zapłaty?

Czy za zachowane obozowe opaski
Wypada dziś płacić kartami płatniczymi?

Czy za wspomnienia młodzieńców rozstrzelanych
Godzi się płacić przelewami sum wielomilionowych?

Niegdyś zabytkowe monstrancje i menory,
Padały ofiarą rasy panów chciwości,
Kiedy SS-mani pieniądze za nie liczyli,
Jak przed wiekami Judasz za Chrystusa srebrniki.

I bezcenne pamiątki rodzinne,
Często zacnym ludziom zrabowane,
Nierzadko kryjące wyjątkową historię,
Przez SS-manów były przeliczane na pieniądze…

Dziś niemieccy biznesowi magnaci,
Zapominając o prostej ludzkiej przyzwoitości,
Nie licząc się z swymi wizerunkowymi stratami,
Na tamtym cierpieniu znów chcieliby zarobić,

Na głosy sprzeciwu pozostając głusi,
Topiąc w drogich alkoholach sumienia wyrzuty,
Tragedię tylu ludzi chcieliby spieniężyć,
Kalkulując cynicznie łatwy zysk…

Niegdyś oni do naga rozebrani
Głodni, wychudzeni, bezsilni
Będąc na łasce SS-manów okrutnych,
Bez pozwolenia nie śmiąc się poruszyć.

Niewysłowionym strachem wszyscy przeszyci,
Z zimna i strachu przerażeni drżeli,
Czekając na śmierć w komorach gazowych
Wyszeptywali słowa ostatnich swych modlitw…

A dziś na niemieckich salach aukcyjnych,
Panuje wszędobylski blichtr i przepych,
Wszędzie skrojone na miarę garnitury,
Połyskujące sygnety i sztuczne uśmiechy,

Szczęśliwi potomkowie katów i oprawców,
Bez poczucia winy ni krztyny wstydu,
Za tamtych ich ofiar niezgłębiony ból
Żądają butnie wielocyfrowych sum…

Lecz my otwarcie powiedzmy,
Że cierpienia spieniężyć się nie godzi,
Niezatarte przyzwoitości zasady
I tym razem spróbujmy uchronić...

Lecz my ludzie szczerzy i prości,
Choć symbolicznie się temu sprzeciwmy,
Może oburzenia głosem stanowczym,
A może prostych wierszy strofami…

By te padające bezwstydnie ceny wywoławcze,
Cywilizowanego świata wstrząsnęły sumieniem,
Milionów ludzi budząc oburzenie,
Głośnego sprzeciwu będąc zarzewiem.

By ten kolejny skandal
Godzący w pamięć o ludobójstwa ofiarach
I tym razem nie był zamieciony pod dywan,
By upokorzoną była niemiecka buta...







]]> Może mieć swoją cenę?

Czy bezbronnych przerażonych dzieci łzy
Można dziś na pieniądze przeliczyć?

Czy przerażonych matek krzyk
Można zagłuszyć szelestem gotówki?

Czy za zrabowane schorowanym starcom przedmioty
Mogą młodzi biznesmeni dziś żądać zapłaty?

Czy za zachowane obozowe opaski
Wypada dziś płacić kartami płatniczymi?

Czy za wspomnienia młodzieńców rozstrzelanych
Godzi się płacić przelewami sum wielomilionowych?

Niegdyś zabytkowe monstrancje i menory,
Padały ofiarą rasy panów chciwości,
Kiedy SS-mani pieniądze za nie liczyli,
Jak przed wiekami Judasz za Chrystusa srebrniki.

I bezcenne pamiątki rodzinne,
Często zacnym ludziom zrabowane,
Nierzadko kryjące wyjątkową historię,
Przez SS-manów były przeliczane na pieniądze…

Dziś niemieccy biznesowi magnaci,
Zapominając o prostej ludzkiej przyzwoitości,
Nie licząc się z swymi wizerunkowymi stratami,
Na tamtym cierpieniu znów chcieliby zarobić,

Na głosy sprzeciwu pozostając głusi,
Topiąc w drogich alkoholach sumienia wyrzuty,
Tragedię tylu ludzi chcieliby spieniężyć,
Kalkulując cynicznie łatwy zysk…

Niegdyś oni do naga rozebrani
Głodni, wychudzeni, bezsilni
Będąc na łasce SS-manów okrutnych,
Bez pozwolenia nie śmiąc się poruszyć.

Niewysłowionym strachem wszyscy przeszyci,
Z zimna i strachu przerażeni drżeli,
Czekając na śmierć w komorach gazowych
Wyszeptywali słowa ostatnich swych modlitw…

A dziś na niemieckich salach aukcyjnych,
Panuje wszędobylski blichtr i przepych,
Wszędzie skrojone na miarę garnitury,
Połyskujące sygnety i sztuczne uśmiechy,

Szczęśliwi potomkowie katów i oprawców,
Bez poczucia winy ni krztyny wstydu,
Za tamtych ich ofiar niezgłębiony ból
Żądają butnie wielocyfrowych sum…

Lecz my otwarcie powiedzmy,
Że cierpienia spieniężyć się nie godzi,
Niezatarte przyzwoitości zasady
I tym razem spróbujmy uchronić...

Lecz my ludzie szczerzy i prości,
Choć symbolicznie się temu sprzeciwmy,
Może oburzenia głosem stanowczym,
A może prostych wierszy strofami…

By te padające bezwstydnie ceny wywoławcze,
Cywilizowanego świata wstrząsnęły sumieniem,
Milionów ludzi budząc oburzenie,
Głośnego sprzeciwu będąc zarzewiem.

By ten kolejny skandal
Godzący w pamięć o ludobójstwa ofiarach
I tym razem nie był zamieciony pod dywan,
By upokorzoną była niemiecka buta...







]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7945.html Tue, 11 Nov 2025 01:15:18 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7945.html Szybując nieśpiesznie w przestworzach,
Widząc morze biało-czerwonych flag,
W widoku tym się zakochał.

I pędząc tak pod niebem Warszawy,
Zapragnął ku nim się zbliżyć,
By widokiem tym się zachwycić,
Tak bardzo nim zdumiony.

Nasz niegasnący patriotyzm,
Tyloma emocjami okraszony,
Najszczerszy jego wzbudził podziw,
Zimnego wiatru gorący rozniecił zachwyt.

W łopoczące biało-czerwone flagi
Zaplątały się jesiennego wiatru powiewy,
Pięknu ich nie mogąc się nadziwić,
Pięknem ich poruszone do głębi.

A wiatr między flagami wciąż tańcząc,
Ciekawsko się rozglądając wokoło,
Zachwycony nieskazitelną bielą i krwistą czerwienią,
Uniósł się ku pobliskim dachom.

I muskając łagodnie stare kamienice,
Gdzie historia w cegłach wciąż drzemie,
Zapytał się ich półszeptem,
O tak wspaniałego widoku przyczynę…

I opowiedziały mu kamienice stareńkie,
Niezłomnego i dumnego Narodu historię,
Jego bohaterskie, tragiczne dzieje,
Naznaczone tak bardzo bólem i cierpieniem.

I zimny jesienny wiatr,
W milczeniu się w nią wsłuchiwał,
Jakby tego szczególnego dnia,
W pamięci swej ulotnej chciał ją zachować.

I opowiedziały mu Ojców Niepodległości pomniki,
O uciemiężonego Narodu niegasnącej woli,
Mimo przeciwności losów wszelakich,
Tlącej się w pokoleniach kolejnych…

A ciekawski choć ulotny wiatr,
Mieszając się między wielki ten marsz,
Do serc dumnych Polaków zajrzał,
By odgadnąć drzemiące w nich marzenia.

Samemu będąc niewidzialnym,
Na pograniczu światów materialnych i duchowych
Dostrzegł niewidzialne te więzi,
Łączące Naród tak dumny.

A pozostając wiernym przyrody siłom,
Z praw natury się nie wyłamując,
Zamierzył oddać uniżony swój hołd,
Wspaniałym polskim patriotom.

I muskając łagodnie ziemię,
Uniósł złote jesienne liście,
Niczym niegdyś na polach bitew,
Dumni żołnierze sztandary łopoczące.

I uniesione podmuchem gwałtownym,
W poprzek placów i ulic szerokich,
By w powietrzu zaraz zatańczyć,
Jeden po drugim oderwały się od ziemi,

A ten wirujących złocistych liści taniec,
Dla dumnych patriotów był hołdem,
By zasłużoną oddać im cześć,
Szczerym wiatru dla nich pokłonem…

I roześmiane twarze dziecięce,
Operlił wnet jesiennym rumieńcem,
By namalowane na nich pędzelkiem,
Skrzyły się flagi biało-czerwone,

By choć na policzkach jedynie namalowane,
Gdy w objęcia nocy odpłynie już dzień,
Pamiętnych przeżyć rylcem
W dziecięcych sercach pozostały wykute…

A wiatr... już nie zimny...
Lecz nieznanym mu uczuciem rozpalony,
Samemu zapałał tej jesieni,
Miłością do barw tych szczególnych...

Nie mogąc osobiście uczestniczyć w wielkim Marszu Niepodległości w Warszawie, choć tym skromnym patriotycznym wierszem mojego autorstwa chciałbym połączyć się duchowo z wszystkimi jego Szanownymi uczestnikami...]]> Szybując nieśpiesznie w przestworzach,
Widząc morze biało-czerwonych flag,
W widoku tym się zakochał.

I pędząc tak pod niebem Warszawy,
Zapragnął ku nim się zbliżyć,
By widokiem tym się zachwycić,
Tak bardzo nim zdumiony.

Nasz niegasnący patriotyzm,
Tyloma emocjami okraszony,
Najszczerszy jego wzbudził podziw,
Zimnego wiatru gorący rozniecił zachwyt.

W łopoczące biało-czerwone flagi
Zaplątały się jesiennego wiatru powiewy,
Pięknu ich nie mogąc się nadziwić,
Pięknem ich poruszone do głębi.

A wiatr między flagami wciąż tańcząc,
Ciekawsko się rozglądając wokoło,
Zachwycony nieskazitelną bielą i krwistą czerwienią,
Uniósł się ku pobliskim dachom.

I muskając łagodnie stare kamienice,
Gdzie historia w cegłach wciąż drzemie,
Zapytał się ich półszeptem,
O tak wspaniałego widoku przyczynę…

I opowiedziały mu kamienice stareńkie,
Niezłomnego i dumnego Narodu historię,
Jego bohaterskie, tragiczne dzieje,
Naznaczone tak bardzo bólem i cierpieniem.

I zimny jesienny wiatr,
W milczeniu się w nią wsłuchiwał,
Jakby tego szczególnego dnia,
W pamięci swej ulotnej chciał ją zachować.

I opowiedziały mu Ojców Niepodległości pomniki,
O uciemiężonego Narodu niegasnącej woli,
Mimo przeciwności losów wszelakich,
Tlącej się w pokoleniach kolejnych…

A ciekawski choć ulotny wiatr,
Mieszając się między wielki ten marsz,
Do serc dumnych Polaków zajrzał,
By odgadnąć drzemiące w nich marzenia.

Samemu będąc niewidzialnym,
Na pograniczu światów materialnych i duchowych
Dostrzegł niewidzialne te więzi,
Łączące Naród tak dumny.

A pozostając wiernym przyrody siłom,
Z praw natury się nie wyłamując,
Zamierzył oddać uniżony swój hołd,
Wspaniałym polskim patriotom.

I muskając łagodnie ziemię,
Uniósł złote jesienne liście,
Niczym niegdyś na polach bitew,
Dumni żołnierze sztandary łopoczące.

I uniesione podmuchem gwałtownym,
W poprzek placów i ulic szerokich,
By w powietrzu zaraz zatańczyć,
Jeden po drugim oderwały się od ziemi,

A ten wirujących złocistych liści taniec,
Dla dumnych patriotów był hołdem,
By zasłużoną oddać im cześć,
Szczerym wiatru dla nich pokłonem…

I roześmiane twarze dziecięce,
Operlił wnet jesiennym rumieńcem,
By namalowane na nich pędzelkiem,
Skrzyły się flagi biało-czerwone,

By choć na policzkach jedynie namalowane,
Gdy w objęcia nocy odpłynie już dzień,
Pamiętnych przeżyć rylcem
W dziecięcych sercach pozostały wykute…

A wiatr... już nie zimny...
Lecz nieznanym mu uczuciem rozpalony,
Samemu zapałał tej jesieni,
Miłością do barw tych szczególnych...

Nie mogąc osobiście uczestniczyć w wielkim Marszu Niepodległości w Warszawie, choć tym skromnym patriotycznym wierszem mojego autorstwa chciałbym połączyć się duchowo z wszystkimi jego Szanownymi uczestnikami...]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7944.html Sat, 01 Nov 2025 00:25:26 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7944.html
Nadpalonej świecy migocący płomień,
Budzi rzewne odległego dzieciństwa wspomnienie,
Niedosięgłe jak drugi wielkiej rzeki brzeg,
Niewyraźne i rozmyte jak sen,

Chodząc w życiu różnymi drogami,
Potykając się o losu przeciwności,
Wspominamy barwne z dzieciństwa obrazy,
Czasem próbując się nimi pokrzepić,

Zapamiętany w dzieciństwie babci śmiech,
Czasem wlewa w duszę otuchę,
Gdy nocami huragany szalejące,
Do snu nie pozwalają zmrużyć powiek…

A gdy wokoło druty pozrywane,
Od uderzeń piorunów żarówki popalone,
Roztrzęsioną dłonią dzierżąc zapałkę,
Czasem strwożeni zapalimy świecę.

I jak przed laty nasi dziadowie,
Niewielką choć świeczkę postawimy w oknie,
By swym blaskiem odbijając się w szybie,
Nikły na twarzy zarysowała uśmiech,

Wtedy blask maleńkiego świecy płomyka,
Zdaje się samotnie stawiać czoła,
Srogim piorunom przeszywającym czerń nieba,
Wichurom uderzającym o trzeszczący dach….

II.

Spalającej się świecy migocący płomień,
Na wszystkie strony łagodnie chyboce,
Niczym zatroskany, zmartwiony człowiek,
Podejmujący w życiu decyzje niepewnie.

Bo te zawiłe losu koleje,
Milionów ludzi na całym świecie,
Są jak te tajemnicze świec płomienie,
Z czasem wszystkie gasnące.

Ten tańczącego płomyka nikły blask,
Na tle mroku nocnego nieba,
Jest jak odmierzony ludzkiego życia czas,
Na tle nieskończonego niepojętego wszechświata.

Te gorącego wosku krople,
Spływające wzdłuż palących się świec,
Są jak naszego życia lata kolejne,
Biegnące nieśpiesznie aż po jego kres.

A ten gorący roztopiony wosk,
Zdaje się kłaniać minionym wiekom,
Pełnym wyrzeczeń, trudów i trosk,
Spowitym mgłą niepamięci zamierzchłym tysiącleciom.

I jak ten maleńki świecy płomyk,
Sami niegdyś zagaśniemy,
Na wieki zamkną się nasze powieki,
Ku wieczności nieśpiesznie odpłyniemy…

III.

Dogasającej świecy migocący płomień,
Gdy zamigoce życia już kres,
Ozłoci nikłym blaskiem włosy srebrne,
I spływającą po policzku łzę,

A gdy zmęczeni życiem na starość,
Wspomnimy z rozrzewnieniem odległe dzieciństwo,
Czapkujmy naszym bezcennym wspomnieniom,
Migocącym za niepamięci zasłoną,

Gdy będąc roześmianymi dziećmi,
Pełni radosnej beztroski,
Byliśmy jak te migocące świec płomyki,
Nie lękając się odległej przyszłości,

Wciąż tylko na zabawach,
Spędzaliśmy cały swój czas
I tak płynęły kolejne lata,
Pośród radości bez żadnych obaw,

Aż dorosłość naszą beztroską zwabiona,
Za rogiem niepostrzeżenie się zaczaiła,
By pochwycić nas w swe sidła,
Pełnego trosk i problemów dorosłego życia,

Aż za pełną problemów dorosłością,
Przykuśtyka niebawem już starość,
By twarz zarysować niejedną zmarszczką
I uprzykrzyć końcówkę życia niejedną chorobą…

IV.

Wypalonej świecy gasnący już płomień,
Nim ulotni się z sykiem,
Przerażony gwałtownie zamigoce,
Nim już na wieki zagaśnie…

Podobnie i niejeden człowiek,
Wydając w życiu ostatnie już tchnienie,
Duszę swą gwałtownym strachem przeszyje,
Nim ku wieczności nieśpiesznie odpłynie,

A czasem z wolna poruszając wargą
Pokrzepi się jeszcze cichuteńką modlitwą,
Nim w gardle uwięźnie już głos,
Nie dając kształtu kolejnym słowom.

I jak z wypalonej świecy delikatny dym,
Tak dusza z schorowanego ciała się ulotni
By po przekroczeniu progów Wieczności,
Stanąć wkrótce przed Stwórcą Wszechmocnym…

A wtedy Bóg Litościwy,
Spyta ją głosem łagodnym,
Czy pośród ziemskiego życia kolei,
Była jak ten maleńki świecy płomyk…

Czy odbiciem Bożej Dobroci,
Jaśniała w grzesznym człowieku ułomnym,
Czy zanieczyszczona szpetnymi grzechami,
Była jak czarny z smolnego łuczywa dym…]]>
Nadpalonej świecy migocący płomień,
Budzi rzewne odległego dzieciństwa wspomnienie,
Niedosięgłe jak drugi wielkiej rzeki brzeg,
Niewyraźne i rozmyte jak sen,

Chodząc w życiu różnymi drogami,
Potykając się o losu przeciwności,
Wspominamy barwne z dzieciństwa obrazy,
Czasem próbując się nimi pokrzepić,

Zapamiętany w dzieciństwie babci śmiech,
Czasem wlewa w duszę otuchę,
Gdy nocami huragany szalejące,
Do snu nie pozwalają zmrużyć powiek…

A gdy wokoło druty pozrywane,
Od uderzeń piorunów żarówki popalone,
Roztrzęsioną dłonią dzierżąc zapałkę,
Czasem strwożeni zapalimy świecę.

I jak przed laty nasi dziadowie,
Niewielką choć świeczkę postawimy w oknie,
By swym blaskiem odbijając się w szybie,
Nikły na twarzy zarysowała uśmiech,

Wtedy blask maleńkiego świecy płomyka,
Zdaje się samotnie stawiać czoła,
Srogim piorunom przeszywającym czerń nieba,
Wichurom uderzającym o trzeszczący dach….

II.

Spalającej się świecy migocący płomień,
Na wszystkie strony łagodnie chyboce,
Niczym zatroskany, zmartwiony człowiek,
Podejmujący w życiu decyzje niepewnie.

Bo te zawiłe losu koleje,
Milionów ludzi na całym świecie,
Są jak te tajemnicze świec płomienie,
Z czasem wszystkie gasnące.

Ten tańczącego płomyka nikły blask,
Na tle mroku nocnego nieba,
Jest jak odmierzony ludzkiego życia czas,
Na tle nieskończonego niepojętego wszechświata.

Te gorącego wosku krople,
Spływające wzdłuż palących się świec,
Są jak naszego życia lata kolejne,
Biegnące nieśpiesznie aż po jego kres.

A ten gorący roztopiony wosk,
Zdaje się kłaniać minionym wiekom,
Pełnym wyrzeczeń, trudów i trosk,
Spowitym mgłą niepamięci zamierzchłym tysiącleciom.

I jak ten maleńki świecy płomyk,
Sami niegdyś zagaśniemy,
Na wieki zamkną się nasze powieki,
Ku wieczności nieśpiesznie odpłyniemy…

III.

Dogasającej świecy migocący płomień,
Gdy zamigoce życia już kres,
Ozłoci nikłym blaskiem włosy srebrne,
I spływającą po policzku łzę,

A gdy zmęczeni życiem na starość,
Wspomnimy z rozrzewnieniem odległe dzieciństwo,
Czapkujmy naszym bezcennym wspomnieniom,
Migocącym za niepamięci zasłoną,

Gdy będąc roześmianymi dziećmi,
Pełni radosnej beztroski,
Byliśmy jak te migocące świec płomyki,
Nie lękając się odległej przyszłości,

Wciąż tylko na zabawach,
Spędzaliśmy cały swój czas
I tak płynęły kolejne lata,
Pośród radości bez żadnych obaw,

Aż dorosłość naszą beztroską zwabiona,
Za rogiem niepostrzeżenie się zaczaiła,
By pochwycić nas w swe sidła,
Pełnego trosk i problemów dorosłego życia,

Aż za pełną problemów dorosłością,
Przykuśtyka niebawem już starość,
By twarz zarysować niejedną zmarszczką
I uprzykrzyć końcówkę życia niejedną chorobą…

IV.

Wypalonej świecy gasnący już płomień,
Nim ulotni się z sykiem,
Przerażony gwałtownie zamigoce,
Nim już na wieki zagaśnie…

Podobnie i niejeden człowiek,
Wydając w życiu ostatnie już tchnienie,
Duszę swą gwałtownym strachem przeszyje,
Nim ku wieczności nieśpiesznie odpłynie,

A czasem z wolna poruszając wargą
Pokrzepi się jeszcze cichuteńką modlitwą,
Nim w gardle uwięźnie już głos,
Nie dając kształtu kolejnym słowom.

I jak z wypalonej świecy delikatny dym,
Tak dusza z schorowanego ciała się ulotni
By po przekroczeniu progów Wieczności,
Stanąć wkrótce przed Stwórcą Wszechmocnym…

A wtedy Bóg Litościwy,
Spyta ją głosem łagodnym,
Czy pośród ziemskiego życia kolei,
Była jak ten maleńki świecy płomyk…

Czy odbiciem Bożej Dobroci,
Jaśniała w grzesznym człowieku ułomnym,
Czy zanieczyszczona szpetnymi grzechami,
Była jak czarny z smolnego łuczywa dym…]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7941.html Sat, 11 Oct 2025 03:36:21 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7941.html Gdy przeleciałem pilotem po kanałach,
Ujrzałem na ekranie plazmowego telewizora,
Jak jakiś głupkowaty celebryta,
Swoim nowym stylem się przechwalał…
A z oczu jego biła pogarda,
W pogardliwym uśmieszku wykrzywiły się usta,
Gdy tak ochoczo nad ,,plebsem” się wywyższał...

Szpanując drogim ciuchem markowym,
Jak to przeważnie celebryci,
Także i ten nie stronił od pogardy,
Od szaraczków czując się lepszym…
Przeto myśląc niewiele,
Dla celebryty zaraz ułożyłem ripostę
I rymując od niechcenia wersy kolejne,
W taki oto zakląłem ją wiersz:

,,To mój styl jest najlepszy na świecie,
Bo samemu takim oto jestem,
Na przekór konwenansom wszelakim,
Czerpię z życia pełnymi garściami.
Dni codziennych przygody,
W sny zaklinam prawem księżycowych nocy,
By piękna ich zazdrościły mi nawet gwiazdy,
Na firmamencie świata uwięzione na wieki...

Mój styl jest najlepszy na świecie,
Choć gołym okiem go nie dostrzeżecie,
Utkany z bezcennych z całego życia wspomnień
Niewidzialny noszę swój sweter…
Jednym ruchem znoszonej czapki,
Zgarniam z nocnego nieba całe gwiazdozbiory,
By niczym cukru kryształkami,
Grzane piwo wieczorem nimi posłodzić…

Mój styl jest najlepszy na świecie!
A niezaprzeczalnym tego dowodem
Że kruczoczarną noszę swą bluzę,
Od kuzyna gwiazdkowy prezent…
A stare przetarte spodnie,
Za wygraną na loterii niegdyś kupione,
Miłym dla mnie są przypomnieniem
Tamtej bezcennej chwili ulotnej…

To mój styl jest najlepszy na świecie…
Bo niby dlaczego nie???
Kto zabroni mi tak myśleć,
Tego będę miał gdzieś!
Zaraz też wyłączyłem telewizor,
A z dumą spojrzawszy w lustro,
Sięgnąłem po stare wysłużone pióro,
By podzielić się z Wami tą myślą…"]]> Gdy przeleciałem pilotem po kanałach,
Ujrzałem na ekranie plazmowego telewizora,
Jak jakiś głupkowaty celebryta,
Swoim nowym stylem się przechwalał…
A z oczu jego biła pogarda,
W pogardliwym uśmieszku wykrzywiły się usta,
Gdy tak ochoczo nad ,,plebsem” się wywyższał...

Szpanując drogim ciuchem markowym,
Jak to przeważnie celebryci,
Także i ten nie stronił od pogardy,
Od szaraczków czując się lepszym…
Przeto myśląc niewiele,
Dla celebryty zaraz ułożyłem ripostę
I rymując od niechcenia wersy kolejne,
W taki oto zakląłem ją wiersz:

,,To mój styl jest najlepszy na świecie,
Bo samemu takim oto jestem,
Na przekór konwenansom wszelakim,
Czerpię z życia pełnymi garściami.
Dni codziennych przygody,
W sny zaklinam prawem księżycowych nocy,
By piękna ich zazdrościły mi nawet gwiazdy,
Na firmamencie świata uwięzione na wieki...

Mój styl jest najlepszy na świecie,
Choć gołym okiem go nie dostrzeżecie,
Utkany z bezcennych z całego życia wspomnień
Niewidzialny noszę swój sweter…
Jednym ruchem znoszonej czapki,
Zgarniam z nocnego nieba całe gwiazdozbiory,
By niczym cukru kryształkami,
Grzane piwo wieczorem nimi posłodzić…

Mój styl jest najlepszy na świecie!
A niezaprzeczalnym tego dowodem
Że kruczoczarną noszę swą bluzę,
Od kuzyna gwiazdkowy prezent…
A stare przetarte spodnie,
Za wygraną na loterii niegdyś kupione,
Miłym dla mnie są przypomnieniem
Tamtej bezcennej chwili ulotnej…

To mój styl jest najlepszy na świecie…
Bo niby dlaczego nie???
Kto zabroni mi tak myśleć,
Tego będę miał gdzieś!
Zaraz też wyłączyłem telewizor,
A z dumą spojrzawszy w lustro,
Sięgnąłem po stare wysłużone pióro,
By podzielić się z Wami tą myślą…"]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7937.html Wed, 01 Oct 2025 23:43:46 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7937.html Tyle przecież jej zawdzięczamy,
Poprzez liczne burzliwe wieki,
Ostoją nam była naszej tożsamości,

W ciężkich chwilach dodawała nam otuchy,
Gdy cierpiąc wciąż pod zaborami,
Przodkowie nasi zachwyceni jej kartami,
Wyszeptywali Bogu ciche swe modlitwy.

Gdy pod okrutną niemiecką okupacją,
Czcić ojczystych dziejów zakazano,
A pod strasznej śmierci groźbą,
Szanse na edukację celowo przetrącono,

To właśnie nasza ojczysta historia,
Kryjąc się w starych pożółkłych książkach,
Do wyobraźni naszej szeptała,
Rozniecając Nadzieję na zwycięstwa czas...

I zachwyceni ojczystymi dziejami,
Szli w bój ciężki młodzi partyzanci,
By dorównać bohaterom sławnym,
Znanym z swych dziadów opowieści.

I nadludzko odważni polscy lotnicy
Broniąc Londynu pod niebem Anglii,
Przywodzili na myśl znane z obrazów i rycin
Rozniecające wyobraźnię szarże husarii.

I na wszystkich frontach światowej wojny,
Walczyli niezłomni przodkowie nasi,
Przecierając bitewne swe szlaki,
Zadawali ciężkie znienawidzonemu wrogowi straty.

A swym męstwem niezłomnym,
Podziw całego świata budzili,
Wierząc że w blasku zasłużonej chwały,
Zapiszą się w naszej wdzięcznej pamięci…

Nie pozwólmy zafałszowywać historii…
Pseudohistoryków piórem niegodnym,
Ni ranić Prawdy ostrzem tez kłamliwych,
Wichrami pogardy miotanych.

Nie pozwólmy by z ogólnopolskich wystaw,
Płynął oczerniający naszą historię przekaz,
By w wielowiekowych uniwersytetów murach,
Padały szkalujące Polskę słowa.

Nie pozwólmy bohaterom naszym,
Przypisywać niesłusznych win,
To o naszą wolność przecież walczyli,
Nie szczędząc swego trudu i krwi.

Nie pozwólmy ofiar bezbronnych,
Piętnem katów naznaczyć,
By potomni kiedyś z nich drwili,
Nie znając ich cierpień ni losów prawdziwych.

Przymusowo wcielanych do wrogich armii,
Znając przeszłość przenigdy nie pozwólmy,
Stawiać w jednym szeregu z zbrodniarzami,
Którzy niegdyś świat w krwi topili.

Nie pozwólmy katów potomkom,
Zajmować miejsca należnego ofiarom,
By ulepione kłamstwa gliną
Stawiali pomniki dawnym ciemiężycielom.

Bo choć ludzie nienawidzący polskości,
W gąszczach kłamstw swych wszelakich,
Sami gotowi się pogubić,
Byle polskim bohaterom uszczknąć ich chwały,

My z ojczystej historii kart,
Czynić nie pozwólmy urągowiska,
By gdy oczy zamknie nam czas,
I potomnym naszym drogowskazem była.

Nie pozwólmy zafałszowywać historii…
Pośród rubasznych śmiechów i brzęku mamony,
Ni kłamstw o naszej przeszłości szerzyć,
W cieniu wielomilionowych transakcji biznesowych.

Nie pozwólmy by w niegodnej dłoni pióro,
Kartek papieru bezradnie dotykając,
O polskiej historii bezsilne kłamało,
Nijak sprzeciwić się nie mogąc.

Nie pozwólmy by w polskich gmachach,
Rozpleniły się o naszej historii kłamstwa,
By przetrwały w wysokonakładowych publikacjach,
Polskiej młodzieży latami mącąc w głowach…

Choć najchętniej prawdą by wzgardzili,
By wyrzutów sumienia się wyzbyć,
Wszyscy perfidnie chcący ją ukryć,
Przed wielkimi tego świata umysłami,

Cynicznych pseudohistoryków wykrętami,
Wybielaniem okrutnych zbrodniarzy,
Nie zafałszują przenigdy prawdy
Ci którzy by ją zamilczeć chcieli.

I nieśmiertelna prawda o Wołyniu,
Przebije się pośród medialnego zgiełku,
Dotrze do ludzi milionów,
Mimo zafałszowań, szykan, zakazów.

Gdy haniebnych przemilczeń i półprawd,
Istny sypie się grad,
A skandaliczne padają wciąż słowa
Milczeć nie godzi się nam.

Przeto straszliwą o Wołyniu prawdę,
Nie oglądając się na cenę
Odważnie wszyscy weźmy w obronę
Głosząc ją z czystym sumieniem…

Nie pozwólmy zafałszowywać historii…
Prawdy historycznej ofiarnie brońmy,
Czci i szacunku do bohaterów naszych,
Przenigdy wydrzeć sobie nie pozwólmy.

Przeto strzeżmy wiernie ich pamięci,
Na ich grobach składając kwiaty,
Nigdy nikomu nie pozwalając ich oczernić,
Na łamach książek, portali czy prasy…

Nie pozwólmy by upojony nowoczesnością świat,
Zapomniał o hitlerowskich okrucieństwach i zbrodniach,
By bezsprzeczna niemieckiego narodu wina,
W wątpliwość była dziś poddawana.

Pamięci o zgładzonych w lesie katyńskim,
Mimo wciąż żywej komunistycznej propagandy,
Na całym świecie niestrudzenie brońmy,
W toku burzliwych dyskusji, polemik.

O bestialsko na Wołyniu pomordowanych,
Strzeżmy tej strasznej bolesnej prawdy,
O tamtym krzyku ofiar bezbronnych,
O niewysłowionym cierpieniu maleńkich dzieci.

Walecznych ułanów porośniętych mchem mogił,
Strzeżmy blaskiem zniczy płomieni,
Pamięci o polskich partyzantach niezłomnych,
Strzeżmy barwnych wierszy strofami,

Bo czasem prosty tylko wiersz,
Bywa jak dzierżony pewnie oręż,
Błyszczący sztylet czy obosieczny miecz,
Zimny w gorącej dłoni pistolet…

Ten zaś mój skromny wiersz,
Dla Historii będąc uniżonym hołdem,
Zarazem drobnym sprzeciwu jest aktem,
Przeciwko pladze wszelakich jej fałszerstw…












]]> Tyle przecież jej zawdzięczamy,
Poprzez liczne burzliwe wieki,
Ostoją nam była naszej tożsamości,

W ciężkich chwilach dodawała nam otuchy,
Gdy cierpiąc wciąż pod zaborami,
Przodkowie nasi zachwyceni jej kartami,
Wyszeptywali Bogu ciche swe modlitwy.

Gdy pod okrutną niemiecką okupacją,
Czcić ojczystych dziejów zakazano,
A pod strasznej śmierci groźbą,
Szanse na edukację celowo przetrącono,

To właśnie nasza ojczysta historia,
Kryjąc się w starych pożółkłych książkach,
Do wyobraźni naszej szeptała,
Rozniecając Nadzieję na zwycięstwa czas...

I zachwyceni ojczystymi dziejami,
Szli w bój ciężki młodzi partyzanci,
By dorównać bohaterom sławnym,
Znanym z swych dziadów opowieści.

I nadludzko odważni polscy lotnicy
Broniąc Londynu pod niebem Anglii,
Przywodzili na myśl znane z obrazów i rycin
Rozniecające wyobraźnię szarże husarii.

I na wszystkich frontach światowej wojny,
Walczyli niezłomni przodkowie nasi,
Przecierając bitewne swe szlaki,
Zadawali ciężkie znienawidzonemu wrogowi straty.

A swym męstwem niezłomnym,
Podziw całego świata budzili,
Wierząc że w blasku zasłużonej chwały,
Zapiszą się w naszej wdzięcznej pamięci…

Nie pozwólmy zafałszowywać historii…
Pseudohistoryków piórem niegodnym,
Ni ranić Prawdy ostrzem tez kłamliwych,
Wichrami pogardy miotanych.

Nie pozwólmy by z ogólnopolskich wystaw,
Płynął oczerniający naszą historię przekaz,
By w wielowiekowych uniwersytetów murach,
Padały szkalujące Polskę słowa.

Nie pozwólmy bohaterom naszym,
Przypisywać niesłusznych win,
To o naszą wolność przecież walczyli,
Nie szczędząc swego trudu i krwi.

Nie pozwólmy ofiar bezbronnych,
Piętnem katów naznaczyć,
By potomni kiedyś z nich drwili,
Nie znając ich cierpień ni losów prawdziwych.

Przymusowo wcielanych do wrogich armii,
Znając przeszłość przenigdy nie pozwólmy,
Stawiać w jednym szeregu z zbrodniarzami,
Którzy niegdyś świat w krwi topili.

Nie pozwólmy katów potomkom,
Zajmować miejsca należnego ofiarom,
By ulepione kłamstwa gliną
Stawiali pomniki dawnym ciemiężycielom.

Bo choć ludzie nienawidzący polskości,
W gąszczach kłamstw swych wszelakich,
Sami gotowi się pogubić,
Byle polskim bohaterom uszczknąć ich chwały,

My z ojczystej historii kart,
Czynić nie pozwólmy urągowiska,
By gdy oczy zamknie nam czas,
I potomnym naszym drogowskazem była.

Nie pozwólmy zafałszowywać historii…
Pośród rubasznych śmiechów i brzęku mamony,
Ni kłamstw o naszej przeszłości szerzyć,
W cieniu wielomilionowych transakcji biznesowych.

Nie pozwólmy by w niegodnej dłoni pióro,
Kartek papieru bezradnie dotykając,
O polskiej historii bezsilne kłamało,
Nijak sprzeciwić się nie mogąc.

Nie pozwólmy by w polskich gmachach,
Rozpleniły się o naszej historii kłamstwa,
By przetrwały w wysokonakładowych publikacjach,
Polskiej młodzieży latami mącąc w głowach…

Choć najchętniej prawdą by wzgardzili,
By wyrzutów sumienia się wyzbyć,
Wszyscy perfidnie chcący ją ukryć,
Przed wielkimi tego świata umysłami,

Cynicznych pseudohistoryków wykrętami,
Wybielaniem okrutnych zbrodniarzy,
Nie zafałszują przenigdy prawdy
Ci którzy by ją zamilczeć chcieli.

I nieśmiertelna prawda o Wołyniu,
Przebije się pośród medialnego zgiełku,
Dotrze do ludzi milionów,
Mimo zafałszowań, szykan, zakazów.

Gdy haniebnych przemilczeń i półprawd,
Istny sypie się grad,
A skandaliczne padają wciąż słowa
Milczeć nie godzi się nam.

Przeto straszliwą o Wołyniu prawdę,
Nie oglądając się na cenę
Odważnie wszyscy weźmy w obronę
Głosząc ją z czystym sumieniem…

Nie pozwólmy zafałszowywać historii…
Prawdy historycznej ofiarnie brońmy,
Czci i szacunku do bohaterów naszych,
Przenigdy wydrzeć sobie nie pozwólmy.

Przeto strzeżmy wiernie ich pamięci,
Na ich grobach składając kwiaty,
Nigdy nikomu nie pozwalając ich oczernić,
Na łamach książek, portali czy prasy…

Nie pozwólmy by upojony nowoczesnością świat,
Zapomniał o hitlerowskich okrucieństwach i zbrodniach,
By bezsprzeczna niemieckiego narodu wina,
W wątpliwość była dziś poddawana.

Pamięci o zgładzonych w lesie katyńskim,
Mimo wciąż żywej komunistycznej propagandy,
Na całym świecie niestrudzenie brońmy,
W toku burzliwych dyskusji, polemik.

O bestialsko na Wołyniu pomordowanych,
Strzeżmy tej strasznej bolesnej prawdy,
O tamtym krzyku ofiar bezbronnych,
O niewysłowionym cierpieniu maleńkich dzieci.

Walecznych ułanów porośniętych mchem mogił,
Strzeżmy blaskiem zniczy płomieni,
Pamięci o polskich partyzantach niezłomnych,
Strzeżmy barwnych wierszy strofami,

Bo czasem prosty tylko wiersz,
Bywa jak dzierżony pewnie oręż,
Błyszczący sztylet czy obosieczny miecz,
Zimny w gorącej dłoni pistolet…

Ten zaś mój skromny wiersz,
Dla Historii będąc uniżonym hołdem,
Zarazem drobnym sprzeciwu jest aktem,
Przeciwko pladze wszelakich jej fałszerstw…












]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7936.html Wed, 01 Oct 2025 23:39:19 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7936.html Choć czasu upłynęło tak wiele...
Bolały wspomnienia w cichy szloch przyobleczone,
Padało nocami tysiące łez…

Zgoda niepełna... częściowa...
Wciąż więzną w gardle niewykrzyczane słowa...
O bólu który w kresowych rodzinach,
Tlił się przez kolejne pokolenia...

A przecież każdy człowiek,
Zasługuje na godny pochówek,
By migocący znicza płomień,
Cichym dla niego był hołdem,

By kamienny nagrobek,
Wiernie pamięci o nim strzegł,
Imię i nazwisko na nim wyryte,
Milczącym pozostało świadectwem…

Nareszcie godny pogrzeb…
Polaków zgładzonych przed laty okrutnie,
Przez w ludzkich skórach kryjące się bestie,
Pogardą i nienawiścią nocami upojone…

Tamtej strasznej nocy w Puźnikach,
Ciągnąca się noc całą mordów orgia,
Dziesiątki bezbronnych ofiar przyniosła,
Zebrała śmierć okrutne swe żniwa.

Bohaterska polskiej samoobrony postawa,
Chaotyczna desperacka wymiana ognia,
Niewiele pomogła i na niewiele się zdała,
Gdy z kilku stron zmasowany nastąpił atak.

Spod bezlitosnych siekier ciosów
Banderowskich zwyrodnialców i okrutników,
Do uciekających z karabinów strzałów,
Pozostał tylko wypełniony zwłokami rów…

Po tak długim czasie,
Nikczemnego tłumienia prawdy bolesnej,
Przyodziewania jej w kłamstwa łachmany podłe,
Tuszowania przez propagandę,

Dziesiątki lat zwodzenia,
Kluczenia w międzynarodowych relacjach,
Podłych prób o ludobójstwie prawdy ukrywania
Oddalały żądanych ekshumacji czas…

By w cieniu kolejnej wojny,
Niechętnie padły wymuszone zgody,
By pozwolono pomordowanych uczcić,
Na polskich kresach w obrządku katolickim,

By z ust polskich księży,
W cieniu tamtych zbrodni straszliwych,
Padły słowa o Życiu Wiecznym,
By złożono trumny do poświęconej ziemi…

Choć niewysłowionych cierpień ogrom,
Milionów Polaków na kresach dotknął,
Czapkując radosnym z dzieciństwa chwilom,
Otulili czule swe wspomnienia pamięcią.

I gdy snem znużone przymkną się powieki,
Wspomnieniami w blasku księżyca otuleni,
Pielgrzymują nocami do sanktuariów kresowych,
Starzy zza Buga przesiedleńcy.

A gdy niejednej księżycowej nocy,
Starzy siwowłosy kresowiacy,
Modlą się za swych przodków i bliskich,
My także za nich się pomódlmy…

Za pomordowanych w Puźnikach,
Za zgładzonych we wszystkich częściach Wołynia,
Niech popłynie i nasza cicha modlitwa,
Przyobleczona w piękne polskiego języka słowa…

- Wiersz poświęcony pamięci Polaków pomordowanych w Puźnikach w nocy z 12 na 13 lutego 1945 roku przez sotnie z kurenia Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) Petra Chamczuka „Bystrego”.



]]> Choć czasu upłynęło tak wiele...
Bolały wspomnienia w cichy szloch przyobleczone,
Padało nocami tysiące łez…

Zgoda niepełna... częściowa...
Wciąż więzną w gardle niewykrzyczane słowa...
O bólu który w kresowych rodzinach,
Tlił się przez kolejne pokolenia...

A przecież każdy człowiek,
Zasługuje na godny pochówek,
By migocący znicza płomień,
Cichym dla niego był hołdem,

By kamienny nagrobek,
Wiernie pamięci o nim strzegł,
Imię i nazwisko na nim wyryte,
Milczącym pozostało świadectwem…

Nareszcie godny pogrzeb…
Polaków zgładzonych przed laty okrutnie,
Przez w ludzkich skórach kryjące się bestie,
Pogardą i nienawiścią nocami upojone…

Tamtej strasznej nocy w Puźnikach,
Ciągnąca się noc całą mordów orgia,
Dziesiątki bezbronnych ofiar przyniosła,
Zebrała śmierć okrutne swe żniwa.

Bohaterska polskiej samoobrony postawa,
Chaotyczna desperacka wymiana ognia,
Niewiele pomogła i na niewiele się zdała,
Gdy z kilku stron zmasowany nastąpił atak.

Spod bezlitosnych siekier ciosów
Banderowskich zwyrodnialców i okrutników,
Do uciekających z karabinów strzałów,
Pozostał tylko wypełniony zwłokami rów…

Po tak długim czasie,
Nikczemnego tłumienia prawdy bolesnej,
Przyodziewania jej w kłamstwa łachmany podłe,
Tuszowania przez propagandę,

Dziesiątki lat zwodzenia,
Kluczenia w międzynarodowych relacjach,
Podłych prób o ludobójstwie prawdy ukrywania
Oddalały żądanych ekshumacji czas…

By w cieniu kolejnej wojny,
Niechętnie padły wymuszone zgody,
By pozwolono pomordowanych uczcić,
Na polskich kresach w obrządku katolickim,

By z ust polskich księży,
W cieniu tamtych zbrodni straszliwych,
Padły słowa o Życiu Wiecznym,
By złożono trumny do poświęconej ziemi…

Choć niewysłowionych cierpień ogrom,
Milionów Polaków na kresach dotknął,
Czapkując radosnym z dzieciństwa chwilom,
Otulili czule swe wspomnienia pamięcią.

I gdy snem znużone przymkną się powieki,
Wspomnieniami w blasku księżyca otuleni,
Pielgrzymują nocami do sanktuariów kresowych,
Starzy zza Buga przesiedleńcy.

A gdy niejednej księżycowej nocy,
Starzy siwowłosy kresowiacy,
Modlą się za swych przodków i bliskich,
My także za nich się pomódlmy…

Za pomordowanych w Puźnikach,
Za zgładzonych we wszystkich częściach Wołynia,
Niech popłynie i nasza cicha modlitwa,
Przyobleczona w piękne polskiego języka słowa…

- Wiersz poświęcony pamięci Polaków pomordowanych w Puźnikach w nocy z 12 na 13 lutego 1945 roku przez sotnie z kurenia Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) Petra Chamczuka „Bystrego”.



]]>