http://dotykiemwiatru.grd.pl/ Tue, 13 Oct 2026 03:51:14 +0000 MyBB http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-8004.html Mon, 14 Sep 2026 01:48:11 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-8004.html Niegdyś w żartach pytali
Ile na jednej główce od szpilki
Można by diabłów pomieścić,

Dziś po stuleciach rozwoju nauki,
Światowej sławy astrofizycy,
Z każdym rokiem stawiają wciąż setki
Pytań stokroć bardziej zawiłych

I otwarcie stawiają pytanie...
Czy wszechświat jest atomem?
I nieskończonej potęgi Bożej
Jedynie niewielkim ułamkiem?

I czy niezliczone wszechświaty,
Niczym ziarenka piasku na plaży,
W wielowymiarowej hiperprzestrzeni,
Leżą tak jedne obok drugich?...

Niegdyś szklana kula,
W namiocie starego wróża,
Ciekawym świata udzielić miała,
Odpowiedzi na nurtujące ich pytania,

Dziś zaawansowane technologicznie sondy,
Wysyłane na obce planety,
Mają z czasem ludzkość przybliżyć,
Do postawienia stopy na każdej z nich,

A w sekretnych rozległych laboratoriach,
Ukrytych w tajnych baz podziemiach,
Nowoczesne diamentowe wiertła
Łamią się na meteorach nieznanego pochodzenia

By ich maleńkie cząsteczki,
Prężącemu muskuły światu nauki,
Choćby mglistych odpowiedzi udzieliły,
O największe tajemnice nieznanych galaktyk…

Niegdyś skrzący bursztynek,
Zawinięty w jedwabną chusteczkę,
Dla młodej hrabianki największym był skarbem,
Strzegła go jak oka w głowie,

Dziś pod mikroskopami elektronowymi,
Badane wnikliwie meteorytów próbki,
Spędzają sen z powiek zespołom naukowczyń,
Niezliczonością swych tajemnic,

I często w długich rozmowach,
Poruszając wszelkie astronomii zagadnienia,
Nie stronią od dociekliwych pytań
O naturę niepojętego wszechświata.

I czy spośród miliardów gwiazd,
Każda tysiące tajemnic swych skrywa,
Do których choć mglistego wyjaśnienia,
Nie zbliży się ludzkość przez tysiące lat…







]]> Niegdyś w żartach pytali
Ile na jednej główce od szpilki
Można by diabłów pomieścić,

Dziś po stuleciach rozwoju nauki,
Światowej sławy astrofizycy,
Z każdym rokiem stawiają wciąż setki
Pytań stokroć bardziej zawiłych

I otwarcie stawiają pytanie...
Czy wszechświat jest atomem?
I nieskończonej potęgi Bożej
Jedynie niewielkim ułamkiem?

I czy niezliczone wszechświaty,
Niczym ziarenka piasku na plaży,
W wielowymiarowej hiperprzestrzeni,
Leżą tak jedne obok drugich?...

Niegdyś szklana kula,
W namiocie starego wróża,
Ciekawym świata udzielić miała,
Odpowiedzi na nurtujące ich pytania,

Dziś zaawansowane technologicznie sondy,
Wysyłane na obce planety,
Mają z czasem ludzkość przybliżyć,
Do postawienia stopy na każdej z nich,

A w sekretnych rozległych laboratoriach,
Ukrytych w tajnych baz podziemiach,
Nowoczesne diamentowe wiertła
Łamią się na meteorach nieznanego pochodzenia

By ich maleńkie cząsteczki,
Prężącemu muskuły światu nauki,
Choćby mglistych odpowiedzi udzieliły,
O największe tajemnice nieznanych galaktyk…

Niegdyś skrzący bursztynek,
Zawinięty w jedwabną chusteczkę,
Dla młodej hrabianki największym był skarbem,
Strzegła go jak oka w głowie,

Dziś pod mikroskopami elektronowymi,
Badane wnikliwie meteorytów próbki,
Spędzają sen z powiek zespołom naukowczyń,
Niezliczonością swych tajemnic,

I często w długich rozmowach,
Poruszając wszelkie astronomii zagadnienia,
Nie stronią od dociekliwych pytań
O naturę niepojętego wszechświata.

I czy spośród miliardów gwiazd,
Każda tysiące tajemnic swych skrywa,
Do których choć mglistego wyjaśnienia,
Nie zbliży się ludzkość przez tysiące lat…







]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-8002.html Tue, 01 Sep 2026 05:05:51 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-8002.html Za dziesiątki miast bezbronnych,
Bombardowanych dniami i nocami,
Przez niemieckich bombowców dywizjony,

Za wtargnięcie do naszych granic,
Bez formalnego wypowiedzenia wojny,
Poranienie naszej polskiej ziemi,
Wybuchów i pożóg tysiącami,

Za każdą bolesną ranę,
Zadaną naszej ukochanej Ojczyźnie,
W tamte pamiętne dni wrześniowe,
Bólu i cierpienia tak pełne,

Za zabite wspomnienia,
Umierające w dogasających zgliszczach,
Pamięć o dawnych pokoleniach,
Pogrzebaną w wszechobecnych gruzach…

Żądamy reparacji...
Za ogrom niemieckich zbrodni,
W tamtych czasach nieludzkich,
Popełnionych na narodzie polskim,

Za bohaterskich Żołnierzy Września,
Rozstrzeliwanych w masowych egzekucjach,
Z pogwałceniem wojennego prawa,
Gdy przeszywała powietrze z ckm-u seria,

Za partyzantów nocami pojmanych,
W lasach i borach rozległych
O świcie bez litości straconych,
Przez niemiecki pluton egzekucyjny,

Za tysiące bezbronnych cywilów,
Mordowanych bez sumienia wyrzutów,
Podług bezdusznych rozkazów,
Wydawanych przez niemieckich oficerów…

Żądamy reparacji...
Za przetrącone życiowe plany,
Milionów Polaków i Polek młodych,
Stojących wówczas na progu dorosłości,

Za ich wielkie marzenia,
Pogrzebane w zniszczonych miastach,
Wyniszczający nerwy ich strach,
Masowe przerażenie bezmiarem okrucieństwa,

Za zrabowany tak chciwie,
Wielopokoleniowych rodzin dobytek,
Pełne polskich więźniów katownie,
Wyniszczanych w toku gestapowskich śledztw,

Mimo siarczystego zimna i chłodu,
Wywózki do koncentracyjnych obozów,
A w obozowych baraków półmroku,
Dotkliwy dojmujący głód…

Żądamy reparacji...
Za zerwane rodzinne więzi,
Tysiące małżeństw wojną rozdzielonych,
Zrabowane ślubne obrączki,

Za przerażonych matek krzyk,
Z bezsilności w gardle więznący,
Mimo szalejącej wokoło wojny,
Tulących do piersi maleńkie dzieci,

Za polskich dzieci przerwane sny,
Niegasnącą ich troskę o bliskich,
Powracające wciąż nocami koszmary,
Dzieciństwo naznaczone tyloma bestialstwami,

Za milionów matek łzy,
Wylane za poległymi na wojnie synami,
Więzionych synów do matek listy,
Które nigdy nie dotarły...

Żądamy reparacji...
Za zabytki polskiej kultury,
Niszczone latami w szale barbarzyńskim,
Przez niemieckich nadludzi,

Za splądrowane zabytkowe dworki,
Zrabowane z nich dzieła sztuki,
Połamane ścienne zegary,
Zniszczone rodzinne pamiątki,

Za wyburzone kościoły,
Pamiętające minionych pokoleń modlitwy,
Za rozbite polne kapliczki,
Cieszące niegdyś naszych pradziadów oczy,

Za spalone biblioteki,
Pełne ksiąg unikatowych,
Za bezcenne pożółkłe rękopisy,
Spopielone wraz z domowymi archiwami…

Żądamy reparacji...
Za wszelkie możliwe krzywdy,
Wyrządzone w latach okrutnej okupacji,
Gdy byliśmy tak bezsilni,

Za tamten strach wszechobecny,
Bezprawne uliczne łapanki,
Ciągły lęk przed wywózkami,
Eksmisje i rekwizycje w środku nocy

Za to że byliśmy podludźmi,
Z biegiem lat kolejnych,
Mającymi być wyniszczonymi,
Podług aryjskich panów woli,

Za każdą polską łzę,
Choć było ich przecież więcej,
Niż padających na ziemię
Przez całą wojnę z nabojów łusek…



]]> Za dziesiątki miast bezbronnych,
Bombardowanych dniami i nocami,
Przez niemieckich bombowców dywizjony,

Za wtargnięcie do naszych granic,
Bez formalnego wypowiedzenia wojny,
Poranienie naszej polskiej ziemi,
Wybuchów i pożóg tysiącami,

Za każdą bolesną ranę,
Zadaną naszej ukochanej Ojczyźnie,
W tamte pamiętne dni wrześniowe,
Bólu i cierpienia tak pełne,

Za zabite wspomnienia,
Umierające w dogasających zgliszczach,
Pamięć o dawnych pokoleniach,
Pogrzebaną w wszechobecnych gruzach…

Żądamy reparacji...
Za ogrom niemieckich zbrodni,
W tamtych czasach nieludzkich,
Popełnionych na narodzie polskim,

Za bohaterskich Żołnierzy Września,
Rozstrzeliwanych w masowych egzekucjach,
Z pogwałceniem wojennego prawa,
Gdy przeszywała powietrze z ckm-u seria,

Za partyzantów nocami pojmanych,
W lasach i borach rozległych
O świcie bez litości straconych,
Przez niemiecki pluton egzekucyjny,

Za tysiące bezbronnych cywilów,
Mordowanych bez sumienia wyrzutów,
Podług bezdusznych rozkazów,
Wydawanych przez niemieckich oficerów…

Żądamy reparacji...
Za przetrącone życiowe plany,
Milionów Polaków i Polek młodych,
Stojących wówczas na progu dorosłości,

Za ich wielkie marzenia,
Pogrzebane w zniszczonych miastach,
Wyniszczający nerwy ich strach,
Masowe przerażenie bezmiarem okrucieństwa,

Za zrabowany tak chciwie,
Wielopokoleniowych rodzin dobytek,
Pełne polskich więźniów katownie,
Wyniszczanych w toku gestapowskich śledztw,

Mimo siarczystego zimna i chłodu,
Wywózki do koncentracyjnych obozów,
A w obozowych baraków półmroku,
Dotkliwy dojmujący głód…

Żądamy reparacji...
Za zerwane rodzinne więzi,
Tysiące małżeństw wojną rozdzielonych,
Zrabowane ślubne obrączki,

Za przerażonych matek krzyk,
Z bezsilności w gardle więznący,
Mimo szalejącej wokoło wojny,
Tulących do piersi maleńkie dzieci,

Za polskich dzieci przerwane sny,
Niegasnącą ich troskę o bliskich,
Powracające wciąż nocami koszmary,
Dzieciństwo naznaczone tyloma bestialstwami,

Za milionów matek łzy,
Wylane za poległymi na wojnie synami,
Więzionych synów do matek listy,
Które nigdy nie dotarły...

Żądamy reparacji...
Za zabytki polskiej kultury,
Niszczone latami w szale barbarzyńskim,
Przez niemieckich nadludzi,

Za splądrowane zabytkowe dworki,
Zrabowane z nich dzieła sztuki,
Połamane ścienne zegary,
Zniszczone rodzinne pamiątki,

Za wyburzone kościoły,
Pamiętające minionych pokoleń modlitwy,
Za rozbite polne kapliczki,
Cieszące niegdyś naszych pradziadów oczy,

Za spalone biblioteki,
Pełne ksiąg unikatowych,
Za bezcenne pożółkłe rękopisy,
Spopielone wraz z domowymi archiwami…

Żądamy reparacji...
Za wszelkie możliwe krzywdy,
Wyrządzone w latach okrutnej okupacji,
Gdy byliśmy tak bezsilni,

Za tamten strach wszechobecny,
Bezprawne uliczne łapanki,
Ciągły lęk przed wywózkami,
Eksmisje i rekwizycje w środku nocy

Za to że byliśmy podludźmi,
Z biegiem lat kolejnych,
Mającymi być wyniszczonymi,
Podług aryjskich panów woli,

Za każdą polską łzę,
Choć było ich przecież więcej,
Niż padających na ziemię
Przez całą wojnę z nabojów łusek…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-8000.html Thu, 20 Aug 2026 01:07:50 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-8000.html Ciążące tak bardzo naszej polskiej ziemi,
Naraz wszystkie obróciły się w pył,
Rozwiany przez wiatr historii,

By na poświęconych im placach,
Najmniejszy po nich nie pozostał ślad,
A z nieśpiesznym biegiem kolejnych lat,
Wszelkie wspomnienie po nich zatarł czas,

By pięcioramienne sowieckie gwiazdy,
Swymi uderzeniami bezlitosnymi,
Rozbiły na zawsze żelazne młoty,
Nie oszczędzając żadnej z nich,

By z budzących grozę sztandarów czerwonych,
Niegdyś dumnie powiewających,
Pozostały już tylko strzępy,
Pokryte kurzem historii…

By w całym naszym rozległym kraju,
Znienawidzone pomniki sowieckich sołdatów,
Bez zbędnych niepotrzebnych słów,
Runęły naraz z swych cokołów,

By sowieckich pomników cienie
Nie skrywały tej prawdy straszliwej,
O bolszewików niewysłowionym okrucieństwie,
Zaświadczonym przez miliony łez,

By ta okrutna prawda
O sowieckich mordach, rabunkach i gwałtach,
Z biegiem kolejnych przyszłych lat
Nigdy nie była przez nie tłumiona,

By te sowieckie monumenty
Dla udręczonej przez lata Polski
Przenigdy już nie były
Jak szorstka dłoń zaciśnięta na szyi,

Nie pozwalająca z gardła wydobyć,
Głośnego nieujarzmionego krzyku prawdy,
O bezmiarze armii czerwonej win,
Przez komunistów usłużnie wymazywanych…

By wkrótce miejsca ustąpiły,
Pomnikom bohaterów prawdziwych,
Wiernych Ojczyźnie patriotów niezłomnych,
Nie będących obcych mocarstw sługusami,

By z sowieckich pomników gruz,
Hołdem był dla tysięcy opozycjonistów,
Złożonym przez Historię u ich stóp,
Niczym wiązanki wielobarwnych kwiatów,

By sprawiedliwa Historia,
Ta prawdy niezłomna strażniczka,
Wszelki ślad po nich zatarła,
Aż po kres ziemskiego świata…






]]> Ciążące tak bardzo naszej polskiej ziemi,
Naraz wszystkie obróciły się w pył,
Rozwiany przez wiatr historii,

By na poświęconych im placach,
Najmniejszy po nich nie pozostał ślad,
A z nieśpiesznym biegiem kolejnych lat,
Wszelkie wspomnienie po nich zatarł czas,

By pięcioramienne sowieckie gwiazdy,
Swymi uderzeniami bezlitosnymi,
Rozbiły na zawsze żelazne młoty,
Nie oszczędzając żadnej z nich,

By z budzących grozę sztandarów czerwonych,
Niegdyś dumnie powiewających,
Pozostały już tylko strzępy,
Pokryte kurzem historii…

By w całym naszym rozległym kraju,
Znienawidzone pomniki sowieckich sołdatów,
Bez zbędnych niepotrzebnych słów,
Runęły naraz z swych cokołów,

By sowieckich pomników cienie
Nie skrywały tej prawdy straszliwej,
O bolszewików niewysłowionym okrucieństwie,
Zaświadczonym przez miliony łez,

By ta okrutna prawda
O sowieckich mordach, rabunkach i gwałtach,
Z biegiem kolejnych przyszłych lat
Nigdy nie była przez nie tłumiona,

By te sowieckie monumenty
Dla udręczonej przez lata Polski
Przenigdy już nie były
Jak szorstka dłoń zaciśnięta na szyi,

Nie pozwalająca z gardła wydobyć,
Głośnego nieujarzmionego krzyku prawdy,
O bezmiarze armii czerwonej win,
Przez komunistów usłużnie wymazywanych…

By wkrótce miejsca ustąpiły,
Pomnikom bohaterów prawdziwych,
Wiernych Ojczyźnie patriotów niezłomnych,
Nie będących obcych mocarstw sługusami,

By z sowieckich pomników gruz,
Hołdem był dla tysięcy opozycjonistów,
Złożonym przez Historię u ich stóp,
Niczym wiązanki wielobarwnych kwiatów,

By sprawiedliwa Historia,
Ta prawdy niezłomna strażniczka,
Wszelki ślad po nich zatarła,
Aż po kres ziemskiego świata…






]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7992.html Sat, 11 Jul 2026 16:58:26 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7992.html Pośród śmiechów szyderczych,
Słów nienawiścią przepełnionych,
Od niewysłowionej pogardy ciężkich,

Padały krople święconej wody,
Na piły, widły, siekiery,
Uświęcając je w celu zbrodniczym,
W świętokradzkim obrzędzie bezbożnym.

Płomienne starego popa kazanie,
Nieludzką nienawiścią podszyte,
Wielkich zbrodni miało być zarzewiem,
Rozlanych po Ukrainie okrucieństw pożarem,

Nienawistne słowa starego popa,
Były jak sączony w dusze jad,
Pod pozorem banderyzmu szerzenia
Zabijający wszelkie wyrzuty sumienia.

I te święconej wody krople,
Na polskie dzieci były wyrokiem,
Zwiastować bowiem miały ich śmierć,
Strasznego ich losu były przypieczętowaniem.

I każda święconej wody kropla,
Czyichś cierpień oznaczała bezmiar,
Śmierć w nieopisanych męczarniach,
Orgie mordów w odmętach szaleństwa.

A te maleńkie kropelki,
Heroldami były zbrodni straszliwych,
Zwiastować miały dziecięcej krwi strużki,
Niezliczone z oczu ich łzy,

A każda święconej wody kropla,
Brudna, wstrętna i zimna,
Błogosławieństwem była szatana,
Diabelski chichot w sobie kryła.

Nasiąkła nienawiścią Agiasma,
W tamtych pełnych okrucieństwa dniach,
Nie była symbolem oczyszczenia,
Skaziły ją popów bezbożne słowa…

I w księżyca blasku upiornym,
Wyważały drzwi chałup poświęcone łomy,
Rozłupywały czaszki maleńkich dzieci,
Pobłogosławione przez popów siekiery,

Pokropione w cerkwiach kosy,
Odbijając się w głębi przerażonych źrenic,
Dotykając młodych dziewcząt krtani,
Niejedną nić życia trwale przecięły.

A krople przelanej krwi polskich dzieci,
Przed oblicza hufców anielskich,
Płacząc rzewnie skargi swe niosły,
O potworności zbrodni straszliwych,

A każda dziecięcej krwi kropelka,
Strwożona aniołom opowiedziała,
Jak wielkiego bezmiaru okrucieństwa,
W wołyńskie noce świadkiem była.

I te krople niewinnej krwi,
Dzieci bestialsko pomordowanych,
Uczciły wierne Bogu anioły,
Pieczętując je swymi pocałunkami,

By po kres świata były świadectwem,
O tamtym straszliwym bestialstwie,
Jak ludzkiej natury zezwierzęcenie,
Potrafi być nieujarzmione…

Miała być rzekomo wolna Ukraina,
Czysta jak przysłowiowa wody szklanka,
Lecz w niewysłowionej nienawiści skąpana,
Spłynęła wkrótce krwią zbroczona.

I pomimo upływu lat,
Pozostaje wciąż wstrętna i brudna,
W tamtych nierozliczonych zbrodniach
Wciąż bezwstydnie unurzana,

Wciąż bez woli oczyszczenia,
Gdy zakłamana elita,
Haniebny kurs polityki wyznacza,
Czcząc zbrodniarzy w niezliczonych pomnikach…

A pomordowanych na Wołyniu dzieci,
Nie utuli już nikt,
Jedynie niebiańskie anioły,
Otrą z oczu ich łzy,

A każda polskiego dziecka łza,
Większą ma wagę w oczach Boga,
Niż ukraińskich historyków kłamstwa,
Którym przyklaskuje dwulicowy świat.

Każda kropla polskiej krwi
Pozostała na wołyńskiej ziemi,
Świadectwem jest dziś niezatartym
Tamtych zbrodni straszliwych,

Wielkie morze łez,
Polskich dzieci zgładzonych okrutnie,
Dla ludzkości jest plamą na honorze,
Dla cywilizowanego świata sumienia wyrzutem…

- Wiersz napisany dla upamiętnienia osiemdziesiątej trzeciej rocznicy krwawej niedzieli na Wołyniu…



]]> Pośród śmiechów szyderczych,
Słów nienawiścią przepełnionych,
Od niewysłowionej pogardy ciężkich,

Padały krople święconej wody,
Na piły, widły, siekiery,
Uświęcając je w celu zbrodniczym,
W świętokradzkim obrzędzie bezbożnym.

Płomienne starego popa kazanie,
Nieludzką nienawiścią podszyte,
Wielkich zbrodni miało być zarzewiem,
Rozlanych po Ukrainie okrucieństw pożarem,

Nienawistne słowa starego popa,
Były jak sączony w dusze jad,
Pod pozorem banderyzmu szerzenia
Zabijający wszelkie wyrzuty sumienia.

I te święconej wody krople,
Na polskie dzieci były wyrokiem,
Zwiastować bowiem miały ich śmierć,
Strasznego ich losu były przypieczętowaniem.

I każda święconej wody kropla,
Czyichś cierpień oznaczała bezmiar,
Śmierć w nieopisanych męczarniach,
Orgie mordów w odmętach szaleństwa.

A te maleńkie kropelki,
Heroldami były zbrodni straszliwych,
Zwiastować miały dziecięcej krwi strużki,
Niezliczone z oczu ich łzy,

A każda święconej wody kropla,
Brudna, wstrętna i zimna,
Błogosławieństwem była szatana,
Diabelski chichot w sobie kryła.

Nasiąkła nienawiścią Agiasma,
W tamtych pełnych okrucieństwa dniach,
Nie była symbolem oczyszczenia,
Skaziły ją popów bezbożne słowa…

I w księżyca blasku upiornym,
Wyważały drzwi chałup poświęcone łomy,
Rozłupywały czaszki maleńkich dzieci,
Pobłogosławione przez popów siekiery,

Pokropione w cerkwiach kosy,
Odbijając się w głębi przerażonych źrenic,
Dotykając młodych dziewcząt krtani,
Niejedną nić życia trwale przecięły.

A krople przelanej krwi polskich dzieci,
Przed oblicza hufców anielskich,
Płacząc rzewnie skargi swe niosły,
O potworności zbrodni straszliwych,

A każda dziecięcej krwi kropelka,
Strwożona aniołom opowiedziała,
Jak wielkiego bezmiaru okrucieństwa,
W wołyńskie noce świadkiem była.

I te krople niewinnej krwi,
Dzieci bestialsko pomordowanych,
Uczciły wierne Bogu anioły,
Pieczętując je swymi pocałunkami,

By po kres świata były świadectwem,
O tamtym straszliwym bestialstwie,
Jak ludzkiej natury zezwierzęcenie,
Potrafi być nieujarzmione…

Miała być rzekomo wolna Ukraina,
Czysta jak przysłowiowa wody szklanka,
Lecz w niewysłowionej nienawiści skąpana,
Spłynęła wkrótce krwią zbroczona.

I pomimo upływu lat,
Pozostaje wciąż wstrętna i brudna,
W tamtych nierozliczonych zbrodniach
Wciąż bezwstydnie unurzana,

Wciąż bez woli oczyszczenia,
Gdy zakłamana elita,
Haniebny kurs polityki wyznacza,
Czcząc zbrodniarzy w niezliczonych pomnikach…

A pomordowanych na Wołyniu dzieci,
Nie utuli już nikt,
Jedynie niebiańskie anioły,
Otrą z oczu ich łzy,

A każda polskiego dziecka łza,
Większą ma wagę w oczach Boga,
Niż ukraińskich historyków kłamstwa,
Którym przyklaskuje dwulicowy świat.

Każda kropla polskiej krwi
Pozostała na wołyńskiej ziemi,
Świadectwem jest dziś niezatartym
Tamtych zbrodni straszliwych,

Wielkie morze łez,
Polskich dzieci zgładzonych okrutnie,
Dla ludzkości jest plamą na honorze,
Dla cywilizowanego świata sumienia wyrzutem…

- Wiersz napisany dla upamiętnienia osiemdziesiątej trzeciej rocznicy krwawej niedzieli na Wołyniu…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7986.html Fri, 19 Jun 2026 21:01:39 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7986.html Tych którzy katom przodków naszych,
Uniżone oddają dziś pokłony,
Olbrzymie stawiając im pomniki.

I tych którzy plują nam w twarz,
Zwyrodnialców wynosząc na piedestał
I z haniebnego zakłamywania historii kart,
Czynią podły swój zwyczaj.

I nie szczędząc swych hołdów,
Bandom rabusiów i nikczemników,
Prawa odmawiają do godnego pochówku
Bestialsko zamordowanemu dziecięciu…

Niech przepiękne polskie ordery
Przenigdy nie zdobią piersi,
Ludzi cynicznych i podłych
Zapamiętałych w swej dwulicowości,

Którzy przyjmując naszą pomoc,
Z wyrachowania niekiedy nam przytakując,
Zarazem jawnie oddają honor,
Przodków naszych bezlitosnym mordercom,

Którzy fladze biało-czerwonej,
Jawnie okazując pogardę,
Czerwono-czarną zarazem czczą szmatę,
O pomordowanych Polakach plugawiąc pamięć…

A gdy jedynie pogardą,
Fałszywi przyjaciele nam odpłacą,
Pobiegnijmy zaraz swą myślą,
Ku polskim odwiecznym prawdom,

Że nie ma rzeczy cenniejszej,
Niż ojczystej historii umiłowanie,
Prawdziwym jest ona nam skarbem,
Dziś i przez stulecia kolejne!…

- Wiersz napisany dla uczczenia odebrania Orderu Orła Białego Wołodymyrowi Zełenskiemu.


  Order_of_White_Eagle_Poland.jpg (Rozmiar: 77,73 KB / Pobrań: 0) ]]> Tych którzy katom przodków naszych,
Uniżone oddają dziś pokłony,
Olbrzymie stawiając im pomniki.

I tych którzy plują nam w twarz,
Zwyrodnialców wynosząc na piedestał
I z haniebnego zakłamywania historii kart,
Czynią podły swój zwyczaj.

I nie szczędząc swych hołdów,
Bandom rabusiów i nikczemników,
Prawa odmawiają do godnego pochówku
Bestialsko zamordowanemu dziecięciu…

Niech przepiękne polskie ordery
Przenigdy nie zdobią piersi,
Ludzi cynicznych i podłych
Zapamiętałych w swej dwulicowości,

Którzy przyjmując naszą pomoc,
Z wyrachowania niekiedy nam przytakując,
Zarazem jawnie oddają honor,
Przodków naszych bezlitosnym mordercom,

Którzy fladze biało-czerwonej,
Jawnie okazując pogardę,
Czerwono-czarną zarazem czczą szmatę,
O pomordowanych Polakach plugawiąc pamięć…

A gdy jedynie pogardą,
Fałszywi przyjaciele nam odpłacą,
Pobiegnijmy zaraz swą myślą,
Ku polskim odwiecznym prawdom,

Że nie ma rzeczy cenniejszej,
Niż ojczystej historii umiłowanie,
Prawdziwym jest ona nam skarbem,
Dziś i przez stulecia kolejne!…

- Wiersz napisany dla uczczenia odebrania Orderu Orła Białego Wołodymyrowi Zełenskiemu.


  Order_of_White_Eagle_Poland.jpg (Rozmiar: 77,73 KB / Pobrań: 0) ]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7984.html Sat, 13 Jun 2026 01:55:26 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7984.html Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom,
Kłaniają się przyrody sekretom,
Próbując sobie zjednać ich przychylność,

Skrzący w pełni srebrzysty księżyc,
Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy,
Zapytał wyniośle każdej z nich,
Czy więcej swego blasku im użyczyć,

Te między sobą się naradziwszy,
Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości,
Nie czekając dłużej ni chwili,
Odparły zaraz dumnemu księżycowi...

– Nie potrzebujemy twej łaski,
Gdyż ty sam, choć taki dumny,
Jesteś jedynie sługą naszej planety,
Niczym paź królowej swej wierny,

A naszymi paziami ,
Oddanymi nam i wiernymi,
Są niezliczone świętojańskie robaczki,
To ich blaskiem nocami się cieszymy,

Bo tak naprawdę każda z nas
Jest niczym maleńka planeta,
Wszelakich niepojętych sekretów pełna,
Strzeżonych przez upływający czas,

Nieprzebranych łąk połacie,
Otulone wielkim zieleni płaszczem,
Tak rozległe i ogromne,
Niezbadanym są naszym kosmosem,

Bowiem niczym olbrzymie planety,
Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk,
Choć maleńkie także i my,
Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,

A ta niewielka pobliska rzeczka,
Tak skromna, czysta i cicha,
Jest nam niczym nasza Droga Mleczna,
Równie co i ona tajemnicza,

Niczym gwiazd niezbadanych,
Niedosięgłych, złocistych i skrzących,
Także i nas maleńkich kropel rosy,
We wszechświecie tym są miliardy...

– Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.

---

Zapraszam do obejrzenia filmu stworzonego przeze mnie za pomocą AI na podstawie niniejszego wiersza!]]> Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom,
Kłaniają się przyrody sekretom,
Próbując sobie zjednać ich przychylność,

Skrzący w pełni srebrzysty księżyc,
Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy,
Zapytał wyniośle każdej z nich,
Czy więcej swego blasku im użyczyć,

Te między sobą się naradziwszy,
Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości,
Nie czekając dłużej ni chwili,
Odparły zaraz dumnemu księżycowi...

– Nie potrzebujemy twej łaski,
Gdyż ty sam, choć taki dumny,
Jesteś jedynie sługą naszej planety,
Niczym paź królowej swej wierny,

A naszymi paziami ,
Oddanymi nam i wiernymi,
Są niezliczone świętojańskie robaczki,
To ich blaskiem nocami się cieszymy,

Bo tak naprawdę każda z nas
Jest niczym maleńka planeta,
Wszelakich niepojętych sekretów pełna,
Strzeżonych przez upływający czas,

Nieprzebranych łąk połacie,
Otulone wielkim zieleni płaszczem,
Tak rozległe i ogromne,
Niezbadanym są naszym kosmosem,

Bowiem niczym olbrzymie planety,
Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk,
Choć maleńkie także i my,
Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,

A ta niewielka pobliska rzeczka,
Tak skromna, czysta i cicha,
Jest nam niczym nasza Droga Mleczna,
Równie co i ona tajemnicza,

Niczym gwiazd niezbadanych,
Niedosięgłych, złocistych i skrzących,
Także i nas maleńkich kropel rosy,
We wszechświecie tym są miliardy...

– Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.

---

Zapraszam do obejrzenia filmu stworzonego przeze mnie za pomocą AI na podstawie niniejszego wiersza!]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7979.html Mon, 01 Jun 2026 00:23:07 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7979.html Okraszonym złocistego słońca blaskiem,
Gdy niósł się z oddali ptaków śpiew,
A lekki wietrzyk powiał łagodnie

I tlące się w pamięci wspomnienia,
Z dawnych, odległych lat,
Powracały w szczerych rozmowach,
W cieknących niekiedy po policzku łzach,

Smutny strapiony starzec,
Powoli marszcząc swą brew,
Pomarszczoną dłonią drapiąc się po brodzie,
Opowiedział mi straszną z swego dzieciństwa historię,

A historia ta z jego dzieciństwa,
Tak przygnębiająca i smutna,
Tak bardzo wtedy mną wstrząsnęła,
Do głębi dnia tego mnie poruszyła…

By ją trwale unieśmiertelnić,
Ku przestrodze dla pokoleń kolejnych,
Zamyśliłem po latach zakląć ją w rymy
I opowiedzieć językiem poezji,

By przekazana mi jedynie ustnie,
Przez nikogo nie zapisana piórem,
Nie rozpłynęła się na wietrze,
Na wieki odchodząc w zapomnienie…

I tym skromnym moim wierszem,
Bez zbędnego owijania w bawełnę,
Pokrótce Wam wszystkim opowiem,
O tym co go spotkało w dzieciństwie…

Było to w jednej z małopolskich wiosek,
W strasznych latach okupacji hitlerowskiej,
Naznaczonych cierpieniem i głodem,
Powszechnym wokół okrucieństwem.

Pewien volksdeutsch stary,
Kilkuletnim chłopcem się posłużył,
Posyłając go dla załatwienia swej sprawy,
Do chałupy gdzie kwaterowali Niemcy.

Zapisaną w języku niemieckim kartkę,
Pośpiesznie wciskając mu w dłonie,
Polecił zaraz podniesionym głosem,
Zanieść ją we wskazane miejsce.

Ufny kilkuletni chłopiec,
Widząc z oddali wskazaną chałupę,
Nie namyślając się zbyt wiele,
Co tchu prędko do niej pobiegł,

Uchyliwszy ufnie drzwi,
Słysząc z oddali język niemiecki,
Uśmiechając się stanął pośrodku izby,
Z zapisaną kartką w wyciągniętej dłoni…

Przywitały go groźne spojrzenia,
Z oczu Niemców bijąca pogarda,
Budząca grozę nagła cisza,
Budzący się z wolna w duszy strach.

Wtem groźnie wyglądający ss-man,
Wyrywając mu ją bez słowa,
Pobieżnie zaczął ją czytać,
Gubiąc w pośpiechu pojedyncze słowa.

I groźnie marszcząc brew,
Bez słowa zmiął ją w ręce,
Niezrozumiale klnąc coś pod nosem,
Wyrzucił ją zaraz za siebie…

A zdumiony tym chłopiec,
Ciekawsko spoglądając po izbie,
Patrzył tylko pytającym wzrokiem,
Nie wiedząc czy powinien już odejść,

Ufne i dobre dziecko,
Zastanej sytuacji nie rozumiejąc
W milczeniu pośrodku izby czekało
Na choćby jedno wyjaśnienia słowo…

Butni rozjuszeni Niemcy
Nerwów nie potrafiąc utrzymać na wodzy,
Na kilkulatka okrutnie się wściekli,
Niezrozumiałe miotając groźby.

Za nic mając jego dziecięcą niewinność,
Przeszywając go z swych oczu bijącą nienawiścią,
Na całą izbę wściekle klnąc,
Uderzając gwałtownie w stół pięścią,

Pas z żelazną klamrą,
Okrutny ss-man z wściekłością odpinając,
Odruchowo zaraz się zamachnął,
By bolesny wymierzyć cios,

Ciężkim skórzanym pasem,
Okrutny ss-man uderzył chłopca w głowę,
Klnąc przy tym siarczyście,
W brzuch z całej siły kopiąc go wściekle,

Ból straszny niewysłowiony,
W sekundzie ciało kilkulatka przeszył,
Z ust suchych spękanych,
Jęk tylko wyrwał się cichy,

Dziecięce oczy łzami się zaszkliły,
Gdy pośrodku izby się zatoczył,
Nie mogąc utrzymać równowagi,
Od siły ciosu upadł na plecy…

Z bólu nie mogąc wstać,
Cichutko tylko zapłakał,
A z rozbitego kilkulatka nosa
Krew popłynęła jasnoczerwona,

A wściekły wciąż Niemiec,
Klnąc i wrzeszcząc siarczyście,
Gwałtownie biorąc go za kołnierz,
Wyrzucił za drzwi jednym ruchem,

By bezładnie upadł twarzą,
W cuchnące za progiem błoto,
Załzawione oczy powoli przecierając,
Głośny trzask drzwi usłyszał za głową…

Tego pięknego dnia
Bezlitosny niemiecki ss-man,
Polskiego kilkulatka potraktował jak śmiecia,
Katując go jak bezpańskiego psa.

Jego dziecięcą ufność i wrażliwość,
Niczym nadpaloną zapałkę kruchą,
Dnia tego bez litości złamano,
Losem jego się nie przejmując.

Gdy gorzkie malca łzy,
Z śmierdzącym błotem się zmieszały,
W gardle zrazu więznący krzyk,
Z ust jego wyrwał się głośny…

Gdy skończył już opowiadać,
Samemu poczułem tamten jego strach,
Nieludzką nienawiść ss-mana,
Niezrozumienie tamtego okrucieństwa.

I widziałem jak w oku starca,
Niewielka zakręciła się łza,
By spływając z pomarszczonego policzka,
Na ziemię nieśpiesznie upaść.

I dobrze wtedy zapamiętałem,
Tamto jego wymowne spojrzenie,
Które przeszyło mnie dreszczem,
Nie wiedziałem co odpowiedzieć…

Pamiętam że wtedy zamilkłem,
Słów odpowiednich nie mogąc znaleźć,
By po latach napisać ten wiersz,
Ku pamięci i przestrodze…

Choć nie ma już tamtego staruszka,
Przed kilkoma laty już zmarł,
Niech to bolesne wspomnienie z dzieciństwa,
Choć pod postacią wiersza przetrwa…



]]> Okraszonym złocistego słońca blaskiem,
Gdy niósł się z oddali ptaków śpiew,
A lekki wietrzyk powiał łagodnie

I tlące się w pamięci wspomnienia,
Z dawnych, odległych lat,
Powracały w szczerych rozmowach,
W cieknących niekiedy po policzku łzach,

Smutny strapiony starzec,
Powoli marszcząc swą brew,
Pomarszczoną dłonią drapiąc się po brodzie,
Opowiedział mi straszną z swego dzieciństwa historię,

A historia ta z jego dzieciństwa,
Tak przygnębiająca i smutna,
Tak bardzo wtedy mną wstrząsnęła,
Do głębi dnia tego mnie poruszyła…

By ją trwale unieśmiertelnić,
Ku przestrodze dla pokoleń kolejnych,
Zamyśliłem po latach zakląć ją w rymy
I opowiedzieć językiem poezji,

By przekazana mi jedynie ustnie,
Przez nikogo nie zapisana piórem,
Nie rozpłynęła się na wietrze,
Na wieki odchodząc w zapomnienie…

I tym skromnym moim wierszem,
Bez zbędnego owijania w bawełnę,
Pokrótce Wam wszystkim opowiem,
O tym co go spotkało w dzieciństwie…

Było to w jednej z małopolskich wiosek,
W strasznych latach okupacji hitlerowskiej,
Naznaczonych cierpieniem i głodem,
Powszechnym wokół okrucieństwem.

Pewien volksdeutsch stary,
Kilkuletnim chłopcem się posłużył,
Posyłając go dla załatwienia swej sprawy,
Do chałupy gdzie kwaterowali Niemcy.

Zapisaną w języku niemieckim kartkę,
Pośpiesznie wciskając mu w dłonie,
Polecił zaraz podniesionym głosem,
Zanieść ją we wskazane miejsce.

Ufny kilkuletni chłopiec,
Widząc z oddali wskazaną chałupę,
Nie namyślając się zbyt wiele,
Co tchu prędko do niej pobiegł,

Uchyliwszy ufnie drzwi,
Słysząc z oddali język niemiecki,
Uśmiechając się stanął pośrodku izby,
Z zapisaną kartką w wyciągniętej dłoni…

Przywitały go groźne spojrzenia,
Z oczu Niemców bijąca pogarda,
Budząca grozę nagła cisza,
Budzący się z wolna w duszy strach.

Wtem groźnie wyglądający ss-man,
Wyrywając mu ją bez słowa,
Pobieżnie zaczął ją czytać,
Gubiąc w pośpiechu pojedyncze słowa.

I groźnie marszcząc brew,
Bez słowa zmiął ją w ręce,
Niezrozumiale klnąc coś pod nosem,
Wyrzucił ją zaraz za siebie…

A zdumiony tym chłopiec,
Ciekawsko spoglądając po izbie,
Patrzył tylko pytającym wzrokiem,
Nie wiedząc czy powinien już odejść,

Ufne i dobre dziecko,
Zastanej sytuacji nie rozumiejąc
W milczeniu pośrodku izby czekało
Na choćby jedno wyjaśnienia słowo…

Butni rozjuszeni Niemcy
Nerwów nie potrafiąc utrzymać na wodzy,
Na kilkulatka okrutnie się wściekli,
Niezrozumiałe miotając groźby.

Za nic mając jego dziecięcą niewinność,
Przeszywając go z swych oczu bijącą nienawiścią,
Na całą izbę wściekle klnąc,
Uderzając gwałtownie w stół pięścią,

Pas z żelazną klamrą,
Okrutny ss-man z wściekłością odpinając,
Odruchowo zaraz się zamachnął,
By bolesny wymierzyć cios,

Ciężkim skórzanym pasem,
Okrutny ss-man uderzył chłopca w głowę,
Klnąc przy tym siarczyście,
W brzuch z całej siły kopiąc go wściekle,

Ból straszny niewysłowiony,
W sekundzie ciało kilkulatka przeszył,
Z ust suchych spękanych,
Jęk tylko wyrwał się cichy,

Dziecięce oczy łzami się zaszkliły,
Gdy pośrodku izby się zatoczył,
Nie mogąc utrzymać równowagi,
Od siły ciosu upadł na plecy…

Z bólu nie mogąc wstać,
Cichutko tylko zapłakał,
A z rozbitego kilkulatka nosa
Krew popłynęła jasnoczerwona,

A wściekły wciąż Niemiec,
Klnąc i wrzeszcząc siarczyście,
Gwałtownie biorąc go za kołnierz,
Wyrzucił za drzwi jednym ruchem,

By bezładnie upadł twarzą,
W cuchnące za progiem błoto,
Załzawione oczy powoli przecierając,
Głośny trzask drzwi usłyszał za głową…

Tego pięknego dnia
Bezlitosny niemiecki ss-man,
Polskiego kilkulatka potraktował jak śmiecia,
Katując go jak bezpańskiego psa.

Jego dziecięcą ufność i wrażliwość,
Niczym nadpaloną zapałkę kruchą,
Dnia tego bez litości złamano,
Losem jego się nie przejmując.

Gdy gorzkie malca łzy,
Z śmierdzącym błotem się zmieszały,
W gardle zrazu więznący krzyk,
Z ust jego wyrwał się głośny…

Gdy skończył już opowiadać,
Samemu poczułem tamten jego strach,
Nieludzką nienawiść ss-mana,
Niezrozumienie tamtego okrucieństwa.

I widziałem jak w oku starca,
Niewielka zakręciła się łza,
By spływając z pomarszczonego policzka,
Na ziemię nieśpiesznie upaść.

I dobrze wtedy zapamiętałem,
Tamto jego wymowne spojrzenie,
Które przeszyło mnie dreszczem,
Nie wiedziałem co odpowiedzieć…

Pamiętam że wtedy zamilkłem,
Słów odpowiednich nie mogąc znaleźć,
By po latach napisać ten wiersz,
Ku pamięci i przestrodze…

Choć nie ma już tamtego staruszka,
Przed kilkoma laty już zmarł,
Niech to bolesne wspomnienie z dzieciństwa,
Choć pod postacią wiersza przetrwa…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7976.html Thu, 21 May 2026 02:16:32 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7976.html Wypadłszy z nachylonego złotego kielicha,
Spłynęła po brodzie dumnego króla,
Dziwiąc się pięknu jego oblicza,

Gdy tak bezładnie spadała,
Zachwycając się pięknem królewskich szat,
Całą jego sylwetkę ujrzała,
Widokiem tym do głębi poruszona,

W jednej krótkiej chwili,
Ujrzała wszystkich znakomitych gości,
Monarchów i dostojników z całej Europy,
Królów i arcybiskupów dostojnych,

I wielkim zapłonąwszy zachwytem,
Ujrzała całą odświętnie przystrojoną izbę,
Skąpaną w blasku niezliczonych świec,
Okraszoną szczęśliwych biesiadników nastrojem,

Na suto zastawionych stołach,
Nie zabrakło najwyszukańszych potraw,
Uginały się pod ciężarem mięsiwa,
A królowała niepodzielnie dziczyzna,

Widząc kunsztowne złote korony,
Zdobiące je krwistoczerwone rubiny,
Tak bardzo zapragnęła być jednym z nich,
Towarzystwa czystego złota zażyć,

Widząc lśniące królewskie płaszcze,
Najokazalszym futrem podszyte,
Być któregokolwiek z nich najmniejszym włoskiem,
Ośmieliła się zamarzyć skrycie,

Widząc wielkie złote misy,
Zachwycona blaskiem ich skrzącym,
Zapragnęła w sobie go odbić,
Lecz uniemożliwił to rozmiar jej mikry,

Widząc śnieżnobiałe obrusy,
Pozazdrościła im ich bieli,
Zamarzyła którykolwiek z nich splamić,
By na zawsze pozostać tylko z nim,

Lecz mim drgnęła króla powieka,
Skończył się krótki jej czas,
Była bowiem zbyt maleńka,
By dłużej niż króciutką chwilę trwać,

Gdy na posadzkę spadła,
W okamgnieniu się rozprysła,
Przez nikogo niezauważona,
Krótki żywot swój zakończyła…

Nie unieśmiertelnił jej swym piórem kronikarz,
Nie znalazła się na kronik kartach,
Lecz by nie pozostała zapomniana,
Skreślił wiersz o niej skromny poeta...



]]> Wypadłszy z nachylonego złotego kielicha,
Spłynęła po brodzie dumnego króla,
Dziwiąc się pięknu jego oblicza,

Gdy tak bezładnie spadała,
Zachwycając się pięknem królewskich szat,
Całą jego sylwetkę ujrzała,
Widokiem tym do głębi poruszona,

W jednej krótkiej chwili,
Ujrzała wszystkich znakomitych gości,
Monarchów i dostojników z całej Europy,
Królów i arcybiskupów dostojnych,

I wielkim zapłonąwszy zachwytem,
Ujrzała całą odświętnie przystrojoną izbę,
Skąpaną w blasku niezliczonych świec,
Okraszoną szczęśliwych biesiadników nastrojem,

Na suto zastawionych stołach,
Nie zabrakło najwyszukańszych potraw,
Uginały się pod ciężarem mięsiwa,
A królowała niepodzielnie dziczyzna,

Widząc kunsztowne złote korony,
Zdobiące je krwistoczerwone rubiny,
Tak bardzo zapragnęła być jednym z nich,
Towarzystwa czystego złota zażyć,

Widząc lśniące królewskie płaszcze,
Najokazalszym futrem podszyte,
Być któregokolwiek z nich najmniejszym włoskiem,
Ośmieliła się zamarzyć skrycie,

Widząc wielkie złote misy,
Zachwycona blaskiem ich skrzącym,
Zapragnęła w sobie go odbić,
Lecz uniemożliwił to rozmiar jej mikry,

Widząc śnieżnobiałe obrusy,
Pozazdrościła im ich bieli,
Zamarzyła którykolwiek z nich splamić,
By na zawsze pozostać tylko z nim,

Lecz mim drgnęła króla powieka,
Skończył się krótki jej czas,
Była bowiem zbyt maleńka,
By dłużej niż króciutką chwilę trwać,

Gdy na posadzkę spadła,
W okamgnieniu się rozprysła,
Przez nikogo niezauważona,
Krótki żywot swój zakończyła…

Nie unieśmiertelnił jej swym piórem kronikarz,
Nie znalazła się na kronik kartach,
Lecz by nie pozostała zapomniana,
Skreślił wiersz o niej skromny poeta...



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7969.html Tue, 31 Mar 2026 03:31:21 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7969.html
Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!...
I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...



,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”

Choć w obskurnych lekarskich gabinetach,
Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat,
Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza,
Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,

Choć niejedna wymodlona ciąża,
Podług diagnoz była zagrożona,
A rozbudzona w sercu matki nadzieja,
W ułamku sekundy niekiedy gasła,

Choć natrętna proaborcyjna propaganda,
Niczym straszna upiorna zjawa,
Usiłowała w ich myśli przenikać
By zamęt i zwątpienie w nich siać…

Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości,
Załganych pseudoekspertów opinie i głosy,
W pamięci tak wielu z nich się wyryły,
Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę,
Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę,
Uśmiechając się zarazem serdecznie,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy biorąc na ręce swe dziecię,
Słowami przyobleczonymi w cichy szept,
Obiecywała mu życie szczęśliwe,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice,
Pochwycona silnym wzruszeniem,
Pierwszy jego ujrzała uśmiech,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy pewnego dnia niespodziewanie,
Padło z dziecięcych usteczek…
- Mamusiu kocham cię…

,,W oku niejednej matki”

Gdy w murach kościołów gotyckich
Światło padające z kolorowych witraży
Na twarze roześmianych dzieci,
Migocąc wesoło na nich zatańczy,

Gdy maleńkie rączki dziecięce,
Uczynią znak krzyża na czole,
W niejednym stareńkim kościele,
W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy ukradkiem łzę,
Która perląc się w jasnego dnia świetle,
Przetnie niekiedy blady policzek,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy winy poczucie,
Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień,
Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…

I niejedna młoda matka,
Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach,
Wzruszona w głębi matczynego serca,
Pobiegnie myślami do tamtego dnia,

Gdy tamta straszna diagnoza,
Padła z ust starego lekarza,
Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła,
Że zagrożoną była jej ciąża,

Gdy pędzący na oślep świat,
Nagle jakby się zatrzymał,
Zimny dreszcz przebiegł po plecach,
Z przerażenia tchu złapać nie mogła,

Gdy diabelska pokusa
Odrzucenia nauczania Kościoła,
W głębi duszy się tliła,
Niczym kiełkujący z wolna chwast…

I spoglądając w oczy swych dzieci,
Ocierając ukradkiem łzy,
Niejedna przeklnie tamtą myśl,
Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,

I niejedna Maryi podziękuje,
Że w serca ich wlewając otuchę,
Nadludzką wtedy dała im siłę,
Ocaliła cudem zagrożone ciąże…

,,Widziałem w mym śnie…”

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Połamane o uliczne chodniki,
Bez litości zmiażdżone obcasami,
Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Ciśnięte do koszy na śmieci,
Niszczejące pomiędzy odpadami,
Obgryzane nocami przez szczury…

Widziałem w mym śnie w kościołach starych,
W cieniu nadkruszonych murów gotyckich,
Rozmodlone młode Polki,
Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,

Modlące się by w kolejnych latach,
U boku ukochanego męża,
Dostąpić łaski licznego potomstwa,
Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…

Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci,
Śpiące nocami pod sercem matki,
Niekiedy mimowolnie ssące kciuki,
Wyczekiwane przez swe anioły,

Tak bardzo pragnące być kochanymi,
Przez świat w wojnach pogrążony,
Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści,
Do Boga wciąż odwrócony plecami…



]]>
Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!...
I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...



,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”

Choć w obskurnych lekarskich gabinetach,
Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat,
Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza,
Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,

Choć niejedna wymodlona ciąża,
Podług diagnoz była zagrożona,
A rozbudzona w sercu matki nadzieja,
W ułamku sekundy niekiedy gasła,

Choć natrętna proaborcyjna propaganda,
Niczym straszna upiorna zjawa,
Usiłowała w ich myśli przenikać
By zamęt i zwątpienie w nich siać…

Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości,
Załganych pseudoekspertów opinie i głosy,
W pamięci tak wielu z nich się wyryły,
Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę,
Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę,
Uśmiechając się zarazem serdecznie,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy biorąc na ręce swe dziecię,
Słowami przyobleczonymi w cichy szept,
Obiecywała mu życie szczęśliwe,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice,
Pochwycona silnym wzruszeniem,
Pierwszy jego ujrzała uśmiech,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy pewnego dnia niespodziewanie,
Padło z dziecięcych usteczek…
- Mamusiu kocham cię…

,,W oku niejednej matki”

Gdy w murach kościołów gotyckich
Światło padające z kolorowych witraży
Na twarze roześmianych dzieci,
Migocąc wesoło na nich zatańczy,

Gdy maleńkie rączki dziecięce,
Uczynią znak krzyża na czole,
W niejednym stareńkim kościele,
W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy ukradkiem łzę,
Która perląc się w jasnego dnia świetle,
Przetnie niekiedy blady policzek,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy winy poczucie,
Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień,
Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…

I niejedna młoda matka,
Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach,
Wzruszona w głębi matczynego serca,
Pobiegnie myślami do tamtego dnia,

Gdy tamta straszna diagnoza,
Padła z ust starego lekarza,
Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła,
Że zagrożoną była jej ciąża,

Gdy pędzący na oślep świat,
Nagle jakby się zatrzymał,
Zimny dreszcz przebiegł po plecach,
Z przerażenia tchu złapać nie mogła,

Gdy diabelska pokusa
Odrzucenia nauczania Kościoła,
W głębi duszy się tliła,
Niczym kiełkujący z wolna chwast…

I spoglądając w oczy swych dzieci,
Ocierając ukradkiem łzy,
Niejedna przeklnie tamtą myśl,
Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,

I niejedna Maryi podziękuje,
Że w serca ich wlewając otuchę,
Nadludzką wtedy dała im siłę,
Ocaliła cudem zagrożone ciąże…

,,Widziałem w mym śnie…”

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Połamane o uliczne chodniki,
Bez litości zmiażdżone obcasami,
Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Ciśnięte do koszy na śmieci,
Niszczejące pomiędzy odpadami,
Obgryzane nocami przez szczury…

Widziałem w mym śnie w kościołach starych,
W cieniu nadkruszonych murów gotyckich,
Rozmodlone młode Polki,
Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,

Modlące się by w kolejnych latach,
U boku ukochanego męża,
Dostąpić łaski licznego potomstwa,
Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…

Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci,
Śpiące nocami pod sercem matki,
Niekiedy mimowolnie ssące kciuki,
Wyczekiwane przez swe anioły,

Tak bardzo pragnące być kochanymi,
Przez świat w wojnach pogrążony,
Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści,
Do Boga wciąż odwrócony plecami…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7963.html Sun, 01 Mar 2026 03:33:10 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7963.html Choć zwyciężeni… Niepokonani!
Swym bohaterstwem na kartach historii
Złotymi zgłoskami się zapisali…

Gdy biało-czerwona flaga,
Nad Bramą Brandenburską załopotała,
A ostatni do wroga strzał,
Ucichł już na ulicach Berlina,

Gdy wojna dogasała jak pogorzelisko
I powojenny świat kształtował się na nowo,
A żelazna kurtyna opadała nad Europą,
Stary kontynent na pół dzieląc,

Choć ucichły już alarmowe syreny,
Przestały spadać na miasta bomby,
Rozległe, nieprzebrane polskie lasy,
Pozostały pełne partyzantów młodych,

Choć w cieniu jałtańskiej zdrady,
Świat odwrócił się do nich plecami,
Oni swym ideałom oddani,
Żołnierskiej przysiędze pozostali wierni,

Sami sobie pozostawieni,
Zdradzeni przez aliantów zachodnich,
Przezornie nie złożyli broni,
Mundurów swych nie ukryli…

Gdy przysięgali na sztandar,
W serca ich wstępowała odwaga,
Niebezpieczeństw nie lękała się dusza,
Najcięższe byli gotowi znosić wyrzeczenia,

Gdy brali w ręce swe karabiny,
Gotowi byli nie szczędząc sił,
W niejednym rozpaczliwym boju krwawym,
Nowemu okupantowi czoła stawić…

Byli prawdziwie niezłomni…
Choć zdradzeni… Ojczyźnie wierni!
W swych bliskich i krewnych pamięci,
Przez lata pozostali niezatarci …

Gdy długa straszna komunizmu noc,
Spowiła kraj wyniszczony wojną,
Nadziejom Polaków bolesny zadając cios,
Pielęgnowane latami marzenia grzebiąc,

Latem szli leśnymi wąwozami,
Drogą oświetlaną przez srebrzysty księżyc,
Zimą przedzierali się poprzez zaspy,
Oświetlając drogę gorejącymi pochodniami,

Znienawidzonemu sowieckiemu okupantowi
W licznych potyczkach zadając straty,
Wszelkie komunistom krzyżując plany,
Rozbijając więzienia i ubeckie areszty…

Choć strach zaglądał im w oczy,
Zasiewając w serc tysiącach ziarna trwogi,
A gdy powieki do snu zmrużyli,
Pełne niepokoju były ich sny,

Sowieckich represji się nie przelękli,
Stawiając tamę komunizmowi,
Na posterunku wiernie wciąż trwali,
Rozplanowując na wroga kolejne zasadzki…

Nie bacząc na partyzanckiego życia trudy,
Głód, chłód i częste choroby,
W ulewne deszcze mundur przemoczony,
Nadpleśniałego chleba kęs ostatni,

By Ojczyznę spod sowieckiego jarzma wyzwolić,
Ofiarowując rodakom dar wolności,
W uporze swym pozostali niewzruszeni,
Nie zawrócili z obranej drogi…

Byli prawdziwie niezłomni…
Na przekór powszechnej sowietyzacji,
Rugowaniu zewsząd religii,
Niewzruszenie wierni Bogu pozostali!

Na starych kartkach pożółkłych,
Skromne antykomunistyczne ulotki,
Pisane starym piórem wysłużonym,
Także wtedy bronią ich były,

Pistolet kurczowo trzymany w dłoni,
W ciężkich chwilach dodawał im otuchy,
Gdy nieubłaganie pierścień ubeckiej obławy,
Zaciskał się wokół lasów rozległych,

A gdy umknęli pościgowi,
Całując swe metalowe ryngrafy,
Licznymi wspólnymi modlitwami,
Za ocalenie Bogu serdecznie dziękowali…

I w cieniu drzew rozłożystych,
Przyklękali znużeni partyzanci,
Przesuwając różańców paciorki,
O wolną Polskę gorące modlitwy wyszeptywali,

Za poległych kolegów dusze,
Ukradkiem ocierając łzę,
Modlili się gorąco i rzewnie,
Wierząc w ich nad nimi opiekę…

Gdy oddany Ojczyźnie kapelan,
Nad pochyloną głową partyzanta,
Z nabożnością kreślił znak Krzyża,
W imię Boga grzechy odpuszczał,

Odtąd każdy z nich,
Na śmierć był już gotowym,
Wierząc w sens poniesionej ofiary,
Dla przyszłych pokoleń będącej zarzewiem wolności…

Byli prawdziwie niezłomni…
Takimi ich zapamiętamy!
O ich patriotyzmie szczerym i ofiarnym,
W przyszłości naszym wnukom opowiemy…

Choć przez komunistyczne władze wyklęci,
Na zapomnienie i pogardę skazani,
Przez patriotów o sercach prawych,
W całej Polsce dziś czczeni,

We wszystkich zakątkach Polski,
W wioskach odludnych i miastach gwarnych,
Poświęcone im pomniki,
W setkach możemy dziś liczyć…

Choć dziś próbuje się ich oczerniać,
W potokach głośnych medialnie kłamstw,
A w pseudohistorycznych opracowaniach,
Haniebne zbrodnie im przypisywać,

Na przekór trendom szkodliwym,
W umysłach i sercach naszych,
Szlachetnym rycerzom z kart barwnych powieści,
Podobni są bohaterscy żołnierze wyklęci,

Dziś nie są już zapomniani,
W świadomości patriotów współczesnych,
Nareszcie należne im miejsce zajęli,
A z serc naszych nie wyrzuci ich nikt!

Dziś odpalane skrzące race,
Rozpostarte flagi biało-czerwone,
Znicze migocące przed każdym pomnikiem,
Uniżonym dla nich są hołdem…

Także skromny ten wiersz
I ja z potrzeby serca skreśliłem,
By w poświęcony im dzień
Niezłomnym Żołnierzom Wyklętym oddać cześć!

- Wiersz opublikowany 1 marca w Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych.



]]> Choć zwyciężeni… Niepokonani!
Swym bohaterstwem na kartach historii
Złotymi zgłoskami się zapisali…

Gdy biało-czerwona flaga,
Nad Bramą Brandenburską załopotała,
A ostatni do wroga strzał,
Ucichł już na ulicach Berlina,

Gdy wojna dogasała jak pogorzelisko
I powojenny świat kształtował się na nowo,
A żelazna kurtyna opadała nad Europą,
Stary kontynent na pół dzieląc,

Choć ucichły już alarmowe syreny,
Przestały spadać na miasta bomby,
Rozległe, nieprzebrane polskie lasy,
Pozostały pełne partyzantów młodych,

Choć w cieniu jałtańskiej zdrady,
Świat odwrócił się do nich plecami,
Oni swym ideałom oddani,
Żołnierskiej przysiędze pozostali wierni,

Sami sobie pozostawieni,
Zdradzeni przez aliantów zachodnich,
Przezornie nie złożyli broni,
Mundurów swych nie ukryli…

Gdy przysięgali na sztandar,
W serca ich wstępowała odwaga,
Niebezpieczeństw nie lękała się dusza,
Najcięższe byli gotowi znosić wyrzeczenia,

Gdy brali w ręce swe karabiny,
Gotowi byli nie szczędząc sił,
W niejednym rozpaczliwym boju krwawym,
Nowemu okupantowi czoła stawić…

Byli prawdziwie niezłomni…
Choć zdradzeni… Ojczyźnie wierni!
W swych bliskich i krewnych pamięci,
Przez lata pozostali niezatarci …

Gdy długa straszna komunizmu noc,
Spowiła kraj wyniszczony wojną,
Nadziejom Polaków bolesny zadając cios,
Pielęgnowane latami marzenia grzebiąc,

Latem szli leśnymi wąwozami,
Drogą oświetlaną przez srebrzysty księżyc,
Zimą przedzierali się poprzez zaspy,
Oświetlając drogę gorejącymi pochodniami,

Znienawidzonemu sowieckiemu okupantowi
W licznych potyczkach zadając straty,
Wszelkie komunistom krzyżując plany,
Rozbijając więzienia i ubeckie areszty…

Choć strach zaglądał im w oczy,
Zasiewając w serc tysiącach ziarna trwogi,
A gdy powieki do snu zmrużyli,
Pełne niepokoju były ich sny,

Sowieckich represji się nie przelękli,
Stawiając tamę komunizmowi,
Na posterunku wiernie wciąż trwali,
Rozplanowując na wroga kolejne zasadzki…

Nie bacząc na partyzanckiego życia trudy,
Głód, chłód i częste choroby,
W ulewne deszcze mundur przemoczony,
Nadpleśniałego chleba kęs ostatni,

By Ojczyznę spod sowieckiego jarzma wyzwolić,
Ofiarowując rodakom dar wolności,
W uporze swym pozostali niewzruszeni,
Nie zawrócili z obranej drogi…

Byli prawdziwie niezłomni…
Na przekór powszechnej sowietyzacji,
Rugowaniu zewsząd religii,
Niewzruszenie wierni Bogu pozostali!

Na starych kartkach pożółkłych,
Skromne antykomunistyczne ulotki,
Pisane starym piórem wysłużonym,
Także wtedy bronią ich były,

Pistolet kurczowo trzymany w dłoni,
W ciężkich chwilach dodawał im otuchy,
Gdy nieubłaganie pierścień ubeckiej obławy,
Zaciskał się wokół lasów rozległych,

A gdy umknęli pościgowi,
Całując swe metalowe ryngrafy,
Licznymi wspólnymi modlitwami,
Za ocalenie Bogu serdecznie dziękowali…

I w cieniu drzew rozłożystych,
Przyklękali znużeni partyzanci,
Przesuwając różańców paciorki,
O wolną Polskę gorące modlitwy wyszeptywali,

Za poległych kolegów dusze,
Ukradkiem ocierając łzę,
Modlili się gorąco i rzewnie,
Wierząc w ich nad nimi opiekę…

Gdy oddany Ojczyźnie kapelan,
Nad pochyloną głową partyzanta,
Z nabożnością kreślił znak Krzyża,
W imię Boga grzechy odpuszczał,

Odtąd każdy z nich,
Na śmierć był już gotowym,
Wierząc w sens poniesionej ofiary,
Dla przyszłych pokoleń będącej zarzewiem wolności…

Byli prawdziwie niezłomni…
Takimi ich zapamiętamy!
O ich patriotyzmie szczerym i ofiarnym,
W przyszłości naszym wnukom opowiemy…

Choć przez komunistyczne władze wyklęci,
Na zapomnienie i pogardę skazani,
Przez patriotów o sercach prawych,
W całej Polsce dziś czczeni,

We wszystkich zakątkach Polski,
W wioskach odludnych i miastach gwarnych,
Poświęcone im pomniki,
W setkach możemy dziś liczyć…

Choć dziś próbuje się ich oczerniać,
W potokach głośnych medialnie kłamstw,
A w pseudohistorycznych opracowaniach,
Haniebne zbrodnie im przypisywać,

Na przekór trendom szkodliwym,
W umysłach i sercach naszych,
Szlachetnym rycerzom z kart barwnych powieści,
Podobni są bohaterscy żołnierze wyklęci,

Dziś nie są już zapomniani,
W świadomości patriotów współczesnych,
Nareszcie należne im miejsce zajęli,
A z serc naszych nie wyrzuci ich nikt!

Dziś odpalane skrzące race,
Rozpostarte flagi biało-czerwone,
Znicze migocące przed każdym pomnikiem,
Uniżonym dla nich są hołdem…

Także skromny ten wiersz
I ja z potrzeby serca skreśliłem,
By w poświęcony im dzień
Niezłomnym Żołnierzom Wyklętym oddać cześć!

- Wiersz opublikowany 1 marca w Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych.



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7959.html Sun, 22 Feb 2026 03:45:56 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7959.html Gdy spowił okolicę dotkliwy chłód,
Ucichł plusk wody w rynsztoku,
Zastygać począł ulicznych kałuży brud,

W starego kościoła cieniu,
Przystanął bezszelestnie smutny duch,
Oblicze jego cienisty krył kaptur,
A zamyślił się pogrążony w smutku.

Tyleż posępny co tajemniczy,
Choć wicher przeszył go mroźny,
W milczeniu stał niewzruszony
Starym murom nie mówiąc nic,

Samemu przybywając z przeszłości,
Dziwiąc się czasom współczesnym,
Choć pozostając niewidzialnym,
Skrycie łzy gorzkie uronił.

Niewidzialne jego łzy,
Pochmurnemu niebu się skarżyły,
A przeraźliwy straszny ich krzyk,
Niósł się ludzkim uchem niesłyszalny,

A ich żałosna skarga,
Niesłyszalna choć głośna,
Zdolna poruszyć każdego anioła,
W takie oto ubrana była słowa:

,,Każda jedna wojna...
Tonie we mgle fałszu i kłamstw,
Niczym zburzonego kościoła wieża,
W opustoszałej wsi zapomnianej przez czas,

Przemilczane, zapomniane bitwy,
Niewygodne dla rozdmuchanej propagandy
Niekiedy więcej kryją o niej prawdy,
Niż historycznych opracowań opasłe tomy…

W cieniu każdej wojny,
Wyrastają nowe, niekiedy bezimienne groby,
Posępne wdowy w czerni,
Pośród szlochów wypłakują swe oczy,

Niezliczone starcia i potyczki
Których nie znajdziemy w podręcznikach historii
Kryją swoje wielkie sekrety,
Strzeżone przez duchy żołnierzy poległych…

W cieniu każdej wojny...
Politycy i biznesmeni z czystymi dłońmi,
W garniturach nienagannie skrojonych,
Brylują w blasku fleszy,

Gdy tymczasem w okopach,
Pośród wszechobecnego cuchnącego błota,
Każdy kęs chleba i każda konserwa,
Na wagę są srebra i złota…

W cieniu każdej wojny,
Biznesowi magnaci majątek chcą zbić,
Nie licząc się z cierpieniem maluczkich,
Milionów matek nie obchodzą ich łzy,

I choć poorana wybuchami ziemia,
Nasiąka krwią niczym stara gąbka,
Oni liczą zyski w siedmiocyfrowych sumach,
Zatajając przed światem prawdziwy ich bilans…”

Gdy spomiędzy gęstej jak mleko mgły,
Uliczne latarnie z wolna zaświeciły,
A blask ich z początku nikły,
Przez szarugę z wolna się przebił,

Duch poległego przed laty partyzanta,
Tonąc w niewidzialnych swych łzach,
Nieśpiesznie począł się rozpływać,
Zakryła go zmierzchu kurtyna…

Gdy przeminą kolejne wojny,
Kolejne poległych żołnierzy duchy,
Pochmurnemu niebu wykrzyczą swe skargi,
Niesłyszalne uchem ludzkim.

I przez nikogo niezauważone,
Rozpłyną się z wolna we mgle,
Najcichszym nie zdradzą się szelestem,
Czasem gorzką pozostawią łzę…



]]> Gdy spowił okolicę dotkliwy chłód,
Ucichł plusk wody w rynsztoku,
Zastygać począł ulicznych kałuży brud,

W starego kościoła cieniu,
Przystanął bezszelestnie smutny duch,
Oblicze jego cienisty krył kaptur,
A zamyślił się pogrążony w smutku.

Tyleż posępny co tajemniczy,
Choć wicher przeszył go mroźny,
W milczeniu stał niewzruszony
Starym murom nie mówiąc nic,

Samemu przybywając z przeszłości,
Dziwiąc się czasom współczesnym,
Choć pozostając niewidzialnym,
Skrycie łzy gorzkie uronił.

Niewidzialne jego łzy,
Pochmurnemu niebu się skarżyły,
A przeraźliwy straszny ich krzyk,
Niósł się ludzkim uchem niesłyszalny,

A ich żałosna skarga,
Niesłyszalna choć głośna,
Zdolna poruszyć każdego anioła,
W takie oto ubrana była słowa:

,,Każda jedna wojna...
Tonie we mgle fałszu i kłamstw,
Niczym zburzonego kościoła wieża,
W opustoszałej wsi zapomnianej przez czas,

Przemilczane, zapomniane bitwy,
Niewygodne dla rozdmuchanej propagandy
Niekiedy więcej kryją o niej prawdy,
Niż historycznych opracowań opasłe tomy…

W cieniu każdej wojny,
Wyrastają nowe, niekiedy bezimienne groby,
Posępne wdowy w czerni,
Pośród szlochów wypłakują swe oczy,

Niezliczone starcia i potyczki
Których nie znajdziemy w podręcznikach historii
Kryją swoje wielkie sekrety,
Strzeżone przez duchy żołnierzy poległych…

W cieniu każdej wojny...
Politycy i biznesmeni z czystymi dłońmi,
W garniturach nienagannie skrojonych,
Brylują w blasku fleszy,

Gdy tymczasem w okopach,
Pośród wszechobecnego cuchnącego błota,
Każdy kęs chleba i każda konserwa,
Na wagę są srebra i złota…

W cieniu każdej wojny,
Biznesowi magnaci majątek chcą zbić,
Nie licząc się z cierpieniem maluczkich,
Milionów matek nie obchodzą ich łzy,

I choć poorana wybuchami ziemia,
Nasiąka krwią niczym stara gąbka,
Oni liczą zyski w siedmiocyfrowych sumach,
Zatajając przed światem prawdziwy ich bilans…”

Gdy spomiędzy gęstej jak mleko mgły,
Uliczne latarnie z wolna zaświeciły,
A blask ich z początku nikły,
Przez szarugę z wolna się przebił,

Duch poległego przed laty partyzanta,
Tonąc w niewidzialnych swych łzach,
Nieśpiesznie począł się rozpływać,
Zakryła go zmierzchu kurtyna…

Gdy przeminą kolejne wojny,
Kolejne poległych żołnierzy duchy,
Pochmurnemu niebu wykrzyczą swe skargi,
Niesłyszalne uchem ludzkim.

I przez nikogo niezauważone,
Rozpłyną się z wolna we mgle,
Najcichszym nie zdradzą się szelestem,
Czasem gorzką pozostawią łzę…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7958.html Sun, 15 Feb 2026 03:04:17 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7958.html Obejmują spojrzeniem swym dumnym,
Rozległe panoramy miast średniowiecznych,
Spoglądając wymownie ku horyzontowi,

Tam gdzie przecudne aniołów twarze,
Wykute w drewnie, piaskowcu, marmurze,
Niekiedy szczerym złotem pokryte,
Niekiedy miejscami nadkruszone…

Nad krajami Grupy Wyszehradzkiej,
Niosą się niesłyszalne szepty anielskie,
Rozbudzając nasze uśpione emocje,
Czule dotykając naszych serc,

A każdy taki anielski szept,
Dla wielowiekowych tradycji jest hołdem,
Przez niezliczone hufce niebiańskie,
Z nabożnością złożonym ufnie…

Gdy w samym sercu Europy,
Ludzie z dziada pradziada pobożni, pracowici,
Składając wieczorami ręce do modlitwy,
Ofiarowują Bogu ufnie trudy codziennych dni

W czterech krajów zacisznych zakątkach,
Gdzie z każdego kąta spogląda historia,
Da się posłyszeć i szept anioła,
Mówiący o tym co zatarł czas.

W sercu Europy cztery dumne narody,
Wierne pozostając swych ojców tradycji,
Dla świata całego przykładem są wymownym,
Szacunku do ojczystych korzeni,

Polacy, Czesi, Słowacy i Węgrzy,
Dumni, szlachetni, niezłomni,
Przez dziesięciolecia sowietyzacji się oparli,
Przykładem dziś będąc dla całej ludzkości…

Dziś gdy w mroku globalnego bezprawia,
Tli się Grupy Wyszehradzkiej idea,
Niczym z jednego złoconego świecznika
Czterech świec płomieni jasny blask,

Niegasnącemu zacieśnianiu więzi,
Pomiędzy czterema bliskimi sobie narodami,
W cieniu wielowiekowej pobożności,
Z niebios błogosławią dziś anioły…

I od piaszczystych plaż Pomorza,
Poprzez tonące w chmurach szczyty Tatr,
Przez zabytkowe rynki czeskich miast,
Po urokliwe kawiarnie w budapesztańskich zaułkach,

W każdym z krajów Grupy Wyszehradzkiej,
Pośród zwyczajnej codzienności szarej,
Szepty anielskie da się posłyszeć,
Wlewające w serca otuchę…

Gdy w starych drewnianych kościołach Podlasia,
Przesuwają rozmodlone staruszki paciorki różańca,
Wyszeptując cicho modlitw swych słowa,
Wypraszając swym rodzinom obfitych łask,

Bacznie przysłuchujące im się anioły,
Gdy mrok ziemię otuli,
Zanoszą je wszystkie przed tron Boży,
By wysłuchania i spełnienia doczekały…

Gdy pośród licznych mazowieckich wiosek,
Gdzie od lat wciąż niezmiennie
Przeszłość z przyszłością nierozerwalnie splecione,
Wyznaczają kolejnych dni bieg,

Stare pobożne gospodynie,
Swych prababek zwyczajem,
Starannie naostrzonym nożem,
Czynią znak Krzyża na chlebie,

Także identyczny Krzyża znak,
W blasku jasnego poranka,
Kreśli niewidzialna dłoń anioła,
Błogosławiąc wierne Bogu domostwa,

By codzienny prosty posiłek,
Okraszony anielskim błogosławieństwem,
Smakował niczym dania najwyszukańsze,
Na niejednym królewskim dworze…

Gdy o poranku krakowskie kwiaciarki,
Zaplatając kolejne bukietów wiązanki,
Wymieniają między sobą uprzejmości,
Często przyodziane w ciepłe uśmiechy,

Pośród trzepotu gołębich skrzydeł,
Gdy w skupieniu wsłuchamy się w ciszę,
Da się czasem słyszeć anielski śmiech,
Strun naszej wrażliwości dotykający czule.

A gdy z wieży gotyckiego Kościoła,
Pośród gwaru Starego Miasta,
Ku wszystkim czterem stronom świata,
Hejnału Mariackiego niesie się melodia,

Czasem i podniebne anioły,
Pod nieboskłonem skrzydła rozpostarłszy,
W skupieniu wsłuchają się w jej dźwięki,
Skrycie roniąc niewidzialne swe łzy…

Gdy w skupieniu prascy zegarmistrzowie,
Z pieczołowitością reperują zegary stare,
Od lat niezmiennie całe swe serce,
Wkładając z czcią w codzienną pracę,

Niekiedy niewidzialne anioły,
Uważnie przypatrując się ich pracy,
Zamyślone oddają się refleksji,
Nad dziejami całej ludzkości.

Gdy czasem stary siwowłosy Czech,
Przytykając do ust złocistego piwa kufel
Z rozrzewnieniem rozmarzy się tęsknie,
Wspominając lata swe młode,

Niekiedy niewidzialny anioł,
Kładąc na ramieniu jego swą dłoń,
Poruszony jego tęsknotą,
Zanuci mu do ucha pieśń swą anielską…

Gdy w cieniu słowackich Tatr,
Na wiejskich zacisznych plebaniach,
Przy drewnianych kościołach i cerkwiach,
Gdzie dawno temu zatrzymał się czas,

Oddani Bogu słowaccy księża,
Biorąc wieczorami do ręki brewiarz,
Z nabożnością czyniąc znak Krzyża,
Składając wieczorami ręce do pacierza,

O pomyślność narodu słowackiego,
Przodków swych powierzone im dziedzictwo,
W ciszy i w skupieniu się modlą,
Okraszając swe modlitwy niejedną łzą,

Zasłuchane w nie za oknami anioły,
Gorące z oczu ich łzy,
Nanizują na złote swe nici,
Niczym kryształowych różańców paciorki,

By na szczycie Krywania,
Gdy rozproszy mroki nocy świtu blask,
Przed obliczem samego Boga,
Ofiarować Mu je niczym najwyszukańszy dar…

Gdy wraz z złotego słońca wschodem,
Starzy słowaccy górale,
Wypasając bladym świtem liczne stada owiec,
Snują gawędy swe barwne,

Niekiedy anioł świetlisty,
Choć ludzkim okiem niewidzialny,
Na porośniętym mchem głazie polnym,
Przysiądzie w zadumie w nie zasłuchany…

Gdy węgierscy uliczni muzycy,
Przytykając do ust złote saksofony,
Delikatnymi ruchami dłoni,
Najcudowniejsze wyczarowują z nich dźwięki,

Niekiedy zasłuchane w nie anioły,
Przystanąwszy na rogach ulic,
Pięknem ich poruszone do głębi
Niebiańskie do nich nucą swe piosnki.

Gdy dostojne węgierskie damy,
Gotyckich katedr przekraczają progi,
By do mosiężnych skarbon kościelnych
Z oddaniem wrzucić hojne swe datki,

Czasem wsłuchując się w siebie,
Przed bogato zdobionym ołtarzem,
Posłyszą jakby anioła szept,
Chwalący dobre ich serce…

Wypraszajcie anioły niebiańskie,
Łask obfitych narodom Grupy Wyszehradzkiej,
By zawsze odznaczały się odwagą i męstwem,
Do wielowiekowych tradycji przywiązaniem,

By wielowiekowe pradziadów dziedzictwo,
Cenniejszym im było niż całego świata złoto,
Zawsze więcej dla nich znaczyło,
Niż złudna pogoń za nowoczesnością,

By w godzinie próby nieubłaganej,
Gdy wicher historii zawieje,
Zakulisowym knowaniom nie dali się zwieść,
Dumni Polak, Czech, Słowak i Węgier.

By w milionów ludzi sercach,
Ten sam płonął nieugaszony żar
Co na dawnych bitew polach,
Co w narodowowyzwoleńczych powstaniach,

By na współczesności bezdrożach
Także i dziś drogowskazem im była
Prastara odwieczna ta prawda,
Niegdyś na kartach kronik spisana,

Iż poszanowaniem historii i ducha niezłomnością,
Wierne Bogu narody wciąż trwają,
Gdy inne stopniowo wymierając,
Z biegiem wieków obracają się w proch,

By Polacy, Czesi, Słowacy i Węgrzy,
Zawsze honorowi, lojalni i solidarni,
Jak bracia pozostali sobie wierni,
Co w jednym domu byli wychowani…

Wiersz opublikowany w dniu 15 lutego w międzynarodowy dzień Grupy Wyszehradzkiej.


Idea zacieśniania więzi pomiędzy narodami Grupy Wyszehradzkiej zawsze zajmowała szczególnie ważne miejsce w moim światopoglądzie… Z czasem jednak zacząłem zastanawiać się czy nie byłoby dobrym pomysłem spróbować włożyć w tę ideę pierwiastek duchowy... I tak narodził się pomysł tego wiersza...

Wiersz ten jest próbą włożenia pierwiastka duchowego (motywu opiekuńczego anioła) w ideę zacieśniania więzi pomiędzy narodami Grupy Wyszehradzkiej.]]> Obejmują spojrzeniem swym dumnym,
Rozległe panoramy miast średniowiecznych,
Spoglądając wymownie ku horyzontowi,

Tam gdzie przecudne aniołów twarze,
Wykute w drewnie, piaskowcu, marmurze,
Niekiedy szczerym złotem pokryte,
Niekiedy miejscami nadkruszone…

Nad krajami Grupy Wyszehradzkiej,
Niosą się niesłyszalne szepty anielskie,
Rozbudzając nasze uśpione emocje,
Czule dotykając naszych serc,

A każdy taki anielski szept,
Dla wielowiekowych tradycji jest hołdem,
Przez niezliczone hufce niebiańskie,
Z nabożnością złożonym ufnie…

Gdy w samym sercu Europy,
Ludzie z dziada pradziada pobożni, pracowici,
Składając wieczorami ręce do modlitwy,
Ofiarowują Bogu ufnie trudy codziennych dni

W czterech krajów zacisznych zakątkach,
Gdzie z każdego kąta spogląda historia,
Da się posłyszeć i szept anioła,
Mówiący o tym co zatarł czas.

W sercu Europy cztery dumne narody,
Wierne pozostając swych ojców tradycji,
Dla świata całego przykładem są wymownym,
Szacunku do ojczystych korzeni,

Polacy, Czesi, Słowacy i Węgrzy,
Dumni, szlachetni, niezłomni,
Przez dziesięciolecia sowietyzacji się oparli,
Przykładem dziś będąc dla całej ludzkości…

Dziś gdy w mroku globalnego bezprawia,
Tli się Grupy Wyszehradzkiej idea,
Niczym z jednego złoconego świecznika
Czterech świec płomieni jasny blask,

Niegasnącemu zacieśnianiu więzi,
Pomiędzy czterema bliskimi sobie narodami,
W cieniu wielowiekowej pobożności,
Z niebios błogosławią dziś anioły…

I od piaszczystych plaż Pomorza,
Poprzez tonące w chmurach szczyty Tatr,
Przez zabytkowe rynki czeskich miast,
Po urokliwe kawiarnie w budapesztańskich zaułkach,

W każdym z krajów Grupy Wyszehradzkiej,
Pośród zwyczajnej codzienności szarej,
Szepty anielskie da się posłyszeć,
Wlewające w serca otuchę…

Gdy w starych drewnianych kościołach Podlasia,
Przesuwają rozmodlone staruszki paciorki różańca,
Wyszeptując cicho modlitw swych słowa,
Wypraszając swym rodzinom obfitych łask,

Bacznie przysłuchujące im się anioły,
Gdy mrok ziemię otuli,
Zanoszą je wszystkie przed tron Boży,
By wysłuchania i spełnienia doczekały…

Gdy pośród licznych mazowieckich wiosek,
Gdzie od lat wciąż niezmiennie
Przeszłość z przyszłością nierozerwalnie splecione,
Wyznaczają kolejnych dni bieg,

Stare pobożne gospodynie,
Swych prababek zwyczajem,
Starannie naostrzonym nożem,
Czynią znak Krzyża na chlebie,

Także identyczny Krzyża znak,
W blasku jasnego poranka,
Kreśli niewidzialna dłoń anioła,
Błogosławiąc wierne Bogu domostwa,

By codzienny prosty posiłek,
Okraszony anielskim błogosławieństwem,
Smakował niczym dania najwyszukańsze,
Na niejednym królewskim dworze…

Gdy o poranku krakowskie kwiaciarki,
Zaplatając kolejne bukietów wiązanki,
Wymieniają między sobą uprzejmości,
Często przyodziane w ciepłe uśmiechy,

Pośród trzepotu gołębich skrzydeł,
Gdy w skupieniu wsłuchamy się w ciszę,
Da się czasem słyszeć anielski śmiech,
Strun naszej wrażliwości dotykający czule.

A gdy z wieży gotyckiego Kościoła,
Pośród gwaru Starego Miasta,
Ku wszystkim czterem stronom świata,
Hejnału Mariackiego niesie się melodia,

Czasem i podniebne anioły,
Pod nieboskłonem skrzydła rozpostarłszy,
W skupieniu wsłuchają się w jej dźwięki,
Skrycie roniąc niewidzialne swe łzy…

Gdy w skupieniu prascy zegarmistrzowie,
Z pieczołowitością reperują zegary stare,
Od lat niezmiennie całe swe serce,
Wkładając z czcią w codzienną pracę,

Niekiedy niewidzialne anioły,
Uważnie przypatrując się ich pracy,
Zamyślone oddają się refleksji,
Nad dziejami całej ludzkości.

Gdy czasem stary siwowłosy Czech,
Przytykając do ust złocistego piwa kufel
Z rozrzewnieniem rozmarzy się tęsknie,
Wspominając lata swe młode,

Niekiedy niewidzialny anioł,
Kładąc na ramieniu jego swą dłoń,
Poruszony jego tęsknotą,
Zanuci mu do ucha pieśń swą anielską…

Gdy w cieniu słowackich Tatr,
Na wiejskich zacisznych plebaniach,
Przy drewnianych kościołach i cerkwiach,
Gdzie dawno temu zatrzymał się czas,

Oddani Bogu słowaccy księża,
Biorąc wieczorami do ręki brewiarz,
Z nabożnością czyniąc znak Krzyża,
Składając wieczorami ręce do pacierza,

O pomyślność narodu słowackiego,
Przodków swych powierzone im dziedzictwo,
W ciszy i w skupieniu się modlą,
Okraszając swe modlitwy niejedną łzą,

Zasłuchane w nie za oknami anioły,
Gorące z oczu ich łzy,
Nanizują na złote swe nici,
Niczym kryształowych różańców paciorki,

By na szczycie Krywania,
Gdy rozproszy mroki nocy świtu blask,
Przed obliczem samego Boga,
Ofiarować Mu je niczym najwyszukańszy dar…

Gdy wraz z złotego słońca wschodem,
Starzy słowaccy górale,
Wypasając bladym świtem liczne stada owiec,
Snują gawędy swe barwne,

Niekiedy anioł świetlisty,
Choć ludzkim okiem niewidzialny,
Na porośniętym mchem głazie polnym,
Przysiądzie w zadumie w nie zasłuchany…

Gdy węgierscy uliczni muzycy,
Przytykając do ust złote saksofony,
Delikatnymi ruchami dłoni,
Najcudowniejsze wyczarowują z nich dźwięki,

Niekiedy zasłuchane w nie anioły,
Przystanąwszy na rogach ulic,
Pięknem ich poruszone do głębi
Niebiańskie do nich nucą swe piosnki.

Gdy dostojne węgierskie damy,
Gotyckich katedr przekraczają progi,
By do mosiężnych skarbon kościelnych
Z oddaniem wrzucić hojne swe datki,

Czasem wsłuchując się w siebie,
Przed bogato zdobionym ołtarzem,
Posłyszą jakby anioła szept,
Chwalący dobre ich serce…

Wypraszajcie anioły niebiańskie,
Łask obfitych narodom Grupy Wyszehradzkiej,
By zawsze odznaczały się odwagą i męstwem,
Do wielowiekowych tradycji przywiązaniem,

By wielowiekowe pradziadów dziedzictwo,
Cenniejszym im było niż całego świata złoto,
Zawsze więcej dla nich znaczyło,
Niż złudna pogoń za nowoczesnością,

By w godzinie próby nieubłaganej,
Gdy wicher historii zawieje,
Zakulisowym knowaniom nie dali się zwieść,
Dumni Polak, Czech, Słowak i Węgier.

By w milionów ludzi sercach,
Ten sam płonął nieugaszony żar
Co na dawnych bitew polach,
Co w narodowowyzwoleńczych powstaniach,

By na współczesności bezdrożach
Także i dziś drogowskazem im była
Prastara odwieczna ta prawda,
Niegdyś na kartach kronik spisana,

Iż poszanowaniem historii i ducha niezłomnością,
Wierne Bogu narody wciąż trwają,
Gdy inne stopniowo wymierając,
Z biegiem wieków obracają się w proch,

By Polacy, Czesi, Słowacy i Węgrzy,
Zawsze honorowi, lojalni i solidarni,
Jak bracia pozostali sobie wierni,
Co w jednym domu byli wychowani…

Wiersz opublikowany w dniu 15 lutego w międzynarodowy dzień Grupy Wyszehradzkiej.


Idea zacieśniania więzi pomiędzy narodami Grupy Wyszehradzkiej zawsze zajmowała szczególnie ważne miejsce w moim światopoglądzie… Z czasem jednak zacząłem zastanawiać się czy nie byłoby dobrym pomysłem spróbować włożyć w tę ideę pierwiastek duchowy... I tak narodził się pomysł tego wiersza...

Wiersz ten jest próbą włożenia pierwiastka duchowego (motywu opiekuńczego anioła) w ideę zacieśniania więzi pomiędzy narodami Grupy Wyszehradzkiej.]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7957.html Sun, 08 Feb 2026 02:49:39 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7957.html Upamiętniającym poległego przed laty partyzanta,
Tlącym się w cieniu brzozowego krzyża,
Smaganym wciąż przez zimny wiatr,

A choć wkoło sroga dotkliwa zima,
Naokoło mroźna noc głucha,
Jedynie nikły srebrzystego księżyca blask,
Tańczy na wielkich śniegu połaciach,

Na oszronionej partyzanckiej mogile,
W mroku nocy migocąc samotnie,
Głośno krzyczę o należną mu pamięć,
Choć wkoło tylko śnieżne zawieje,

Lecz może tej nocy mój krzyk,
Posłyszą choć duchy przeszłości,
By opowiedzieć o ciężkiej doli,
Setek i tysięcy partyzantów niezłomnych…

I znad oszronionych partyzanckich mogił,
Poniesie się cichy szept historii,
O czynach ich bohaterskich chwalebnych,
O Honorze nigdy nie zatartym…

Niekiedy kilku braci partyzantów,
Wszyscy rodem z jednego domu
Brało na siebie partyzanckiego życia trud,
Gdy zawezwało ich poczucie obowiązku,

Pozostawili rodzinne swe domy,
By trudom partyzanckiego życia czoła stawić,
Choć długimi nieprzespanymi nocami,
Wypłakiwały oczy za nimi ich matki…

Gdy tylko bladym świtem,
Skrzące gwiazdki na niebie,
Gasły jedna po drugiej,
Oni swe karabiny brali w dłonie,

Z rozległych lasów i nieprzebranych borów,
Gdy padał rozkaz do ataku,
Młodzi partyzanci wyruszali w bój,
Choć nieobce im było uczucie strachu…

Choć rozległe lasy i bory,
Wielkie czapy śniegu pokryły,
Oni niewzruszenie na posterunku wciąż trwali,
Mimo siarczystych mrozów Ojczyźnie swej wierni,

Przemarznięci, zziębnięci partyzanci,
Dotkliwym chłodem przeszyci,
Zmuszeni w leśnych bunkrach się kryć,
W milczeniu znosili losu przeciwności,

Nad dogasającym z wolna ogniskiem,
Ogrzewając w kilku zziębnięte dłonie,
Przemarznięte gwałtownie pocierając o siebie,
Z ust wdmuchiwali w nie parę…

Pamiętający kampanię wrześniową pistolet,
Często był największym ich skarbem,
Ostatnimi nabojami uzupełniając magazynek,
Strzegł go każdy jak oka w głowie,

Często zdobyczny trzonkowy granat,
Nikłą jedynie nadzieję dawał,
Na zadanie okupantowi dotkliwych strat
W kolejnych zasadzkach i potyczkach…

Nie straszne im były najsroższe zimy,
Wszystkie najcięższe wyrzeczenia i trudy
Z godnością w milczeniu wytrwale znosili,
Trwając na przekór okrutnemu losowi,

A rozłożyste drzewa oszronione,
Widząc ich smutek i niedolę,
Choćby najcichszym nawet szumem,
Pociechy zimą nie mogły im nieść…

I tysiącami niezłomni partyzanci,
W walce o naszą wolność polegli,
Choć często mizernie uzbrojeni,
Do walki z okupantem zawsze gotowi…

Dziś gdy ognia płomyki,
Tańczą nam wesoło w kominkach ceglanych,
Sypiąc niekiedy złote iskierki,
Cieszące tak oczy roześmianych dzieci,

Unosząc kubek gorącej herbaty,
Pobiegnijmy swymi myślami,
Ku tamtym partyzantom niestrudzonym,
Zmuszonym w rozległych borach cierpieć srogie zimy…

I za dusze partyzantów zapomnianych,
Których często nie znamy nazwisk,
Którzy grobów nie mają własnych,
W skupieniu i w ciszy gorąco się pomódlmy...



]]> Upamiętniającym poległego przed laty partyzanta,
Tlącym się w cieniu brzozowego krzyża,
Smaganym wciąż przez zimny wiatr,

A choć wkoło sroga dotkliwa zima,
Naokoło mroźna noc głucha,
Jedynie nikły srebrzystego księżyca blask,
Tańczy na wielkich śniegu połaciach,

Na oszronionej partyzanckiej mogile,
W mroku nocy migocąc samotnie,
Głośno krzyczę o należną mu pamięć,
Choć wkoło tylko śnieżne zawieje,

Lecz może tej nocy mój krzyk,
Posłyszą choć duchy przeszłości,
By opowiedzieć o ciężkiej doli,
Setek i tysięcy partyzantów niezłomnych…

I znad oszronionych partyzanckich mogił,
Poniesie się cichy szept historii,
O czynach ich bohaterskich chwalebnych,
O Honorze nigdy nie zatartym…

Niekiedy kilku braci partyzantów,
Wszyscy rodem z jednego domu
Brało na siebie partyzanckiego życia trud,
Gdy zawezwało ich poczucie obowiązku,

Pozostawili rodzinne swe domy,
By trudom partyzanckiego życia czoła stawić,
Choć długimi nieprzespanymi nocami,
Wypłakiwały oczy za nimi ich matki…

Gdy tylko bladym świtem,
Skrzące gwiazdki na niebie,
Gasły jedna po drugiej,
Oni swe karabiny brali w dłonie,

Z rozległych lasów i nieprzebranych borów,
Gdy padał rozkaz do ataku,
Młodzi partyzanci wyruszali w bój,
Choć nieobce im było uczucie strachu…

Choć rozległe lasy i bory,
Wielkie czapy śniegu pokryły,
Oni niewzruszenie na posterunku wciąż trwali,
Mimo siarczystych mrozów Ojczyźnie swej wierni,

Przemarznięci, zziębnięci partyzanci,
Dotkliwym chłodem przeszyci,
Zmuszeni w leśnych bunkrach się kryć,
W milczeniu znosili losu przeciwności,

Nad dogasającym z wolna ogniskiem,
Ogrzewając w kilku zziębnięte dłonie,
Przemarznięte gwałtownie pocierając o siebie,
Z ust wdmuchiwali w nie parę…

Pamiętający kampanię wrześniową pistolet,
Często był największym ich skarbem,
Ostatnimi nabojami uzupełniając magazynek,
Strzegł go każdy jak oka w głowie,

Często zdobyczny trzonkowy granat,
Nikłą jedynie nadzieję dawał,
Na zadanie okupantowi dotkliwych strat
W kolejnych zasadzkach i potyczkach…

Nie straszne im były najsroższe zimy,
Wszystkie najcięższe wyrzeczenia i trudy
Z godnością w milczeniu wytrwale znosili,
Trwając na przekór okrutnemu losowi,

A rozłożyste drzewa oszronione,
Widząc ich smutek i niedolę,
Choćby najcichszym nawet szumem,
Pociechy zimą nie mogły im nieść…

I tysiącami niezłomni partyzanci,
W walce o naszą wolność polegli,
Choć często mizernie uzbrojeni,
Do walki z okupantem zawsze gotowi…

Dziś gdy ognia płomyki,
Tańczą nam wesoło w kominkach ceglanych,
Sypiąc niekiedy złote iskierki,
Cieszące tak oczy roześmianych dzieci,

Unosząc kubek gorącej herbaty,
Pobiegnijmy swymi myślami,
Ku tamtym partyzantom niestrudzonym,
Zmuszonym w rozległych borach cierpieć srogie zimy…

I za dusze partyzantów zapomnianych,
Których często nie znamy nazwisk,
Którzy grobów nie mają własnych,
W skupieniu i w ciszy gorąco się pomódlmy...



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7956.html Wed, 04 Feb 2026 01:58:54 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7956.html A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu?
Czy może spadła pod stół,
Podeptana podeszwami butów?

Czy może w koszu na śmieci,
Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności,
Aż ktokolwiek ją doceni,
Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…

Bal jak za PRL-u...
Pośród radosnych zabaw i śmiechów,
Potoków błahych niepotrzebnych słów,
Hucznie wznoszonych toastów,

Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury,
Ubranych w nie statystów groźne miny,
W blasku trzaskających fleszy,
O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…

Niegdyś ścieżki zdrowia,
W mundurze ZOMO-wca okrutny kat,
Zimna obskurna cela,
Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,

Dziś strumieniami leje się szampan,
Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach,
Wzajemne głośne przekomarzania,
Głośne śmiechy do białego rana…

Niegdyś walka o Honor,
Brutalnie podeptana ludzka godność,
Tylu szczerym, oddanym patriotom,
Przez władzę w samo serce zadany cios,

Dziś głupota z pogardą,
Splecione z sobą więzią nierozerwalną,
Wśród elit niepodzielnie królują,
Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…



]]> A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu?
Czy może spadła pod stół,
Podeptana podeszwami butów?

Czy może w koszu na śmieci,
Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności,
Aż ktokolwiek ją doceni,
Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…

Bal jak za PRL-u...
Pośród radosnych zabaw i śmiechów,
Potoków błahych niepotrzebnych słów,
Hucznie wznoszonych toastów,

Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury,
Ubranych w nie statystów groźne miny,
W blasku trzaskających fleszy,
O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…

Niegdyś ścieżki zdrowia,
W mundurze ZOMO-wca okrutny kat,
Zimna obskurna cela,
Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,

Dziś strumieniami leje się szampan,
Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach,
Wzajemne głośne przekomarzania,
Głośne śmiechy do białego rana…

Niegdyś walka o Honor,
Brutalnie podeptana ludzka godność,
Tylu szczerym, oddanym patriotom,
Przez władzę w samo serce zadany cios,

Dziś głupota z pogardą,
Splecione z sobą więzią nierozerwalną,
Wśród elit niepodzielnie królują,
Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7955.html Sat, 31 Jan 2026 00:54:30 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7955.html Udawano się śpiesznie na sen,
By zaraz bladym wstać świtem,
Pracy na roli poświęcając się ciężkiej,

A liche małe gospodarstwa,
Dziedziczone z ojca na syna,
Pozwalały wszechobecną biedę przetrwać,
Przez kolejne wielodzietnych rodzin pokolenia…

Dziś uliczne latarnie,
Oświetlają długie ulice,
Choć niekiedy blask ich łapczywie,
Kradną zalegające brudne kałuże,

A głośnych dyskotek neony,
Odciągają od beztroskiej codzienności,
Tłumy nowoczesnej młodzieży,
Mającej w pogardzie ślady przeszłości….

Niegdyś w wielodzietnych chłopskich rodzinach,
Na kubek ciepłego mleka,
Czekała cierpliwie dzieci gromadka,
Biorąc go w ręce z wdzięcznością w oczach,

Jego gasnącym ciepłem,
Ogrzewając nieśpiesznie swe dłonie,
Nim kolejne długie zimne noce,
Odcisną się piętnem na ich dzieciństwie…

Dziś w wystawnych restauracjach,
Karty pełne wyszukanych dań,
Kuszą niejednego zamożnego klienta,
By gotówką bez opamiętania szastać,

Lecz za ich marmurowe progi,
Nie mają wstępu żebracy i bezdomni,
Bijącą z oczu pogardą naznaczeni,
Z pobliża ich zawsze przepędzani…

Niegdyś koń choćby w lichej stajni,
Skarbem był prawdziwie bezcennym,
Gdy w tamtych czasach biedą naznaczonych,
Ciężkiej doli mógł ulżyć,

A w każdym wiejskim domostwie,
Upadłą na podłogę chleba kruszynę,
Podnoszono zaraz troskliwie,
By nie podeptać jej butem…

Dziś biznesowi magnaci,
Na wystawne, pełne przepychu bankiety,
Podjeżdżają drogimi limuzynami,
By podkreślić wysoki swój status społeczny,

Lecz pośród wykwintnych potraw,
Na zastawionych białymi obrusami stołach,
Często dogadywaną jest korupcja,
Gdy w grę wchodzi kolejny wielomilionowy przetarg…

Niegdyś śmiertelne choroby
Przez długie lata dziesiątkowały
Populacje setek rozległych wsi,
Nie szczędząc maleńkich dzieci,

A o dzieciach z głodu i chłodu pomarłych,
Niegdyś w stuleciach minionych,
Nie pamięta dzisiaj już nikt,
Każdy woli tylko się bawić…

Dziś gdy w blasku fleszy,
Upływają celebrytom kolejne dni,
A terminy kolejnych operacji plastycznych,
Rezerwują z wyprzedzeniem wielotygodniowym,

By oszukując czasu upływ,
W oczach fanów im wiernych,
Czuli się zawsze piękni i młodzi,
Aż do samej trywializowanej tak śmierci…

Niegdyś w starych chłopskich rodzinach,
Gdy dobiegał końca panieństwa czas,
Warunkiem dobrego zamążpójścia,
Pokaźny dla córki był posag,

Pielęgnowaniu dziedziczonych domostw,
Przez pokolenia wszelkich starań dokładano,
Drewniane ściany wapnem bielono,
Obejścia starannie uprzątano…

Dziś po lichych chłopskich chałupach,
Zimne popioły dawno rozwiał wiatr,
Nie pozostał po nich najmniejszy ślad,
Wszystko wokół wysoka trawa porosła,

A sięgające nieba szklane wieżowce,
Nowych czasów milczącym są totemem,
Lecz otwartym pozostaje pytanie,
Czy czasy te od tamtych są lepsze…]]> Udawano się śpiesznie na sen,
By zaraz bladym wstać świtem,
Pracy na roli poświęcając się ciężkiej,

A liche małe gospodarstwa,
Dziedziczone z ojca na syna,
Pozwalały wszechobecną biedę przetrwać,
Przez kolejne wielodzietnych rodzin pokolenia…

Dziś uliczne latarnie,
Oświetlają długie ulice,
Choć niekiedy blask ich łapczywie,
Kradną zalegające brudne kałuże,

A głośnych dyskotek neony,
Odciągają od beztroskiej codzienności,
Tłumy nowoczesnej młodzieży,
Mającej w pogardzie ślady przeszłości….

Niegdyś w wielodzietnych chłopskich rodzinach,
Na kubek ciepłego mleka,
Czekała cierpliwie dzieci gromadka,
Biorąc go w ręce z wdzięcznością w oczach,

Jego gasnącym ciepłem,
Ogrzewając nieśpiesznie swe dłonie,
Nim kolejne długie zimne noce,
Odcisną się piętnem na ich dzieciństwie…

Dziś w wystawnych restauracjach,
Karty pełne wyszukanych dań,
Kuszą niejednego zamożnego klienta,
By gotówką bez opamiętania szastać,

Lecz za ich marmurowe progi,
Nie mają wstępu żebracy i bezdomni,
Bijącą z oczu pogardą naznaczeni,
Z pobliża ich zawsze przepędzani…

Niegdyś koń choćby w lichej stajni,
Skarbem był prawdziwie bezcennym,
Gdy w tamtych czasach biedą naznaczonych,
Ciężkiej doli mógł ulżyć,

A w każdym wiejskim domostwie,
Upadłą na podłogę chleba kruszynę,
Podnoszono zaraz troskliwie,
By nie podeptać jej butem…

Dziś biznesowi magnaci,
Na wystawne, pełne przepychu bankiety,
Podjeżdżają drogimi limuzynami,
By podkreślić wysoki swój status społeczny,

Lecz pośród wykwintnych potraw,
Na zastawionych białymi obrusami stołach,
Często dogadywaną jest korupcja,
Gdy w grę wchodzi kolejny wielomilionowy przetarg…

Niegdyś śmiertelne choroby
Przez długie lata dziesiątkowały
Populacje setek rozległych wsi,
Nie szczędząc maleńkich dzieci,

A o dzieciach z głodu i chłodu pomarłych,
Niegdyś w stuleciach minionych,
Nie pamięta dzisiaj już nikt,
Każdy woli tylko się bawić…

Dziś gdy w blasku fleszy,
Upływają celebrytom kolejne dni,
A terminy kolejnych operacji plastycznych,
Rezerwują z wyprzedzeniem wielotygodniowym,

By oszukując czasu upływ,
W oczach fanów im wiernych,
Czuli się zawsze piękni i młodzi,
Aż do samej trywializowanej tak śmierci…

Niegdyś w starych chłopskich rodzinach,
Gdy dobiegał końca panieństwa czas,
Warunkiem dobrego zamążpójścia,
Pokaźny dla córki był posag,

Pielęgnowaniu dziedziczonych domostw,
Przez pokolenia wszelkich starań dokładano,
Drewniane ściany wapnem bielono,
Obejścia starannie uprzątano…

Dziś po lichych chłopskich chałupach,
Zimne popioły dawno rozwiał wiatr,
Nie pozostał po nich najmniejszy ślad,
Wszystko wokół wysoka trawa porosła,

A sięgające nieba szklane wieżowce,
Nowych czasów milczącym są totemem,
Lecz otwartym pozostaje pytanie,
Czy czasy te od tamtych są lepsze…]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7953.html Thu, 08 Jan 2026 01:31:33 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7953.html O tym strasznym akcie profanacji
Głęboko nim wstrząśnięty
Nie mogąc zebrać rozproszonych myśli

Widziałem oczami wyobraźni
Tamten zbezczeszczony krucyfiks
Z nienawiścią do kosza ciśnięty
Z pogardą wyrzucony między śmieci…

Do tamtej lekcyjnej sali,
Przenosząc się moimi myślami,
Duchem tam jedynie obecny,
Pozostając wszakże bezradny,

Z tamtego kubła na odpady,
Spomiędzy papierów zmiętych,
Zużytych długopisów starych,
Jedzenia resztek gnijących,

Tak bardzo chciałem go wydobyć,
Delikatnie obejmując palcami,
Z brudu i kurzu oczyścić,
Namoczoną chusteczką obmyć…

Tak bardzo chciałem go uszanować,
Czyniąc przed nim znak krzyża,
Na uniżenia i pokory znak,
Składając z czcią ręce do pacierza,

By go przebłagać i przeprosić,
Za to jak potrafią być podli,
Ludzie nienawiścią do niego przepełnieni,
Bez wyrzutów sumienia krztyny…

Tak bardzo chciałem go ucałować,
By przytulając do serca,
Przyobleczoną w najczulsze słowa,
Cichą modlitwę przy nim wyszeptać,

By ma gorąca modlitwa,
Z wielką czcią ofiarowana,
Dla wszystkich ziemskich królów króla,
Była niczym najwyszukańszy dar…

Na tamtej ogołoconej ścianie,
Miotany sprzeciwem i oburzeniem,
By oddać mu należną cześć,
W myślach chciałem zawiesić go ponownie,

A będąc tam obecny jedynie duchem,
Z kosza nie mogłem go podnieść,
Niewidzialne były me dłonie,
Czegokolwiek objąć niezdolne…

I myśląc jak mój ukochany Zbawiciel,
Potraktowany dnia tego był podle,
Bezradny siedząc przed monitorem,
Gorzką jedynie uroniłem łzę…

I jeszcze jeden tylko wers napiszę...
JEZU KOCHAM CIĘ!

- Wiersz ten jest moim osobistym wyrazem sprzeciwu wobec skandalicznej profanacji Krzyża jaka miała miejsce w szkole w Kielnie na Kaszubach.



]]> O tym strasznym akcie profanacji
Głęboko nim wstrząśnięty
Nie mogąc zebrać rozproszonych myśli

Widziałem oczami wyobraźni
Tamten zbezczeszczony krucyfiks
Z nienawiścią do kosza ciśnięty
Z pogardą wyrzucony między śmieci…

Do tamtej lekcyjnej sali,
Przenosząc się moimi myślami,
Duchem tam jedynie obecny,
Pozostając wszakże bezradny,

Z tamtego kubła na odpady,
Spomiędzy papierów zmiętych,
Zużytych długopisów starych,
Jedzenia resztek gnijących,

Tak bardzo chciałem go wydobyć,
Delikatnie obejmując palcami,
Z brudu i kurzu oczyścić,
Namoczoną chusteczką obmyć…

Tak bardzo chciałem go uszanować,
Czyniąc przed nim znak krzyża,
Na uniżenia i pokory znak,
Składając z czcią ręce do pacierza,

By go przebłagać i przeprosić,
Za to jak potrafią być podli,
Ludzie nienawiścią do niego przepełnieni,
Bez wyrzutów sumienia krztyny…

Tak bardzo chciałem go ucałować,
By przytulając do serca,
Przyobleczoną w najczulsze słowa,
Cichą modlitwę przy nim wyszeptać,

By ma gorąca modlitwa,
Z wielką czcią ofiarowana,
Dla wszystkich ziemskich królów króla,
Była niczym najwyszukańszy dar…

Na tamtej ogołoconej ścianie,
Miotany sprzeciwem i oburzeniem,
By oddać mu należną cześć,
W myślach chciałem zawiesić go ponownie,

A będąc tam obecny jedynie duchem,
Z kosza nie mogłem go podnieść,
Niewidzialne były me dłonie,
Czegokolwiek objąć niezdolne…

I myśląc jak mój ukochany Zbawiciel,
Potraktowany dnia tego był podle,
Bezradny siedząc przed monitorem,
Gorzką jedynie uroniłem łzę…

I jeszcze jeden tylko wers napiszę...
JEZU KOCHAM CIĘ!

- Wiersz ten jest moim osobistym wyrazem sprzeciwu wobec skandalicznej profanacji Krzyża jaka miała miejsce w szkole w Kielnie na Kaszubach.



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7952.html Sun, 04 Jan 2026 00:45:50 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7952.html Nim strawiły cię ognia płomienie,
Piękno twe tak tajemnicze,
Zachwycało ludzi na całym świecie,

Tysiące wyszeptywanych w tobie modlitw,
Mury twe w pamięci zachowały,
Niczym wnętrze bogato zdobionej szkatuły,
Niezliczone drogocenne klejnoty…

Wystarczyła jedna sylwestrowa noc...
By zło na chwilę zatriumfowało,
Kiełkujące z wolna niepokoju ziarno,
W sercach milionów Chrześcijan zasiewając,

Choć tej jednej nocy strasznej,
Ogień szalał w całym Amsterdamie,
W cieniu kilkudziesięciu podpaleń,
Oczy świata skupiły się na tobie…

Niech ten przerażający pożar,
Wstrząśnie sumieniem całego świata,
Niech w umysłach milionów zrodzi się refleksja,
Dokąd zmierza dziś Europa,

Czy my jako światli Europejczycy,
Naprawdę tego dziś chcemy,
By w cieniu cichej islamizacji,
Kolejne europejskie kościoły płonęły...

Czy zachodniej Europy dzielnice,
Na pogrążanie się w chaosie,
Przez najbliższe lata kolejne,
Nieuchronnie są już skazane,

Czy może chrześcijańskie dziedzictwo,
Choć tak wyszydzane i dotknięte pogardą,
Uda się uchronić kolejnym pokoleniom,
Przed zniszczeniami i dewastacją…

Lecz niczym maleńka iskierka,
Tli się w naszych sercach nadzieja,
Że szalejących pożarów żar
Nie wszystko spopielić zdoła,

Chrześcijańskiego dziedzictwa fundament,
Choć nienawiść szaleje na świecie,
W przyszłości dla kolejnych pokoleń,
Zawsze trwałym już pozostanie…

Twa solidna struktura,
Pomimo niszczycielskiej siły ognia,
Na przekór złu całego świata,
Cudem pozostała nienaruszona,

Zewsząd ciche płyną modlitwy,
Byś na nowo odbudowany,
Oczy całego świata mógł cieszyć,
Jeszcze wspanialszy i piękniejszy!







]]> Nim strawiły cię ognia płomienie,
Piękno twe tak tajemnicze,
Zachwycało ludzi na całym świecie,

Tysiące wyszeptywanych w tobie modlitw,
Mury twe w pamięci zachowały,
Niczym wnętrze bogato zdobionej szkatuły,
Niezliczone drogocenne klejnoty…

Wystarczyła jedna sylwestrowa noc...
By zło na chwilę zatriumfowało,
Kiełkujące z wolna niepokoju ziarno,
W sercach milionów Chrześcijan zasiewając,

Choć tej jednej nocy strasznej,
Ogień szalał w całym Amsterdamie,
W cieniu kilkudziesięciu podpaleń,
Oczy świata skupiły się na tobie…

Niech ten przerażający pożar,
Wstrząśnie sumieniem całego świata,
Niech w umysłach milionów zrodzi się refleksja,
Dokąd zmierza dziś Europa,

Czy my jako światli Europejczycy,
Naprawdę tego dziś chcemy,
By w cieniu cichej islamizacji,
Kolejne europejskie kościoły płonęły...

Czy zachodniej Europy dzielnice,
Na pogrążanie się w chaosie,
Przez najbliższe lata kolejne,
Nieuchronnie są już skazane,

Czy może chrześcijańskie dziedzictwo,
Choć tak wyszydzane i dotknięte pogardą,
Uda się uchronić kolejnym pokoleniom,
Przed zniszczeniami i dewastacją…

Lecz niczym maleńka iskierka,
Tli się w naszych sercach nadzieja,
Że szalejących pożarów żar
Nie wszystko spopielić zdoła,

Chrześcijańskiego dziedzictwa fundament,
Choć nienawiść szaleje na świecie,
W przyszłości dla kolejnych pokoleń,
Zawsze trwałym już pozostanie…

Twa solidna struktura,
Pomimo niszczycielskiej siły ognia,
Na przekór złu całego świata,
Cudem pozostała nienaruszona,

Zewsząd ciche płyną modlitwy,
Byś na nowo odbudowany,
Oczy całego świata mógł cieszyć,
Jeszcze wspanialszy i piękniejszy!







]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7951.html Wed, 24 Dec 2025 01:27:55 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7951.html Jakby zagubiona, maleńka, samotna,
Zamigoce na tle wieczornego nieba,
Oznajmiając wigilijnej wieczerzy czas…
A we wszystkich Polski zakątkach,
W przystrojonych odświętnie domach,
Trwająca od rana krzątanina,
Z wolna dobiegnie już końca…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Zatańczą nasze świąteczne emocje,
Niewidzialnymi nićmi z sobą splecione,
Niczym złote włosy anielskie.

Strojna w bombki i łańcuchy choinka,
W blasku wielokolorowych lampek skąpana,
Ucieszy oczy każdego dziecka,
Błyszczącą betlejemską gwiazdą zwieńczona…
A pod choinką stareńka szopka,
Z pieczołowitością misternie wyrzeźbiona,
Opowie malcom bez jednego słowa,
Tę ponadczasową historię sprzed tysięcy lat...

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Biorąc ułożony na sianku opłatek,
Zbliżając się z wolna ku sobie,
Wszyscy wkrótce obejmiemy się czule,

Wnet z głębi serc,
Popłyną życzenia szczere,
W najczulsze słowa przyobleczone,
By drżącym od emocji głosem wybrzmieć…
Wszelakich sukcesów w życiu codziennym,
W szkole, w domu i w pracy,
Szczęścia, bogactwa, pieniędzy,
Lat długich w zdrowiu i pomyślności…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Jedno pozostawione puste nakrycie
Echo dawnych zapomnianych już wierzeń,
Przypomni tamte stare tradycje,

Gdy pełna czerwonego barszczu chochla,
Dotknie ze stukiem każdego talerza,
A po przystrojonych odświętnie wnętrzach,
Rozniesie się już jego aromat,
Wybijający kolejną godzinę stary zegar,
Przypomni o upływających latach życia,
Gdy w kącie stara pozytywka,
Zagra kolędę znaną z dzieciństwa…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Gdy za oknem prószy wciąż śnieg,
Tlą się w pamięci wspomnienia odległe,
Czasem mgłą niepamięci zasnute.

Przy wigilijnych potrawach,
Zajmie nas niejedna długa dyskusja,
O tym jak z biegiem kolejnych lat,
Zmieniała się nasza Ojczyzna…
A na przyszłe lata pewnie snute plany,
Przecinane przez głośne krzyki
W sąsiednich pokojach bawiących się dzieci,
Wzbudzą często serdeczne uśmiechy…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Dadzą się czasem słyszeć szepty anielskie,
Tak melodyjne choć cichuteńkie,
W myślach naszych niekiedy odzwierciedlone.

Długie refleksyjne rozmowy,
W gronie rodziny i najbliższych,
Pozostaną w wdzięcznej pamięci,
Powracając na starość przyobleczone w sny…
A gdy czas włosy siwizną przyprószy,
Wspomnienie tamtych z dzieciństwa Wigilii,
Z oczu niekiedy wyciśnie łzy,
Otarte ruchem pomarszczonej dłoni…

]]> Jakby zagubiona, maleńka, samotna,
Zamigoce na tle wieczornego nieba,
Oznajmiając wigilijnej wieczerzy czas…
A we wszystkich Polski zakątkach,
W przystrojonych odświętnie domach,
Trwająca od rana krzątanina,
Z wolna dobiegnie już końca…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Zatańczą nasze świąteczne emocje,
Niewidzialnymi nićmi z sobą splecione,
Niczym złote włosy anielskie.

Strojna w bombki i łańcuchy choinka,
W blasku wielokolorowych lampek skąpana,
Ucieszy oczy każdego dziecka,
Błyszczącą betlejemską gwiazdą zwieńczona…
A pod choinką stareńka szopka,
Z pieczołowitością misternie wyrzeźbiona,
Opowie malcom bez jednego słowa,
Tę ponadczasową historię sprzed tysięcy lat...

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Biorąc ułożony na sianku opłatek,
Zbliżając się z wolna ku sobie,
Wszyscy wkrótce obejmiemy się czule,

Wnet z głębi serc,
Popłyną życzenia szczere,
W najczulsze słowa przyobleczone,
By drżącym od emocji głosem wybrzmieć…
Wszelakich sukcesów w życiu codziennym,
W szkole, w domu i w pracy,
Szczęścia, bogactwa, pieniędzy,
Lat długich w zdrowiu i pomyślności…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Jedno pozostawione puste nakrycie
Echo dawnych zapomnianych już wierzeń,
Przypomni tamte stare tradycje,

Gdy pełna czerwonego barszczu chochla,
Dotknie ze stukiem każdego talerza,
A po przystrojonych odświętnie wnętrzach,
Rozniesie się już jego aromat,
Wybijający kolejną godzinę stary zegar,
Przypomni o upływających latach życia,
Gdy w kącie stara pozytywka,
Zagra kolędę znaną z dzieciństwa…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Gdy za oknem prószy wciąż śnieg,
Tlą się w pamięci wspomnienia odległe,
Czasem mgłą niepamięci zasnute.

Przy wigilijnych potrawach,
Zajmie nas niejedna długa dyskusja,
O tym jak z biegiem kolejnych lat,
Zmieniała się nasza Ojczyzna…
A na przyszłe lata pewnie snute plany,
Przecinane przez głośne krzyki
W sąsiednich pokojach bawiących się dzieci,
Wzbudzą często serdeczne uśmiechy…

W blasku świecy przy wigilijnym stole,
Dadzą się czasem słyszeć szepty anielskie,
Tak melodyjne choć cichuteńkie,
W myślach naszych niekiedy odzwierciedlone.

Długie refleksyjne rozmowy,
W gronie rodziny i najbliższych,
Pozostaną w wdzięcznej pamięci,
Powracając na starość przyobleczone w sny…
A gdy czas włosy siwizną przyprószy,
Wspomnienie tamtych z dzieciństwa Wigilii,
Z oczu niekiedy wyciśnie łzy,
Otarte ruchem pomarszczonej dłoni…

]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7950.html Sat, 13 Dec 2025 02:40:22 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7950.html Brudni, zawszeni, pijani,
Zewsząd słychać głośne ich krzyki,
Przecinają pochmurne niebo z ich pistoletów strzały…

Zewsząd same przekleństwa,
Wzajemne głośne się przekrzykiwania,
Prymitywna sowiecka dzicz rozochocona,
Mająca w pogardzie boskie i ludzkie prawa…

Szorstka dłoń zaciśnięta na szyi,
Bezlitosnego oprawcy wzrok dziki,
Potęgujące grozę rubaszne ich śmiechy,
W rosyjskim języku chamskie docinki,

Brzuch przyciśnięty kolanem,
Wszelkie wyrwania się próby daremne,
Miotane wściekle wyzwiska obelżywe,
Przesuwające się po ciele brudne ich ręce,

Nieznośny odór samogonu,
Smród ruskich papierosów,
Z spękanych i obślinionych żołdaków ust,
Budził stłumiony wymiotny odruch,

W twarz wymierzony policzek,
Młodej dziewczyny urwany jęk,
Zdarty z szyi złoty łańcuszek,
Wokół na ziemi guziki rozsypane…

A z tysięcy bezbronnych Polek oczu łzy,
Zdławiony szloch w gardle więznący,
Dłonią na ustach stłumiony krzyk,
Pośród bezmiaru okrucieństwa płacz cichutki…

Pomocy znikąd!...
A wokół sama sowiecka swołocz,
Do skroni zimna przyłożona broń,
Zadany pięścią bolesny cios…

I tylko cicha paniczna modlitwa,
W sercu z wolna gasnąca nadzieja,
Gdy każda niepewności sekunda,
Zdawała się całą wieczność trwać…

I tylko strach paniczny,
Nieludzki, odbierający zmysły,
Wbijając się swymi szponami,
W umysły dziewcząt przerażonych,

Serce każdej z nich przeszył,
By wkrótce w wspomnieniach bolesnych,
Przez resztę życia się tlić,
Pozostając ukryty w podświadomości…

Bezmiaru nieludzkiego okrucieństwa,
Na zajmowanych przez sowietów obszarach,
Doświadczyła niejedna młoda Polka,
Topiąc swą rozpacz w niezliczonych łzach…

Oswobodziciele rzekomi,
Naprawdę mściwi bezlitośni kaci,
Zasiali swymi okrutnymi czynami,
Strach jakiego niepodobna opisać słowami,

Ludzie ci prymitywni i dzicy,
Na polskiej ziemi czując się bezkarni,
Niewysłowionych okrucieństw się dopuścili,
Zastraszaniem i groźbą zacierając ich ślady…

Lecz nam nie wolno zapomnieć,
Bólu tysięcy młodych tych Polek,
Które w latach wojny nieludzkiej,
Sowieckich żołnierzy padły łupem.

O ich niewysłowionym cierpieniu,
Winniśmy dziś mówić całemu światu,
Przypominając nieukojony ich ból,
Pokłosiem będący zdrady aliantów.

By zachłyśnięty nowoczesnością świat,
Choć przez chwilę się zadumał,
Nad tym jakie sowiecka Rosja,
Piekło tysiącom Polek zgotowała.

By ich niezliczone tragedie,
Z historii nigdy nie były wymazane,
A krzyż jaki niosły przez całe życie,
Dla cywilizowanego świata był sumienia wyrzutem…

- Wiersz poświęcony pamięci kilkudziesięciu tysięcy Polek które w latach II wojny światowej i po jej zakończeniu padły ofiarą sowieckich gwałtów.



]]> Brudni, zawszeni, pijani,
Zewsząd słychać głośne ich krzyki,
Przecinają pochmurne niebo z ich pistoletów strzały…

Zewsząd same przekleństwa,
Wzajemne głośne się przekrzykiwania,
Prymitywna sowiecka dzicz rozochocona,
Mająca w pogardzie boskie i ludzkie prawa…

Szorstka dłoń zaciśnięta na szyi,
Bezlitosnego oprawcy wzrok dziki,
Potęgujące grozę rubaszne ich śmiechy,
W rosyjskim języku chamskie docinki,

Brzuch przyciśnięty kolanem,
Wszelkie wyrwania się próby daremne,
Miotane wściekle wyzwiska obelżywe,
Przesuwające się po ciele brudne ich ręce,

Nieznośny odór samogonu,
Smród ruskich papierosów,
Z spękanych i obślinionych żołdaków ust,
Budził stłumiony wymiotny odruch,

W twarz wymierzony policzek,
Młodej dziewczyny urwany jęk,
Zdarty z szyi złoty łańcuszek,
Wokół na ziemi guziki rozsypane…

A z tysięcy bezbronnych Polek oczu łzy,
Zdławiony szloch w gardle więznący,
Dłonią na ustach stłumiony krzyk,
Pośród bezmiaru okrucieństwa płacz cichutki…

Pomocy znikąd!...
A wokół sama sowiecka swołocz,
Do skroni zimna przyłożona broń,
Zadany pięścią bolesny cios…

I tylko cicha paniczna modlitwa,
W sercu z wolna gasnąca nadzieja,
Gdy każda niepewności sekunda,
Zdawała się całą wieczność trwać…

I tylko strach paniczny,
Nieludzki, odbierający zmysły,
Wbijając się swymi szponami,
W umysły dziewcząt przerażonych,

Serce każdej z nich przeszył,
By wkrótce w wspomnieniach bolesnych,
Przez resztę życia się tlić,
Pozostając ukryty w podświadomości…

Bezmiaru nieludzkiego okrucieństwa,
Na zajmowanych przez sowietów obszarach,
Doświadczyła niejedna młoda Polka,
Topiąc swą rozpacz w niezliczonych łzach…

Oswobodziciele rzekomi,
Naprawdę mściwi bezlitośni kaci,
Zasiali swymi okrutnymi czynami,
Strach jakiego niepodobna opisać słowami,

Ludzie ci prymitywni i dzicy,
Na polskiej ziemi czując się bezkarni,
Niewysłowionych okrucieństw się dopuścili,
Zastraszaniem i groźbą zacierając ich ślady…

Lecz nam nie wolno zapomnieć,
Bólu tysięcy młodych tych Polek,
Które w latach wojny nieludzkiej,
Sowieckich żołnierzy padły łupem.

O ich niewysłowionym cierpieniu,
Winniśmy dziś mówić całemu światu,
Przypominając nieukojony ich ból,
Pokłosiem będący zdrady aliantów.

By zachłyśnięty nowoczesnością świat,
Choć przez chwilę się zadumał,
Nad tym jakie sowiecka Rosja,
Piekło tysiącom Polek zgotowała.

By ich niezliczone tragedie,
Z historii nigdy nie były wymazane,
A krzyż jaki niosły przez całe życie,
Dla cywilizowanego świata był sumienia wyrzutem…

- Wiersz poświęcony pamięci kilkudziesięciu tysięcy Polek które w latach II wojny światowej i po jej zakończeniu padły ofiarą sowieckich gwałtów.



]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7949.html Sat, 06 Dec 2025 00:41:52 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7949.html Szczycą się swych dziejów chlubnymi kartami,
To właśnie my przeciętni, szarzy Polacy,
Dumę z swej historii mamy we krwi,

To nam nasze ojczyste dzieje,
W burzliwej młodości z kolejnych lat biegiem,
Wniknęły głęboko w każdego z nas krwiobieg,
Wpływając na każdego z nas życie…

Chlubne karty polskiej historii,
Nikt nie odbierze nam ich wyjątkowości,
Choćby nie wiem jak próbowali,
Niezliczonymi kłamstwami i oszczerstwami podłymi,

Chlubne karty polskiej historii,
Przez setki lat na wieków przestrzeni,
Kolejne pokolenia patriotów kształtowały,
W ciężkich dla narodu chwilach serca krzepiły…

U zarania Księstwa Gnieźnieńskiego piastowscy wojowie,
Wielkim wsławili się męstwem,
Z odwiecznym wrogiem krzyżując swój oręż,
Odpierając skutecznie najazdy nieprzyjacielskie,

Jak wtedy na polach pod Cedynią,
Gdy widząc wojsk swych pogrom,
Margrabia Hodon okrył się hańbą,
By zatriumfować mógł książę Mieszko…

I trafił na nie choć w legendę przyodziany,
Mocarny król Krak przesławny,
Gdy niezliczeni z południa najeźdźcy,
Padli pod jego lśniącego miecza ciosami.

I legenda o księżniczce Wandzie,
Znajdując w opowieściach ludu odbicie,
Ku pokrzepieniu przyszłych pokoleń serc,
Zapisaną została kronikarza piórem…

Niegdyś na naszych rozległych ziemiach,
W spowitych mgłą niepamięci pradziejach,
U samego Chrześcijaństwa zarania,
Nawrócenia tysięcy pogan zarzewia,

Misja chrystianizacyjna świętego Wojciecha,
Z nieśpiesznym biegiem kolejnych lat,
Wyrywając naszych praprzodków z sideł pogaństwa,
Otworzyła ich serca na duchowy świat…

I na tak wielu wieków przestrzeni,
Liczni polscy święci i błogosławieni,
Księża wiernie Bogu oddani,
Pobożni, pracowici mnisi,

Swymi codziennymi uczynkami,
Troszcząc się o biednych, ubogich,
Głosząc wytrwale słowa Ewangelii,
Próbowali świat cały uczynić lepszym…

I kiełkowała w sercach Polaków Wiara,
Wraz z cnotami oddania, wierności, męstwa,
W strasznych, niepewnych czasach,
Czyniąc naszych przodków stróżami Chrześcijaństwa,

A nasze wspaniałe polskie rycerstwo,
Wierne swym chrześcijańskim ideałom,
Dało odpór tatarskim najazdom
I wrogich pogańskich ludów zakusom…

I nasza wspaniała skrzydlata husaria,
Rozwijając kolejne swe natarcia,
Na polach Kircholmu, Kłuszyna,
Na kartach historii trwale się zapisała,

By z biegiem kolejnych lat,
Gdy pod zaborami znajdzie się Polska,
Na polach bitew kolejnych powstań,
Kolejne pokolenia patriotów inspirować…

O chlubnych kartach polskiej historii,
Zaświadczają niezliczone ułanów mogiły,
Niekiedy mchem porośnięte w całości,
Niekiedy skryte w cmentarzy głębi,

Którzy ofiarnie życie poświęcili,
Na polach bitew wielkiej z bolszewikami wojny,
Nie szczędząc swych nadludzkich sił,
By nie rozplenił się komunizm…

Chlubne karty polskiej historii,
Zapisali swymi sukcesami słynni lotnicy,
Bijąc na swych maszynach światowe rekordy,
Nie schodząc niegdyś z pierwszych stron prasy,

Wtedy gdy cały świat,
Zachwycała polska myśl techniczna,
A ofiarnością społeczeństwa dozbrajana armia,
Postrach ościennych totalitaryzmów budziła…

Pisali chlubną naszego kraju historię,
Na polach bitew kampanii wrześniowej,
Niepokonani polscy żołnierze,
Odznaczając się nadludzkim wysiłkiem,

Ofiarnie powstrzymując wrogie natarcia,
Skutecznie opóźniając niemieckich kolumn marsz,
W kierunku swej ukochanej Ojczyzny serca,
Warszawy skąpanej w szalejących pożarach…

Chlubne karty polskiej historii,
Swą ofiarnością mężnie zapisali,
Niezłomni polscy partyzanci,
Niosąc śmierć znienawidzonemu wrogowi,

Gdy nasza wspaniała Armia Krajowa,
W licznych bitwach, potyczkach i zasadzkach,
Ogrom strat Niemcom zadała,
Kąsając znienawidzonego okupanta…

I na wielu stuleci przestrzeni,
Niejeden oddany swej pracy historyk,
Pisząc ksiąg swych opasłe tomy,
Dokładając po temu wysiłków skrupulatnych,

Marzył skrycie by jego dzieła,
Pomimo upływu dziesiątek lat,
Kształtowały kolejne patriotów pokolenia,
A silną ich patriotyzmem była Polska…

Przeto mamy prawo do swych bohaterów,
Niczym dzieci do barwnych swych snów,
Do dumy z wielkich ich czynów,
W wielowiekowej historii cieniu.

I nikt nam nie wyrwie patriotyzmu z serc,
Umiłowania ukochanej Ojczyzny poranionej,
Pielęgnować będziemy swą dumę,
Przez każde kolejne stulecie!…]]> Szczycą się swych dziejów chlubnymi kartami,
To właśnie my przeciętni, szarzy Polacy,
Dumę z swej historii mamy we krwi,

To nam nasze ojczyste dzieje,
W burzliwej młodości z kolejnych lat biegiem,
Wniknęły głęboko w każdego z nas krwiobieg,
Wpływając na każdego z nas życie…

Chlubne karty polskiej historii,
Nikt nie odbierze nam ich wyjątkowości,
Choćby nie wiem jak próbowali,
Niezliczonymi kłamstwami i oszczerstwami podłymi,

Chlubne karty polskiej historii,
Przez setki lat na wieków przestrzeni,
Kolejne pokolenia patriotów kształtowały,
W ciężkich dla narodu chwilach serca krzepiły…

U zarania Księstwa Gnieźnieńskiego piastowscy wojowie,
Wielkim wsławili się męstwem,
Z odwiecznym wrogiem krzyżując swój oręż,
Odpierając skutecznie najazdy nieprzyjacielskie,

Jak wtedy na polach pod Cedynią,
Gdy widząc wojsk swych pogrom,
Margrabia Hodon okrył się hańbą,
By zatriumfować mógł książę Mieszko…

I trafił na nie choć w legendę przyodziany,
Mocarny król Krak przesławny,
Gdy niezliczeni z południa najeźdźcy,
Padli pod jego lśniącego miecza ciosami.

I legenda o księżniczce Wandzie,
Znajdując w opowieściach ludu odbicie,
Ku pokrzepieniu przyszłych pokoleń serc,
Zapisaną została kronikarza piórem…

Niegdyś na naszych rozległych ziemiach,
W spowitych mgłą niepamięci pradziejach,
U samego Chrześcijaństwa zarania,
Nawrócenia tysięcy pogan zarzewia,

Misja chrystianizacyjna świętego Wojciecha,
Z nieśpiesznym biegiem kolejnych lat,
Wyrywając naszych praprzodków z sideł pogaństwa,
Otworzyła ich serca na duchowy świat…

I na tak wielu wieków przestrzeni,
Liczni polscy święci i błogosławieni,
Księża wiernie Bogu oddani,
Pobożni, pracowici mnisi,

Swymi codziennymi uczynkami,
Troszcząc się o biednych, ubogich,
Głosząc wytrwale słowa Ewangelii,
Próbowali świat cały uczynić lepszym…

I kiełkowała w sercach Polaków Wiara,
Wraz z cnotami oddania, wierności, męstwa,
W strasznych, niepewnych czasach,
Czyniąc naszych przodków stróżami Chrześcijaństwa,

A nasze wspaniałe polskie rycerstwo,
Wierne swym chrześcijańskim ideałom,
Dało odpór tatarskim najazdom
I wrogich pogańskich ludów zakusom…

I nasza wspaniała skrzydlata husaria,
Rozwijając kolejne swe natarcia,
Na polach Kircholmu, Kłuszyna,
Na kartach historii trwale się zapisała,

By z biegiem kolejnych lat,
Gdy pod zaborami znajdzie się Polska,
Na polach bitew kolejnych powstań,
Kolejne pokolenia patriotów inspirować…

O chlubnych kartach polskiej historii,
Zaświadczają niezliczone ułanów mogiły,
Niekiedy mchem porośnięte w całości,
Niekiedy skryte w cmentarzy głębi,

Którzy ofiarnie życie poświęcili,
Na polach bitew wielkiej z bolszewikami wojny,
Nie szczędząc swych nadludzkich sił,
By nie rozplenił się komunizm…

Chlubne karty polskiej historii,
Zapisali swymi sukcesami słynni lotnicy,
Bijąc na swych maszynach światowe rekordy,
Nie schodząc niegdyś z pierwszych stron prasy,

Wtedy gdy cały świat,
Zachwycała polska myśl techniczna,
A ofiarnością społeczeństwa dozbrajana armia,
Postrach ościennych totalitaryzmów budziła…

Pisali chlubną naszego kraju historię,
Na polach bitew kampanii wrześniowej,
Niepokonani polscy żołnierze,
Odznaczając się nadludzkim wysiłkiem,

Ofiarnie powstrzymując wrogie natarcia,
Skutecznie opóźniając niemieckich kolumn marsz,
W kierunku swej ukochanej Ojczyzny serca,
Warszawy skąpanej w szalejących pożarach…

Chlubne karty polskiej historii,
Swą ofiarnością mężnie zapisali,
Niezłomni polscy partyzanci,
Niosąc śmierć znienawidzonemu wrogowi,

Gdy nasza wspaniała Armia Krajowa,
W licznych bitwach, potyczkach i zasadzkach,
Ogrom strat Niemcom zadała,
Kąsając znienawidzonego okupanta…

I na wielu stuleci przestrzeni,
Niejeden oddany swej pracy historyk,
Pisząc ksiąg swych opasłe tomy,
Dokładając po temu wysiłków skrupulatnych,

Marzył skrycie by jego dzieła,
Pomimo upływu dziesiątek lat,
Kształtowały kolejne patriotów pokolenia,
A silną ich patriotyzmem była Polska…

Przeto mamy prawo do swych bohaterów,
Niczym dzieci do barwnych swych snów,
Do dumy z wielkich ich czynów,
W wielowiekowej historii cieniu.

I nikt nam nie wyrwie patriotyzmu z serc,
Umiłowania ukochanej Ojczyzny poranionej,
Pielęgnować będziemy swą dumę,
Przez każde kolejne stulecie!…]]>