<![CDATA[Dotykiem Wiatru - forum poezji amatorskiej.

<![CDATA[Dotykiem Wiatru - forum poezji amatorskiej. - Wszystkie działy]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/ Thu, 11 Jun 2026 01:25:48 +0000 MyBB <![CDATA[Zniewolona wolność]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7983.html Wed, 10 Jun 2026 09:25:29 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7983.html zaprzęgnięci w dążność

Zniewolona wolność

Człowiek utracił prawdziwą wolność gdy uruchomil rozum,zaczął myśleć
kreując tym samym tzw.mądrość ; przez co odrzucał instynktowność
ogarniętą podświadomością.
Już wnet rodzaj ludzki będzie zazdrościł plemionom zaszytym głęboko
w Amazonii z dala od " cywilizowanego " świata ; zrozumie że szczęście
to pojęcie względne i nie niesie go tzw. utopijny dobrobyt.]]> zaprzęgnięci w dążność

Zniewolona wolność

Człowiek utracił prawdziwą wolność gdy uruchomil rozum,zaczął myśleć
kreując tym samym tzw.mądrość ; przez co odrzucał instynktowność
ogarniętą podświadomością.
Już wnet rodzaj ludzki będzie zazdrościł plemionom zaszytym głęboko
w Amazonii z dala od " cywilizowanego " świata ; zrozumie że szczęście
to pojęcie względne i nie niesie go tzw. utopijny dobrobyt.]]> <![CDATA[Całokształtem - Ona]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7982.html Sat, 06 Jun 2026 17:56:45 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7982.html

Całokształtem - Ona

Nie miała nic na sobie co by krępowało
by żywiej w głos natury wsłuchało się ciało
Jako ułan rumaka wprawnie osiodłała
by galopem popędzić,bo tak to kochała
Frontowej sile,werwie natury zawzięciu
w pełnej mocy uczuć,rosnacym napięciu
Najpierw udawała jakby niechcieć chciała
oddechy skracała znów twarz wykrzywiała
To jakby się śmiała,to niby płakała
i ręce podnosząc wołała, wzdychała
Jakby soczysty kęs zmienne smaki dawał
to twarz rozweselał,to jakby w ból wprawiał
Ni brzoskwinię różową sypnął cynamonem
rajski owoc wargami czy już całym łonem
ściskała,bo prężność jego bardziej wzrastała
i soczystością klejną spójność poprawiała
Trawiła go chciejnie, niech spełnienie rodzi
i czas przeżyć się dłuży,niech szczęście się słodzi
Spiralę uczuć w rozkosz rozwijało ciało
wypełniało się gorącem, krwią nabrzmiewało
Nowe pozy,pozycje tworzyła,stroiła
ruchem głowy fryzurę zrywnie poprawiała
Kamasutrę zaskoczyć figurując ciało
nowych przecież pomysłów wciąż chciało,żądało
Wtem się poderwała - to zaskoczenie nowe
tak się objawiło,zamąciło jej w głowie
Nowy ruch wyrytmiło siłą podniecenia
allegro czy allegretto to bez znacznia
Jakby przestraszony źrebak niósł ją w nieznane
te miejsca tak pragnione, wyśnione,wołane
W takich chwilach nie da się panować nad sobą
gdy duch tańczy umysłem,serce śpiewa głową
Chcę kochać, chcę szlochać niech wszystko już się dzieje
w jednej chwili, pragnionej,niech miłość szaleje
Już najwyższa moc uczuć ogarnęła ciało
zaczęło się naprężać, kulminacji chciało
Jakby duch zagrał na organach wszystkich ciała
w anielskiej harmonii rozkosz osiągała
Już granicą omdlenia usta ton wydały
ten oznajmujący ,tryumfu i chwały
Aż ciało w bezsilności osiadło w spełnieniu
wracając do spokoju, napięcia zwolnieniu
w chwale pamięci ducha życia narracji
sił umysłu,woli i natury racji
słodkim wygaszaniu,chęci oddalaniu
zostawiała ciało wbrew oczekiwaniu
a uśmiech spełnienia pozostał na twarzy
- zasypiała wolno od uczuć od wrażeń

]]>

]]> <![CDATA[ROKICINY 2]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7981.html Fri, 05 Jun 2026 13:57:42 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7981.html
]]>
]]> <![CDATA[THINGS-ROBOTS]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7980.html Wed, 03 Jun 2026 01:22:10 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7980.html Witajcie w serii ,,THINGS-ROBOTS”, w której dzięki sztucznej inteligencji zwykłe przedmioty z Waszych domów ożywają i przeobrażają się w najprawdziwsze roboty! W kolejnych odcinkach najzwyklejsze przedmioty jak drewniany młynek do pieprzu czy metalowa zapalniczka przechodzą niesamowitą transformację i pokazują, do czego naprawdę są zdolne. Od przedmiotu codziennego użytku do fantastycznego, choć budzącego także uśmiech robota – Zobaczcie, jak wyglądałaby rewolucja robotów, gdyby zaczęła się od Waszych domów!

Co powinienem zmienić w robota w kolejnym filmie? Piszcie w komentarzach!

]]> Witajcie w serii ,,THINGS-ROBOTS”, w której dzięki sztucznej inteligencji zwykłe przedmioty z Waszych domów ożywają i przeobrażają się w najprawdziwsze roboty! W kolejnych odcinkach najzwyklejsze przedmioty jak drewniany młynek do pieprzu czy metalowa zapalniczka przechodzą niesamowitą transformację i pokazują, do czego naprawdę są zdolne. Od przedmiotu codziennego użytku do fantastycznego, choć budzącego także uśmiech robota – Zobaczcie, jak wyglądałaby rewolucja robotów, gdyby zaczęła się od Waszych domów!

Co powinienem zmienić w robota w kolejnym filmie? Piszcie w komentarzach!

]]> <![CDATA[Wspomnienie z dzieciństwa…]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7979.html Mon, 01 Jun 2026 00:23:07 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7979.html Okraszonym złocistego słońca blaskiem,
Gdy niósł się z oddali ptaków śpiew,
A lekki wietrzyk powiał łagodnie

I tlące się w pamięci wspomnienia,
Z dawnych, odległych lat,
Powracały w szczerych rozmowach,
W cieknących niekiedy po policzku łzach,

Smutny strapiony starzec,
Powoli marszcząc swą brew,
Pomarszczoną dłonią drapiąc się po brodzie,
Opowiedział mi straszną z swego dzieciństwa historię,

A historia ta z jego dzieciństwa,
Tak przygnębiająca i smutna,
Tak bardzo wtedy mną wstrząsnęła,
Do głębi dnia tego mnie poruszyła…

By ją trwale unieśmiertelnić,
Ku przestrodze dla pokoleń kolejnych,
Zamyśliłem po latach zakląć ją w rymy
I opowiedzieć językiem poezji,

By przekazana mi jedynie ustnie,
Przez nikogo nie zapisana piórem,
Nie rozpłynęła się na wietrze,
Na wieki odchodząc w zapomnienie…

I tym skromnym moim wierszem,
Bez zbędnego owijania w bawełnę,
Pokrótce Wam wszystkim opowiem,
O tym co go spotkało w dzieciństwie…

Było to w jednej z małopolskich wiosek,
W strasznych latach okupacji hitlerowskiej,
Naznaczonych cierpieniem i głodem,
Powszechnym wokół okrucieństwem.

Pewien volksdeutsch stary,
Kilkuletnim chłopcem się posłużył,
Posyłając go dla załatwienia swej sprawy,
Do chałupy gdzie kwaterowali Niemcy.

Zapisaną w języku niemieckim kartkę,
Pośpiesznie wciskając mu w dłonie,
Polecił zaraz podniesionym głosem,
Zanieść ją we wskazane miejsce.

Ufny kilkuletni chłopiec,
Widząc z oddali wskazaną chałupę,
Nie namyślając się zbyt wiele,
Co tchu prędko do niej pobiegł,

Uchyliwszy ufnie drzwi,
Słysząc z oddali język niemiecki,
Uśmiechając się stanął pośrodku izby,
Z zapisaną kartką w wyciągniętej dłoni…

Przywitały go groźne spojrzenia,
Z oczu Niemców bijąca pogarda,
Budząca grozę nagła cisza,
Budzący się z wolna w duszy strach.

Wtem groźnie wyglądający ss-man,
Wyrywając mu ją bez słowa,
Pobieżnie zaczął ją czytać,
Gubiąc w pośpiechu pojedyncze słowa.

I groźnie marszcząc brew,
Bez słowa zmiął ją w ręce,
Niezrozumiale klnąc coś pod nosem,
Wyrzucił ją zaraz za siebie…

A zdumiony tym chłopiec,
Ciekawsko spoglądając po izbie,
Patrzył tylko pytającym wzrokiem,
Nie wiedząc czy powinien już odejść,

Ufne i dobre dziecko,
Zastanej sytuacji nie rozumiejąc
W milczeniu pośrodku izby czekało
Na choćby jedno wyjaśnienia słowo…

Butni rozjuszeni Niemcy
Nerwów nie potrafiąc utrzymać na wodzy,
Na kilkulatka okrutnie się wściekli,
Niezrozumiałe miotając groźby.

Za nic mając jego dziecięcą niewinność,
Przeszywając go z swych oczu bijącą nienawiścią,
Na całą izbę wściekle klnąc,
Uderzając gwałtownie w stół pięścią,

Pas z żelazną klamrą,
Okrutny ss-man z wściekłością odpinając,
Odruchowo zaraz się zamachnął,
By bolesny wymierzyć cios,

Ciężkim skórzanym pasem,
Okrutny ss-man uderzył chłopca w głowę,
Klnąc przy tym siarczyście,
W brzuch z całej siły kopiąc go wściekle,

Ból straszny niewysłowiony,
W sekundzie ciało kilkulatka przeszył,
Z ust suchych spękanych,
Jęk tylko wyrwał się cichy,

Dziecięce oczy łzami się zaszkliły,
Gdy pośrodku izby się zatoczył,
Nie mogąc utrzymać równowagi,
Od siły ciosu upadł na plecy…

Z bólu nie mogąc wstać,
Cichutko tylko zapłakał,
A z rozbitego kilkulatka nosa
Krew popłynęła jasnoczerwona,

A wściekły wciąż Niemiec,
Klnąc i wrzeszcząc siarczyście,
Gwałtownie biorąc go za kołnierz,
Wyrzucił za drzwi jednym ruchem,

By bezładnie upadł twarzą,
W cuchnące za progiem błoto,
Załzawione oczy powoli przecierając,
Głośny trzask drzwi usłyszał za głową…

Tego pięknego dnia
Bezlitosny niemiecki ss-man,
Polskiego kilkulatka potraktował jak śmiecia,
Katując go jak bezpańskiego psa.

Jego dziecięcą ufność i wrażliwość,
Niczym nadpaloną zapałkę kruchą,
Dnia tego bez litości złamano,
Losem jego się nie przejmując.

Gdy gorzkie malca łzy,
Z śmierdzącym błotem się zmieszały,
W gardle zrazu więznący krzyk,
Z ust jego wyrwał się głośny…

Gdy skończył już opowiadać,
Samemu poczułem tamten jego strach,
Nieludzką nienawiść ss-mana,
Niezrozumienie tamtego okrucieństwa.

I widziałem jak w oku starca,
Niewielka zakręciła się łza,
By spływając z pomarszczonego policzka,
Na ziemię nieśpiesznie upaść.

I dobrze wtedy zapamiętałem,
Tamto jego wymowne spojrzenie,
Które przeszyło mnie dreszczem,
Nie wiedziałem co odpowiedzieć…

Pamiętam że wtedy zamilkłem,
Słów odpowiednich nie mogąc znaleźć,
By po latach napisać ten wiersz,
Ku pamięci i przestrodze…

Choć nie ma już tamtego staruszka,
Przed kilkoma laty już zmarł,
Niech to bolesne wspomnienie z dzieciństwa,
Choć pod postacią wiersza przetrwa…

]]> Okraszonym złocistego słońca blaskiem,
Gdy niósł się z oddali ptaków śpiew,
A lekki wietrzyk powiał łagodnie

I tlące się w pamięci wspomnienia,
Z dawnych, odległych lat,
Powracały w szczerych rozmowach,
W cieknących niekiedy po policzku łzach,

Smutny strapiony starzec,
Powoli marszcząc swą brew,
Pomarszczoną dłonią drapiąc się po brodzie,
Opowiedział mi straszną z swego dzieciństwa historię,

A historia ta z jego dzieciństwa,
Tak przygnębiająca i smutna,
Tak bardzo wtedy mną wstrząsnęła,
Do głębi dnia tego mnie poruszyła…

By ją trwale unieśmiertelnić,
Ku przestrodze dla pokoleń kolejnych,
Zamyśliłem po latach zakląć ją w rymy
I opowiedzieć językiem poezji,

By przekazana mi jedynie ustnie,
Przez nikogo nie zapisana piórem,
Nie rozpłynęła się na wietrze,
Na wieki odchodząc w zapomnienie…

I tym skromnym moim wierszem,
Bez zbędnego owijania w bawełnę,
Pokrótce Wam wszystkim opowiem,
O tym co go spotkało w dzieciństwie…

Było to w jednej z małopolskich wiosek,
W strasznych latach okupacji hitlerowskiej,
Naznaczonych cierpieniem i głodem,
Powszechnym wokół okrucieństwem.

Pewien volksdeutsch stary,
Kilkuletnim chłopcem się posłużył,
Posyłając go dla załatwienia swej sprawy,
Do chałupy gdzie kwaterowali Niemcy.

Zapisaną w języku niemieckim kartkę,
Pośpiesznie wciskając mu w dłonie,
Polecił zaraz podniesionym głosem,
Zanieść ją we wskazane miejsce.

Ufny kilkuletni chłopiec,
Widząc z oddali wskazaną chałupę,
Nie namyślając się zbyt wiele,
Co tchu prędko do niej pobiegł,

Uchyliwszy ufnie drzwi,
Słysząc z oddali język niemiecki,
Uśmiechając się stanął pośrodku izby,
Z zapisaną kartką w wyciągniętej dłoni…

Przywitały go groźne spojrzenia,
Z oczu Niemców bijąca pogarda,
Budząca grozę nagła cisza,
Budzący się z wolna w duszy strach.

Wtem groźnie wyglądający ss-man,
Wyrywając mu ją bez słowa,
Pobieżnie zaczął ją czytać,
Gubiąc w pośpiechu pojedyncze słowa.

I groźnie marszcząc brew,
Bez słowa zmiął ją w ręce,
Niezrozumiale klnąc coś pod nosem,
Wyrzucił ją zaraz za siebie…

A zdumiony tym chłopiec,
Ciekawsko spoglądając po izbie,
Patrzył tylko pytającym wzrokiem,
Nie wiedząc czy powinien już odejść,

Ufne i dobre dziecko,
Zastanej sytuacji nie rozumiejąc
W milczeniu pośrodku izby czekało
Na choćby jedno wyjaśnienia słowo…

Butni rozjuszeni Niemcy
Nerwów nie potrafiąc utrzymać na wodzy,
Na kilkulatka okrutnie się wściekli,
Niezrozumiałe miotając groźby.

Za nic mając jego dziecięcą niewinność,
Przeszywając go z swych oczu bijącą nienawiścią,
Na całą izbę wściekle klnąc,
Uderzając gwałtownie w stół pięścią,

Pas z żelazną klamrą,
Okrutny ss-man z wściekłością odpinając,
Odruchowo zaraz się zamachnął,
By bolesny wymierzyć cios,

Ciężkim skórzanym pasem,
Okrutny ss-man uderzył chłopca w głowę,
Klnąc przy tym siarczyście,
W brzuch z całej siły kopiąc go wściekle,

Ból straszny niewysłowiony,
W sekundzie ciało kilkulatka przeszył,
Z ust suchych spękanych,
Jęk tylko wyrwał się cichy,

Dziecięce oczy łzami się zaszkliły,
Gdy pośrodku izby się zatoczył,
Nie mogąc utrzymać równowagi,
Od siły ciosu upadł na plecy…

Z bólu nie mogąc wstać,
Cichutko tylko zapłakał,
A z rozbitego kilkulatka nosa
Krew popłynęła jasnoczerwona,

A wściekły wciąż Niemiec,
Klnąc i wrzeszcząc siarczyście,
Gwałtownie biorąc go za kołnierz,
Wyrzucił za drzwi jednym ruchem,

By bezładnie upadł twarzą,
W cuchnące za progiem błoto,
Załzawione oczy powoli przecierając,
Głośny trzask drzwi usłyszał za głową…

Tego pięknego dnia
Bezlitosny niemiecki ss-man,
Polskiego kilkulatka potraktował jak śmiecia,
Katując go jak bezpańskiego psa.

Jego dziecięcą ufność i wrażliwość,
Niczym nadpaloną zapałkę kruchą,
Dnia tego bez litości złamano,
Losem jego się nie przejmując.

Gdy gorzkie malca łzy,
Z śmierdzącym błotem się zmieszały,
W gardle zrazu więznący krzyk,
Z ust jego wyrwał się głośny…

Gdy skończył już opowiadać,
Samemu poczułem tamten jego strach,
Nieludzką nienawiść ss-mana,
Niezrozumienie tamtego okrucieństwa.

I widziałem jak w oku starca,
Niewielka zakręciła się łza,
By spływając z pomarszczonego policzka,
Na ziemię nieśpiesznie upaść.

I dobrze wtedy zapamiętałem,
Tamto jego wymowne spojrzenie,
Które przeszyło mnie dreszczem,
Nie wiedziałem co odpowiedzieć…

Pamiętam że wtedy zamilkłem,
Słów odpowiednich nie mogąc znaleźć,
By po latach napisać ten wiersz,
Ku pamięci i przestrodze…

Choć nie ma już tamtego staruszka,
Przed kilkoma laty już zmarł,
Niech to bolesne wspomnienie z dzieciństwa,
Choć pod postacią wiersza przetrwa…

]]> <![CDATA[Dzień Matki]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7978.html Tue, 26 May 2026 03:29:19 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7978.html
]]>
]]> <![CDATA[Zielone Świątki]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7977.html Sat, 23 May 2026 11:56:10 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7977.html
]]>
]]> <![CDATA[Na uczcie u Wierzynka…]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7976.html Thu, 21 May 2026 02:16:32 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7976.html Wypadłszy z nachylonego złotego kielicha,
Spłynęła po brodzie dumnego króla,
Dziwiąc się pięknu jego oblicza,

Gdy tak bezładnie spadała,
Zachwycając się pięknem królewskich szat,
Całą jego sylwetkę ujrzała,
Widokiem tym do głębi poruszona,

W jednej krótkiej chwili,
Ujrzała wszystkich znakomitych gości,
Monarchów i dostojników z całej Europy,
Królów i arcybiskupów dostojnych,

I wielkim zapłonąwszy zachwytem,
Ujrzała całą odświętnie przystrojoną izbę,
Skąpaną w blasku niezliczonych świec,
Okraszoną szczęśliwych biesiadników nastrojem,

Na suto zastawionych stołach,
Nie zabrakło najwyszukańszych potraw,
Uginały się pod ciężarem mięsiwa,
A królowała niepodzielnie dziczyzna,

Widząc kunsztowne złote korony,
Zdobiące je krwistoczerwone rubiny,
Tak bardzo zapragnęła być jednym z nich,
Towarzystwa czystego złota zażyć,

Widząc lśniące królewskie płaszcze,
Najokazalszym futrem podszyte,
Być któregokolwiek z nich najmniejszym włoskiem,
Ośmieliła się zamarzyć skrycie,

Widząc wielkie złote misy,
Zachwycona blaskiem ich skrzącym,
Zapragnęła w sobie go odbić,
Lecz uniemożliwił to rozmiar jej mikry,

Widząc śnieżnobiałe obrusy,
Pozazdrościła im ich bieli,
Zamarzyła którykolwiek z nich splamić,
By na zawsze pozostać tylko z nim,

Lecz mim drgnęła króla powieka,
Skończył się krótki jej czas,
Była bowiem zbyt maleńka,
By dłużej niż króciutką chwilę trwać,

Gdy na posadzkę spadła,
W okamgnieniu się rozprysła,
Przez nikogo niezauważona,
Krótki żywot swój zakończyła…

Nie unieśmiertelnił jej swym piórem kronikarz,
Nie znalazła się na kronik kartach,
Lecz by nie pozostała zapomniana,
Skreślił wiersz o niej skromny poeta...

]]> Wypadłszy z nachylonego złotego kielicha,
Spłynęła po brodzie dumnego króla,
Dziwiąc się pięknu jego oblicza,

Gdy tak bezładnie spadała,
Zachwycając się pięknem królewskich szat,
Całą jego sylwetkę ujrzała,
Widokiem tym do głębi poruszona,

W jednej krótkiej chwili,
Ujrzała wszystkich znakomitych gości,
Monarchów i dostojników z całej Europy,
Królów i arcybiskupów dostojnych,

I wielkim zapłonąwszy zachwytem,
Ujrzała całą odświętnie przystrojoną izbę,
Skąpaną w blasku niezliczonych świec,
Okraszoną szczęśliwych biesiadników nastrojem,

Na suto zastawionych stołach,
Nie zabrakło najwyszukańszych potraw,
Uginały się pod ciężarem mięsiwa,
A królowała niepodzielnie dziczyzna,

Widząc kunsztowne złote korony,
Zdobiące je krwistoczerwone rubiny,
Tak bardzo zapragnęła być jednym z nich,
Towarzystwa czystego złota zażyć,

Widząc lśniące królewskie płaszcze,
Najokazalszym futrem podszyte,
Być któregokolwiek z nich najmniejszym włoskiem,
Ośmieliła się zamarzyć skrycie,

Widząc wielkie złote misy,
Zachwycona blaskiem ich skrzącym,
Zapragnęła w sobie go odbić,
Lecz uniemożliwił to rozmiar jej mikry,

Widząc śnieżnobiałe obrusy,
Pozazdrościła im ich bieli,
Zamarzyła którykolwiek z nich splamić,
By na zawsze pozostać tylko z nim,

Lecz mim drgnęła króla powieka,
Skończył się krótki jej czas,
Była bowiem zbyt maleńka,
By dłużej niż króciutką chwilę trwać,

Gdy na posadzkę spadła,
W okamgnieniu się rozprysła,
Przez nikogo niezauważona,
Krótki żywot swój zakończyła…

Nie unieśmiertelnił jej swym piórem kronikarz,
Nie znalazła się na kronik kartach,
Lecz by nie pozostała zapomniana,
Skreślił wiersz o niej skromny poeta...

]]> <![CDATA[Z nadzieją ...]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7975.html Sun, 10 May 2026 18:00:38 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7975.html
]]>
]]> <![CDATA[B L A M A Ż ...]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7974.html Tue, 28 Apr 2026 18:25:34 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7974.html
]]>
]]> <![CDATA[- gdy rzadzą żądze ...]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7973.html Thu, 23 Apr 2026 20:51:06 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7973.html
]]>
]]> <![CDATA[Po wizycie Prezydenta Francji ..]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7972.html Tue, 21 Apr 2026 21:22:53 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7972.html [Obrazek: 33ef83c055004d941eb55a97b4fa3235.png]

[Obrazek: 33ef83c055004d941eb55a97b4fa3235.png]

~~
(...) Konsternacja w Dużym Pałacu
- sam gospodarz na potężnym kacu,
że został pominięty - jakby go nie było (...)

Tym razem - panie BATYR - nie poradzisz siłą
(wątpliwą) swoich mięśni, lecz siłą rozumu ..

Być postrzeganym człekiem - nie tylko wśród tłumu,
ale też przez persony ważne w naszym świecie,
- ci zaś powiązań z kibolami nie uznają przecież,
to i ciebie ominą, jako kogoś z owych.
Musisz więc dać świadectwo, żeś jest honorowy ..

Nie sypać zatem żwiru w piasty kół rządowych
- co przecież wprost dla kraju przynosi też szkody.
Powinneś to zrozumieć, nie jesteś już młody ..
~~

]]>

]]> <![CDATA[Oda do wieczności ..]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7971.html Fri, 17 Apr 2026 10:59:21 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7971.html
]]>
]]> <![CDATA[Ta wolność]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7970.html Fri, 17 Apr 2026 09:08:20 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7970.html Ta wolność

Żyjąc w pełnej wolności , szybciej opadasz na dno.]]> Ta wolność

Żyjąc w pełnej wolności , szybciej opadasz na dno.]]> <![CDATA[Trzy wiersze przeciwko aborcji napisane w jeden wieczór]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7969.html Tue, 31 Mar 2026 03:31:21 +0200 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7969.html
Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!...
I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...

,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”

Choć w obskurnych lekarskich gabinetach,
Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat,
Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza,
Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,

Choć niejedna wymodlona ciąża,
Podług diagnoz była zagrożona,
A rozbudzona w sercu matki nadzieja,
W ułamku sekundy niekiedy gasła,

Choć natrętna proaborcyjna propaganda,
Niczym straszna upiorna zjawa,
Usiłowała w ich myśli przenikać
By zamęt i zwątpienie w nich siać…

Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości,
Załganych pseudoekspertów opinie i głosy,
W pamięci tak wielu z nich się wyryły,
Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę,
Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę,
Uśmiechając się zarazem serdecznie,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy biorąc na ręce swe dziecię,
Słowami przyobleczonymi w cichy szept,
Obiecywała mu życie szczęśliwe,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice,
Pochwycona silnym wzruszeniem,
Pierwszy jego ujrzała uśmiech,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy pewnego dnia niespodziewanie,
Padło z dziecięcych usteczek…
- Mamusiu kocham cię…

,,W oku niejednej matki”

Gdy w murach kościołów gotyckich
Światło padające z kolorowych witraży
Na twarze roześmianych dzieci,
Migocąc wesoło na nich zatańczy,

Gdy maleńkie rączki dziecięce,
Uczynią znak krzyża na czole,
W niejednym stareńkim kościele,
W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy ukradkiem łzę,
Która perląc się w jasnego dnia świetle,
Przetnie niekiedy blady policzek,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy winy poczucie,
Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień,
Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…

I niejedna młoda matka,
Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach,
Wzruszona w głębi matczynego serca,
Pobiegnie myślami do tamtego dnia,

Gdy tamta straszna diagnoza,
Padła z ust starego lekarza,
Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła,
Że zagrożoną była jej ciąża,

Gdy pędzący na oślep świat,
Nagle jakby się zatrzymał,
Zimny dreszcz przebiegł po plecach,
Z przerażenia tchu złapać nie mogła,

Gdy diabelska pokusa
Odrzucenia nauczania Kościoła,
W głębi duszy się tliła,
Niczym kiełkujący z wolna chwast…

I spoglądając w oczy swych dzieci,
Ocierając ukradkiem łzy,
Niejedna przeklnie tamtą myśl,
Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,

I niejedna Maryi podziękuje,
Że w serca ich wlewając otuchę,
Nadludzką wtedy dała im siłę,
Ocaliła cudem zagrożone ciąże…

,,Widziałem w mym śnie…”

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Połamane o uliczne chodniki,
Bez litości zmiażdżone obcasami,
Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Ciśnięte do koszy na śmieci,
Niszczejące pomiędzy odpadami,
Obgryzane nocami przez szczury…

Widziałem w mym śnie w kościołach starych,
W cieniu nadkruszonych murów gotyckich,
Rozmodlone młode Polki,
Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,

Modlące się by w kolejnych latach,
U boku ukochanego męża,
Dostąpić łaski licznego potomstwa,
Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…

Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci,
Śpiące nocami pod sercem matki,
Niekiedy mimowolnie ssące kciuki,
Wyczekiwane przez swe anioły,

Tak bardzo pragnące być kochanymi,
Przez świat w wojnach pogrążony,
Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści,
Do Boga wciąż odwrócony plecami…

]]>
Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!...
I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...

,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”

Choć w obskurnych lekarskich gabinetach,
Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat,
Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza,
Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,

Choć niejedna wymodlona ciąża,
Podług diagnoz była zagrożona,
A rozbudzona w sercu matki nadzieja,
W ułamku sekundy niekiedy gasła,

Choć natrętna proaborcyjna propaganda,
Niczym straszna upiorna zjawa,
Usiłowała w ich myśli przenikać
By zamęt i zwątpienie w nich siać…

Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości,
Załganych pseudoekspertów opinie i głosy,
W pamięci tak wielu z nich się wyryły,
Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę,
Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę,
Uśmiechając się zarazem serdecznie,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy biorąc na ręce swe dziecię,
Słowami przyobleczonymi w cichy szept,
Obiecywała mu życie szczęśliwe,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice,
Pochwycona silnym wzruszeniem,
Pierwszy jego ujrzała uśmiech,

Wszystko to było odległym wspomnieniem,
Gdy pewnego dnia niespodziewanie,
Padło z dziecięcych usteczek…
- Mamusiu kocham cię…

,,W oku niejednej matki”

Gdy w murach kościołów gotyckich
Światło padające z kolorowych witraży
Na twarze roześmianych dzieci,
Migocąc wesoło na nich zatańczy,

Gdy maleńkie rączki dziecięce,
Uczynią znak krzyża na czole,
W niejednym stareńkim kościele,
W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy ukradkiem łzę,
Która perląc się w jasnego dnia świetle,
Przetnie niekiedy blady policzek,

W oku niejednej matki rozmodlonej,
Dostrzec możemy winy poczucie,
Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień,
Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…

I niejedna młoda matka,
Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach,
Wzruszona w głębi matczynego serca,
Pobiegnie myślami do tamtego dnia,

Gdy tamta straszna diagnoza,
Padła z ust starego lekarza,
Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła,
Że zagrożoną była jej ciąża,

Gdy pędzący na oślep świat,
Nagle jakby się zatrzymał,
Zimny dreszcz przebiegł po plecach,
Z przerażenia tchu złapać nie mogła,

Gdy diabelska pokusa
Odrzucenia nauczania Kościoła,
W głębi duszy się tliła,
Niczym kiełkujący z wolna chwast…

I spoglądając w oczy swych dzieci,
Ocierając ukradkiem łzy,
Niejedna przeklnie tamtą myśl,
Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,

I niejedna Maryi podziękuje,
Że w serca ich wlewając otuchę,
Nadludzką wtedy dała im siłę,
Ocaliła cudem zagrożone ciąże…

,,Widziałem w mym śnie…”

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Połamane o uliczne chodniki,
Bez litości zmiażdżone obcasami,
Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,

Widziałem w mym śnie czarne parasolki,
Ciśnięte do koszy na śmieci,
Niszczejące pomiędzy odpadami,
Obgryzane nocami przez szczury…

Widziałem w mym śnie w kościołach starych,
W cieniu nadkruszonych murów gotyckich,
Rozmodlone młode Polki,
Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,

Modlące się by w kolejnych latach,
U boku ukochanego męża,
Dostąpić łaski licznego potomstwa,
Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…

Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci,
Śpiące nocami pod sercem matki,
Niekiedy mimowolnie ssące kciuki,
Wyczekiwane przez swe anioły,

Tak bardzo pragnące być kochanymi,
Przez świat w wojnach pogrążony,
Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści,
Do Boga wciąż odwrócony plecami…

]]> <![CDATA[Spragnieni pogody]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7968.html Mon, 16 Mar 2026 09:35:56 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7968.html Spragnieni pogody

Wyrzuceni z wody
Światłem objawieni
W objęciach pragnienia
W rajskim namaszczeniu
Zaślubieni z wolą
Pierwotną wolnością
Między dobrem a złem
Zwaśnieni z przyrodą
dla doskonałości --

Szukamy oddalenia :

Zwykłych, szarych kamieni
O które wody kryształ
rozbija się i mieni
Pierwotnych dni swobody
Czystej przejrzystej wody
Prostych dróg,liści cieni
Stwórczej ziemskiej pogody.
Sztuką wielką jest życie
Tę sztukę objawił raj
Która wciąż dzieje się w nas
dla złożoności żywej.
Tej miłości zielonej
Polnej zielonej ciszy
Zarań ciszy pierwotnej.]]> Spragnieni pogody

Wyrzuceni z wody
Światłem objawieni
W objęciach pragnienia
W rajskim namaszczeniu
Zaślubieni z wolą
Pierwotną wolnością
Między dobrem a złem
Zwaśnieni z przyrodą
dla doskonałości --

Szukamy oddalenia :

Zwykłych, szarych kamieni
O które wody kryształ
rozbija się i mieni
Pierwotnych dni swobody
Czystej przejrzystej wody
Prostych dróg,liści cieni
Stwórczej ziemskiej pogody.
Sztuką wielką jest życie
Tę sztukę objawił raj
Która wciąż dzieje się w nas
dla złożoności żywej.
Tej miłości zielonej
Polnej zielonej ciszy
Zarań ciszy pierwotnej.]]> <![CDATA[CZEKRA - Ave Cezar - RACZEK]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7967.html Sat, 14 Mar 2026 20:54:32 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7967.html
]]>
]]> <![CDATA[Humor w walce z pijaństwem! ,,THINGS-ROBOTS”]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7966.html Tue, 10 Mar 2026 00:16:09 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7966.html
Z czasem zacząłem się jednak zastanawiać czy nie byłoby dobrym pomysłem wykorzystanie w humorystyczny sposób tej serii do walki z niewątpliwie szkodliwym społecznie zjawiskiem jakim jest pijaństwo… Pozwólcie że rozwinę ten temat...

Ośmielę się postawić tezę że humor jest jedną ze skuteczniejszych broni przeciwko temu szkodliwemu społecznie zjawisku… Dlaczego?... Bo ośmieszając pijaństwo odbieramy upijaniu się aurę (zaje)fajności… Powiem więcej... Używanie humoru w walce z pijaństwem jest jak najbardziej etyczne i pożądane... (Oczywiście o ile nie śmiejemy się z alkoholizmu jako choroby, tylko właśnie z pijaństwa jako zjawiska społecznego).

Niech więc plakaty, memy, żarty, hasła i filmy wyszydzające pijaństwo będą ostre, celne i bezlitosne wobec tego szkodliwego zjawiska społecznego!... Na szczęście rozwój sztucznej inteligencji otwiera na tym polu wiele nowych możliwości... Myślę że stworzona przeze mnie seria ,,THINGS-ROBOTS” i to jak pomysłowo wykorzystałem ją do wyśmiewania pijaństwa jest na to najlepszy przykładem! Niech więc stworzone przeze mnie za pomocą AI kilkusekundowe śmieszne filmy także posłużą do walki z tym szkodliwym społecznie zjawiskiem…

I jak już ktoś mądry kiedyś powiedział: ,,Śmiejmy się z pijaństwa, zanim to pijaństwo zacznie śmiać się z nas!"

Jeśli podoba Wam się pomysł tej serii – Bardzo proszę o pozostawienie na moim kanale na YouTubie łapki w górę, suba i dzwoneczka, bo następne odcinki już niebawem! Co powinienem zmienić w robota w kolejnym filmie? Piszcie w komentarzach!

]]>
Z czasem zacząłem się jednak zastanawiać czy nie byłoby dobrym pomysłem wykorzystanie w humorystyczny sposób tej serii do walki z niewątpliwie szkodliwym społecznie zjawiskiem jakim jest pijaństwo… Pozwólcie że rozwinę ten temat...

Ośmielę się postawić tezę że humor jest jedną ze skuteczniejszych broni przeciwko temu szkodliwemu społecznie zjawisku… Dlaczego?... Bo ośmieszając pijaństwo odbieramy upijaniu się aurę (zaje)fajności… Powiem więcej... Używanie humoru w walce z pijaństwem jest jak najbardziej etyczne i pożądane... (Oczywiście o ile nie śmiejemy się z alkoholizmu jako choroby, tylko właśnie z pijaństwa jako zjawiska społecznego).

Niech więc plakaty, memy, żarty, hasła i filmy wyszydzające pijaństwo będą ostre, celne i bezlitosne wobec tego szkodliwego zjawiska społecznego!... Na szczęście rozwój sztucznej inteligencji otwiera na tym polu wiele nowych możliwości... Myślę że stworzona przeze mnie seria ,,THINGS-ROBOTS” i to jak pomysłowo wykorzystałem ją do wyśmiewania pijaństwa jest na to najlepszy przykładem! Niech więc stworzone przeze mnie za pomocą AI kilkusekundowe śmieszne filmy także posłużą do walki z tym szkodliwym społecznie zjawiskiem…

I jak już ktoś mądry kiedyś powiedział: ,,Śmiejmy się z pijaństwa, zanim to pijaństwo zacznie śmiać się z nas!"

Jeśli podoba Wam się pomysł tej serii – Bardzo proszę o pozostawienie na moim kanale na YouTubie łapki w górę, suba i dzwoneczka, bo następne odcinki już niebawem! Co powinienem zmienić w robota w kolejnym filmie? Piszcie w komentarzach!

]]> <![CDATA[Dzień Kobiet 2026 - nieco z przekorą ..]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7965.html Sun, 08 Mar 2026 20:03:25 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7965.html

]]>

]]> <![CDATA[Humor w walce z pijaństwem! ,,THINGS-ROBOTS”]]> http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7964.html Sun, 08 Mar 2026 00:23:56 +0100 http://dotykiemwiatru.grd.pl/thread-7964.html ,,THINGS-ROBOTS”, w której dzięki sztucznej inteligencji zwykłe przedmioty z Waszych domów ożywają i przeobrażają się w najprawdziwsze roboty! W kolejnych odcinkach serii najzwyklejsze przedmioty jak drewniany młynek do pieprzu czy metalowa zapalniczka przechodzą niesamowitą transformację i pokazują, do czego naprawdę są zdolne. Od przedmiotu codziennego użytku do fantastycznego, choć budzącego także uśmiech robota...

Z czasem zacząłem się jednak zastanawiać czy nie byłoby dobrym pomysłem wykorzystanie w humorystyczny sposób tej serii do walki z niewątpliwie szkodliwym społecznie zjawiskiem jakim jest pijaństwo… Pozwólcie że rozwinę ten temat...

Ośmielę się postawić tezę że humor jest jedną ze skuteczniejszych broni przeciwko temu szkodliwemu społecznie zjawisku… Dlaczego?... Bo ośmieszając pijaństwo odbieramy upijaniu się aurę (zaje)fajności… Powiem więcej... Używanie humoru w walce z pijaństwem jest jak najbardziej etyczne i pożądane... (Oczywiście o ile nie śmiejemy się z alkoholizmu jako choroby, tylko właśnie z pijaństwa jako zjawiska społecznego).

Niech więc plakaty, memy, żarty, hasła i filmy wyszydzające pijaństwo będą ostre, celne i bezlitosne wobec tego szkodliwego zjawiska społecznego!... Na szczęście rozwój sztucznej inteligencji otwiera na tym polu wiele nowych możliwości... Myślę że stworzona przeze mnie seria ,,THINGS-ROBOTS” i to jak pomysłowo wykorzystałem ją do wyśmiewania pijaństwa jest na to najlepszy przykładem! Niech więc stworzone przeze mnie za pomocą AI kilkusekundowe śmieszne filmy także posłużą do walki z tym szkodliwym społecznie zjawiskiem…

I jak już ktoś mądry kiedyś powiedział: ,,Śmiejmy się z pijaństwa, zanim to pijaństwo zacznie śmiać się z nas!"

Jeśli podoba Wam się pomysł tej serii – Bardzo proszę o pozostawienie na moim kanale na YouTubie łapki w górę, suba i dzwoneczka, bo następne odcinki już niebawem! Co powinienem zmienić w robota w kolejnym filmie? Piszcie w komentarzach!

]]> ,,THINGS-ROBOTS”, w której dzięki sztucznej inteligencji zwykłe przedmioty z Waszych domów ożywają i przeobrażają się w najprawdziwsze roboty! W kolejnych odcinkach serii najzwyklejsze przedmioty jak drewniany młynek do pieprzu czy metalowa zapalniczka przechodzą niesamowitą transformację i pokazują, do czego naprawdę są zdolne. Od przedmiotu codziennego użytku do fantastycznego, choć budzącego także uśmiech robota...

Z czasem zacząłem się jednak zastanawiać czy nie byłoby dobrym pomysłem wykorzystanie w humorystyczny sposób tej serii do walki z niewątpliwie szkodliwym społecznie zjawiskiem jakim jest pijaństwo… Pozwólcie że rozwinę ten temat...

Ośmielę się postawić tezę że humor jest jedną ze skuteczniejszych broni przeciwko temu szkodliwemu społecznie zjawisku… Dlaczego?... Bo ośmieszając pijaństwo odbieramy upijaniu się aurę (zaje)fajności… Powiem więcej... Używanie humoru w walce z pijaństwem jest jak najbardziej etyczne i pożądane... (Oczywiście o ile nie śmiejemy się z alkoholizmu jako choroby, tylko właśnie z pijaństwa jako zjawiska społecznego).

Niech więc plakaty, memy, żarty, hasła i filmy wyszydzające pijaństwo będą ostre, celne i bezlitosne wobec tego szkodliwego zjawiska społecznego!... Na szczęście rozwój sztucznej inteligencji otwiera na tym polu wiele nowych możliwości... Myślę że stworzona przeze mnie seria ,,THINGS-ROBOTS” i to jak pomysłowo wykorzystałem ją do wyśmiewania pijaństwa jest na to najlepszy przykładem! Niech więc stworzone przeze mnie za pomocą AI kilkusekundowe śmieszne filmy także posłużą do walki z tym szkodliwym społecznie zjawiskiem…

I jak już ktoś mądry kiedyś powiedział: ,,Śmiejmy się z pijaństwa, zanim to pijaństwo zacznie śmiać się z nas!"

Jeśli podoba Wam się pomysł tej serii – Bardzo proszę o pozostawienie na moim kanale na YouTubie łapki w górę, suba i dzwoneczka, bo następne odcinki już niebawem! Co powinienem zmienić w robota w kolejnym filmie? Piszcie w komentarzach!

]]>